AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, the study argues that the concept of spiritual counseling and care offers a more inclusive framework in the Turkish context; nevertheless, the healthy institutionalization of the field requires terminological standardization, theoretical deepening, practice unity, professional role definition, and interdisciplinary collaboration.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the sources, transfer patterns, and practice-related manifestations of conceptual diversity in the spiritual counseling and care literature in Türkiye within a document-based framework. The point of departure is the question of how concepts such as pastoral care, pastoral counseling, spiritual care, and spiritual counseling, which have undergone transformation within Christian theology, secularization, psychology, and institutional care practices in Western literature, have been examined in Türkiye within the concepts of religious counseling, religious guidance, spiritual counseling, and spiritual guidance. In this context, master’s theses, doctoral dissertations, and articles produced in the field between 2000 and 2025 were examined; the frequency of conceptual use, distribution across academic disciplines, thematic orientations, and institutional practice areas were evaluated together. The article is based on the assumption that these concepts should be interpreted not merely as translation equivalents, but through the historical, cultural, theological, and institutional contexts that produced them. The findings show that the concept of spiritual counseling and care is used more prominently in the Turkish academic literature; however, the conceptual diversity formed around adjacent concepts such as religious counseling, religious guidance, and spiritual guidance remains insufficiently clarified in terms of theoretical boundaries. The literature is oriented toward practice areas centered on correctional institutions, hospitals, student dormitories, social service institutions, and the Presidency of Religious Affairs, whereas conceptual and theoretical studies remain limited. This tendency creates a noticeable gap between the theoretical foundation of the field and its practical dimension. This gap is significant because academic production does not sufficiently support practical needs, and field experience is not adequately translated into theoretical language. The disciplines of Psychology of Religion and Religious Education make strong contributions to the field; however, their methodological boundaries, areas of inquiry, and possibilities for joint scholarly production need to be defined more clearly. In addition, the interchangeable use of concepts produces not only unsystematized conceptual diversity, but also consequences that weaken institutionalization in terms of professional identity, job description, competence limits, training programs, and practice standards. Consequently, the study argues that the concept of spiritual counseling and care offers a more inclusive framework in the Turkish context; nevertheless, the healthy institutionalization of the field requires terminological standardization, theoretical deepening, practice unity, professional role definition, and interdisciplinary collaboration.
Özet
Bu makale, Türkiye’de manevi danışmanlık ve rehberlik literatüründe kullanılan temel kavramların kaynaklarını, aktarım biçimlerini ve uygulama alanına yansıyan kavramsal çeşitlilik örüntülerini doküman temelli bir değerlendirme çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın hareket noktası, Batı literatüründe ‘pastoral care, pastoral counseling, spiritual care ve spiritual counseling’ gibi kavramların Hıristiyan teolojisi, sekülerleşme, psikoloji ve kurumsal bakım pratikleri içinde geçirdiği dönüşümün Türkiye’de dini danışmanlık, dini rehberlik, manevi danışmanlık ve rehberlik kavramlarıyla ne ölçüde tutarlı biçimde karşılandığı sorusudur. Bu kapsamda 2000-2025 yılları arasında alanda hazırlanmış yüksek lisans ve doktora tezleri ile makaleler incelenmiş; kavramların kullanım sıklığı, bilim dallarına göre dağılımı, konu yönelimleri ve kurumsal uygulama alanları birlikte değerlendirilmiştir. Makale, kavramların yalnızca çeviri karşılıkları üzerinden değil, onları üreten tarihsel, kültürel, teolojik ve kurumsal bağlamlar üzerinden okunması gerektiği varsayımına dayanmaktadır. Bulgular, Türkiye’de ‘manevi danışmanlık ve rehberlik’ kavramının akademik literatürde daha baskın biçimde kullanıldığını; ancak ‘dini danışmanlık, dini rehberlik ve manevi rehberlik’ gibi yakın kavramlarla birlikte oluşan kavramsal çeşitliliğin teorik sınırlar bakımından yeterince belirginleşmediğini göstermektedir. Literatürün ağırlıklı olarak ceza infaz kurumları, hastaneler, öğrenci yurtları, sosyal hizmet kurumları ve Diyanet İşleri Başkanlığı merkezli uygulama alanlarına yönelmesi, buna karşılık kavramsal ve kuramsal çalışmaların sınırlı kalması, alanın teorik zemini ile uygulama boyutu arasında belirgin bir mesafe oluşmasına neden olmaktadır. Bu mesafe, akademik üretimin uygulama ihtiyaçlarını yeterince besleyememesi ve saha tecrübesinin teorik dile dönüştürülememesi bakımından önem taşımaktadır. Din psikolojisi ve din pedagojisi disiplinlerinin alana güçlü katkılar sunduğu; ancak bu disiplinlerin yöntemsel sınırları, çalışma alanları ve ortak üretim imkânlarının daha açık biçimde tanımlanması gerektiği görülmektedir. Ayrıca kavramların birbirinin yerine kullanılması, yalnızca sistematikleşmemiş bir kavramsal çeşitlilik üretmemekte; mesleki kimlik, görev tanımı, yetkinlik sınırı, eğitim programı ve uygulama standardı açısından da kurumsallaşmayı zayıflatan sonuçlar doğurmaktadır. Sonuç olarak makale, Türkiye bağlamında manevi danışmanlık ve rehberlik kavramının daha kapsayıcı bir çerçeve sunduğunu; buna rağmen alanın sağlıklı biçimde kurumsallaşabilmesi için terminolojik standartlaşma, teorik derinleşme, uygulama birliği, mesleki görev tanımı ve disiplinler arası iş birliğinin güçlendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.