SavedAdd your journal

Journals / Turkish Journal of Primary Education / 2025 / Cilt: 10 Sayı: 2

Social Entrepreneurship: Conceptual Foundations, Historical Development and Educational Dimension

Sosyal Girişimcilik: Kavramsal Temelleri, Tarihsel Gelişimi Ve Eğitsel Boyutu

Servet Hali(Hatay Mustafa Kemal University)0000-0002-3365-0937
Mehmet Bünyamin Yavuz(MUSTAFA KEMAL ÜNİVERSİTESİ)0009-0008-2242-8928
Pages
108–131
Publication Date
2025-12-30
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this regard, the study aims to contribute to the understanding of social entrepreneurship literature.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to provide a theoretical framework for the field of social entrepreneurship and to comprehensively examine its historical development, dimensions, and educational aspects, drawing on the literature.
📊
Key Findings & Data:To this end, the concept of social entrepreneurship is examined through its various definitions, objectives, and theoretical foundations in the literature.
💡
Conclusion & Impact:In this regard, the study aims to contribute to the understanding of social entrepreneurship literature.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal Girişimcilik · Kavramsal Temeller · Sosyal Etki

Abstract

The aim of this study is to provide a theoretical framework for the field of social entrepreneurship and to comprehensively examine its historical development, dimensions, and educational aspects, drawing on the literature. To this end, the concept of social entrepreneurship is examined through its various definitions, objectives, and theoretical foundations in the literature. A literature review method based on document analysis was employed in the research, and national and international academic sources were systematically reviewed. The differences between social entrepreneurship and traditional entrepreneurship were conceptually evaluated, emphasizing its social impact-oriented nature. Furthermore, the dimensions and classifications of social entrepreneurship are presented, highlighting the importance of economic, social, and environmental components in the field. The role of social entrepreneurship education in developing social awareness, innovation, and leadership skills in individuals is discussed. The current status and development potential of the field are evaluated through examples of social entrepreneurship in global and local contexts. In this regard, the study aims to contribute to the understanding of social entrepreneurship literature.

Özet

Bu çalışmanın amacı, sosyal girişimcilik alanına ilişkin kuramsal bir çerçeve ortaya koyarak kavramın tarihsel gelişimi, boyutları ve eğitsel yönünü literatür doğrultusunda kapsamlı biçimde incelemektir. Bu doğrultuda sosyal girişimcilik kavramı, literatürdeki farklı tanımları, amaçları ve kuramsal temelleri üzerinden ele alınmıştır. Araştırmada doküman analizi tekniğine dayalı bir literatür taraması yöntemi kullanılmış; ulusal ve uluslararası akademik kaynaklar sistematik biçimde incelenmiştir. Sosyal girişimcilik ve geleneksel girişimcilik arasındaki farklar kavramsal açıdan değerlendirilerek sosyal etki odaklı yapısı vurgulanmıştır. Ayrıca sosyal girişimciliğin boyutları ve sınıflandırmalarına yer verilmiş; ekonomik, sosyal ve çevresel bileşenlerin alandaki önemine dikkat çekilmiştir. Sosyal girişimcilik eğitiminin bireylerde toplumsal duyarlılık, yenilikçilik ve liderlik becerilerinin geliştirilmesindeki rolü tartışılmıştır. Küresel ve yerel bağlamda sosyal girişimcilik örnekleri üzerinden alanın güncel durumu ve gelişim potansiyeli değerlendirilmiştir. Bu doğrultuda çalışma, sosyal girişimcilik literatürünün anlaşılmasına katkı sağlamayı hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

Hali, S., Yavuz, M. B. (2025). Social Entrepreneurship: Conceptual Foundations, Historical Development and Educational Dimension. Turkish Journal of Primary Education, Cilt: 10 Sayı: 2, 108–131. https://doi.org/10.52797/tujped.1832656

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (138)

