AI Summary & Key Takeaways
AI InsightOverall, the study demonstrates the adaptability of the Fine-Kinney method to seismic hazard analysis and provides a comparable, applicable risk model for regional disaster management.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The pronounced tectonic activity of Türkiye necessitates the determination of seismic risk across different regions through objective, measurable, and comparable methods. This study quantitatively assesses the seismic risk of 18 provinces in Türkiye’s Black Sea Region using the Fine-Kinney method adapted to the disaster context. Probability was defined based on the distance to active faults, frequency on the number of Mw ≥ 4.5 earthquakes recorded in the past 35 years, and severity on the total number of buildings. The resulting risk coefficients ranged from 0.75 to 800, with Bolu and Düzce classified as “very high risk,” Zonguldak, Tokat, and Amasya as “significant risk,” and Samsun, Çorum, Ordu, Giresun, and Trabzon as “definite risk.” The spatial distribution indicates a west-to-east decrease in seismic risk. Overall, the study demonstrates the adaptability of the Fine-Kinney method to seismic hazard analysis and provides a comparable, applicable risk model for regional disaster management.
Özet
Türkiye’nin belirgin tektonik hareketliliği, farklı bölgelerdeki deprem risklerinin nesnel, ölçülebilir ve karşılaştırılabilir yöntemlerle belirlenmesini gerekli hâle getirmektedir. Bu çalışma, Türkiye’nin Karadeniz Bölgesi’ndeki 18 ilin sismik riskini afet bağlamına uyarlanmış Fine-Kinney yöntemi ile nicel olarak değerlendirmektedir. Olasılık, aktif faylara uzaklık; frekans, son 35 yıldaki Mw ≥ 4.5 depremlerin sayısı; şiddet ise toplam bina sayısı üzerinden tanımlanmıştır. Elde edilen risk katsayıları 0.75-800 aralığında değişmekte olup Bolu ve Düzce “çok yüksek risk”, Zonguldak, Tokat ve Amasya “önemli risk”, Samsun, Çorum, Ordu, Giresun ve Trabzon “kesin risk” düzeyindedir. Bölgesel dağılım riskin batıdan doğuya azaldığını göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, Fine-Kinney yönteminin deprem bağlamına uyarlanabilirliğini kanıtlamakta ve bölgesel afet yönetimi için kullanılabilir, karşılaştırılabilir bir risk modeli sunmaktadır.