AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, it is emphasized that parenting should be made visible in child protection systems and integrated into social work policies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to provide a comprehensive assessment from a social work perspective by examining parentalization within the context of child neglect. Parentalization is addressed as a problem that poses developmental risks, arising from children assuming adult roles inappropriately for their developmental level and the persistence of this behavior. Within Turkey's socio-cultural structure, the normalization of girls taking on family responsibilities at an early age sometimes reduces the visibility of parentalization and makes it an invisible form of neglect. The study draws attention to the dimension of parentalization as a violation of children's rights and also addresses its relationship with emotional neglect. The discipline of social work evaluates parentalization not only as an individual problem but as the result of a set of structural factors and intervenes with the principle of the best interests of the child in mind. Family counseling and school-based social work practices are discussed in terms of detecting parentalization early and preventing it effectively. In conclusion, it is emphasized that parenting should be made visible in child protection systems and integrated into social work policies.
Özet
Bu çalışma, ebeveynleşmeyi çocuk ihmali kapsamında ele alarak sosyal hizmet perspektifinden bütüncül bir değerlendirme sunmayı amaçlamaktadır. Ebeveynleşme, çocuğun gelişim düzeyine uygun olmayan şekilde yetişkin rolleri üstlenmesi ve bunun süreklilik kazanmasıyla gelişimsel açıdan risk doğuran bir sorun olarak ele alınmaktadır. Türkiye'nin sosyo-kültürel yapısı içerisinde özellikle kız çocuklarının aile içi sorumlulukları erken yaşta üstlenmelerinin normalleştirilmesi, kimi zaman ebeveynleşmenin görünürlüğünü azaltmakta ve bu durumu ihmalin görünmeyen bir biçimi hâline getirmektedir. Çalışmada, ebeveynleşmenin çocuk hakları ihlali boyutuna dikkat çekilerek, bu durumun duygusal ihmalle olan ilişkisi de ele alınmaktadır. Sosyal hizmet disiplini, ebeveynleşmeyi yalnızca bireysel bir sorun olarak değil, yapısal bir takım faktörlerin sonucu olarak değerlendirmekte ve çocuğun üstün yararı ilkesini gözönünde bulunduran müdahalelerde bulunmaktadır. Aile danışmanlığı ve okul temelli sosyal hizmet uygulamaları ebeveynleşmenin erken dönemde fark edilmesi ve etkili biçimde önlenmesi açısından ele alınmıştır. Sonuç olarak, ebeveynleşmenin çocuk koruma sistemlerinde görünür hâle getirilmesi ve sosyal hizmet politikalarına entegre edilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.