  1. Adıgüzel, Ö. (2015). Yaratıcı drama: Kuramsal temeller, teknikler, uygulama örnekleri. Ankara: Pegem Akademi.
  2. Ak, S., & Çetintaş, H. (2015). Zenginleştirilmiş kütüphaneler (Z kütüphaneleri) projesi kapsamında öğrencilerin bilgiye erişim süreci üzerine bir değerlendirme. Türk Kütüphaneciliği, 29(2), 231–248.
  3. Aktaş, Ü. N., & Akdeve, E. (2024). Türkiye’de sosyal girişimcilik ve gelişim süreci. Öneri Dergisi, 19(61), 164-185.
  4. Aktaş, Ü. N., Giderler, M., & Akdeve, E. (2023). Türkiye’de sosyal girişimcilik ekosistemi: Mevcut durum ve öneriler. Sosyal Bilimler Dergisi, 10(1), 45–60.
  5. Aktaş, V., & Akdeve, E. (2023). Türkiye’de sosyal girişimciliğin yasal çerçevesi ve uygulama sorunları. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 25(1), 112–129.
  6. Aktaş, V., & Akdeve, E. (2024). Sosyal girişimcilik ve eğitim: Sürdürülebilir bir kalkınma aracı olarak eğitimin rolü. Eğitim ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 6(1), 87–104.
  7. Alvord, S. H., Brown, L. D., & Letts, C. W. (2004). Social entrepreneurship and societal transformation: An exploratory study. The Journal of Applied Behavioral Science, 40(3), 260–282. https://doi.org/10.1177/0021886304266847
  8. Arıkan, R. (2004). Yaratıcı girişimcilik: Kavramsal bir inceleme. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 2(1), 25–40.
  9. Armut, B. (2018). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının girişimcilik düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi (Master's thesis, Amasya University (Turkey)).
  10. Ashoka Türkiye. (2018). Otsimo: Otizmli çocuklar için erişilebilir eğitim. https://turkey.ashoka.org
  11. Ashoka Türkiye. (2020). Sosyal girişimcilik ekosistemi ve Ashoka'nın rolü. https://turkey.ashoka.org
  12. Aslan, G., Araza, A., & Bulut, Ç. (2012). Sosyal girişimciliğin kavramsal çerçevesi.
  13. Ateş, H., & Nohutçu, A. (2006). Gönüllü kuruluşların kamu yönetimi içindeki yeri. Çağdaş Yerel Yönetimler, 15(1), 247–258.
  14. Ateş, Y., & Yavuz, E. (2021). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının sosyal girişimcilik özelliklerinin ve eleştirel düşünme eğilimlerinin incelenmesi. Uluslararası Türk Kültür Coğrafyasında Sosyal Bilimler Dergisi, 6(2), 183- 207.
  15. Aytaç, Ö. (2007). Girişimcilik: Kavramsal ve kuramsal bir yaklaşım. Sosyal Bilimler Dergisi, 4(2), 102–115.
  16. Ballı, A. (2019). Sürdürülebilirlik, sürdürülebilir girişimcilik ve Türkiye’de sürdürülebilir girişimcilik. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(29), 464-483.
  17. Barendsen, L., & Gardner, H. (2004). Is the social entrepreneur a new type of leader? Leader to Leader, 2004(34), 43–50. https://doi.org/10.1002/ltl.69
  18. Bayraktutan, Y., & Akatay, A. (2012). Yoksulluğun azaltılmasında mikro kredi uygulamaları: Türkiye Örneği. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 23, 85–106.
  19. Besler, S. (2010). Sosyal girişimcilik: Kavramsal çerçeve. Sosyal Girişimcilik Konferansı Bildirileri, İstanbul Ticaret Üniversitesi, İstanbul, 10-15.
  20. Besler, S. (2010). Sosyal girişimcilik: Teori ve uygulama. İstanbul: Beta Yayınları.
  21. Besler, S., & Sarıkaya, M. (2010). Gönüllü kuruluşların kamu yönetimindeki rolü: Türkiye ve AB uygulamaları. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 7(2), 1–17.
  22. Bornstein, D. (2007). How to change the world: Social entrepreneurs and the power of new ideas (Updated ed.). Oxford University Press.
  23. Bornstein, D., & Davis, S. (2010). Social entrepreneurship: What everyone needs to know. Oxford University Press.
  24. Boschee, J. (1998). Merging mission and money: A board member’s guide to social entrepreneurship. National Center for Nonprofit Boards.
  25. Bowen, D. D., & Hisrich, R. D. (1986). The female entrepreneur: A career development perspective. Academy of management review, 11(2), 393-40
  26. Bowen, H. R. (2013). Social responsibilities of the businessman. University of Iowa Press. (Orijinal eser 1953 yılında yayımlanmıştır.)
  27. British Council. (2019). Türkiye’de sosyal girişimcilik: Ekosistem haritası. British Council Türkiye.
  28. Bruton, G. D., Ketchen, D. J., & Ireland, R. D. (2013). Girişimcilik tanımları ve yaklaşımlar. Academy of Management Perspectives, 27(2), 132–147.
  29. Cansoy, R. (2018). Uluslararası çerçevelere göre 21. yüzyıl becerileri ve eğitim sisteminde kazandırılması. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 7(4), 3112-3134.
  30. Choo, S., & Wong, M. (2006). Girişimcilik engelleri: Bir sınıflandırma. Journal of Business Venturing, 21(1), 55–70.
  31. Corner, P. D., & Ho, M. (2010). How opportunities develop in social entrepreneurship. Entrepreneurship Theory and Practice, 34(4), 635-659. https://doi.org/10.1111/j.1540-6520.2010.00382.x
  32. Coşkun, E., & Sarıkaya, M. (2016). Sosyal girişimcilik eğitiminde gönüllü kuruluşlar. Strategic Public Management Journal, 2(4), 72-82.
  33. Creswell, J. W. (2014). Research design: qualitative, quantitative and mixed methods approaches (4. baskı). Thousand Oaks, CA: Sage.
  34. Çetindamar, D., Arıkan, L., & Aytekin, T. (2010). Sosyal girişimcilik: Temel kavramlar ve örnek olaylar. İletişim Yayınları.
  35. Çiftçi, S., Yayla, A., & Sağlam, A. (2021). 21. yüzyıl becerileri bağlamında öğrenci, öğretmen ve eğitim ortamları. Rumeli Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (24), 718-734.
  36. Day, C. (2006). Achieving success through social entrepreneurship. Research-Technology Management, 49(6), 27–30.
  37. Dees, J. G. (1998). The meaning of social entrepreneurship. Stanford University. https://doi.org/10.2139/ssrn.2705521
  38. Demir, H. (2014). Sosyal girişimcilik: Teori, kavramlar ve örnekler. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 13(25), 51–66.
  39. Demir, S. (2016). Bilimsel süreç becerileri ve laboratuvar kullanımı. Eğitim ve Bilim, 41(183), 85–102.
  40. Demirel, E. T. (2017). Sosyal girişimcilik. Girişimcilik: Temel Kavramlar, Girişimcilik Türleri, Girişimcilikte Güncel Konuları, 111- 125.
  41. Demirel, S. (2017). Sosyal girişimcilik ve Türkiye’deki uygulamaları. Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi.
  42. Denizalp, C. (2007). Sosyal girişimcilik: Kavramlar ve örnekler. Türkiye Üçüncü Sektör Vakfı Yayınları.
  43. Denizalp, J. (2007). Sosyal girişimcilik: Fırsatlar, yaratıcılık ve değişim (Çev. T. Taş). İstanbul: Sivil Toplum Geliştirme Merkezi Yayınları.
  44. Denizalp, J. (2009). Sosyal girişimcilik: Sosyal sorunlara kalıcı çözümler (Çev. H. Sönmezay). Türkiye Ekonomik ve Sosyal Etüdler Vakfı (TESEV).
  45. Dess, G. G., & Lumpkin, G. T. (2001). Emerging issues in strategy process research. In M. A.
  46. Diochon, M., & Anderson, A. R. (2011). Ambivalence and ambiguity in social enterprise: Narratives about values in reconciling purpose and practices. International Entrepreneurship and Management Journal, 7(1), 93–109. https://doi.org/10.1007/s11365-010-0161-0
  47. Durak, İ. (2016). Sosyal girişimcilik ve ahilik teşkilati: teorik çerçeve. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (47), 101-120.
  48. Economist. (2005, March 3). The rise of the social entrepreneur. The Economist. https://www.economist.com
  49. Efeoğlu, İ. E. (2023). Sosyal girişimcilik ve sürdürülebilir kalkınma: Türkiye örneği. Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 220–223.
  50. Ercan, F. (2016). Türkiye’de sosyal girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve ve örnek uygulamalar. Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi.
  51. Ercan, S. (2016). Türkiye’de sosyal girişimcilik ve yarattığı etkilerin değerlendirilmesi.
  52. Erden, A., & Erden, H. (2020). The relationship between individual innovation and social entrepreneurship characteristics of teacher candidates. International Journal of Curriculum and Instruction, 12, 185-206.
  53. Ersen, N., Güler, M., & Aktaş, M. (2010). Türkiye’de gönüllülük ve sivil toplum kuruluşları. Kalkınma Bakanlığı Yayınları, 4.
  54. Finnerty, J. D., & Krzystofik, A. (1985). Girişimcilik engelleri ve çözüm önerileri. Journal of Small Business Management, 23(3), 53–60.
  55. Fowler, A. (2000). NGDOs as a moment in history: Beyond aid to social entrepreneurship or civic innovation? Third World Quarterly, 21(4), 637–654. https://doi.org/10.1080/713701063
  56. Germak, A. J., & Singh, K. (2010). Social entrepreneurship: Changing the way social work educators teach. Social Work Education, 29(2), 186–191.
  57. Gökbunar, R., Aktaş, H., & Kargın, M. (2018). Üniversitelerde sosyal girişimcilik: fırsatlar ve öneriler. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 25(1), 155-170.
  58. Gökçe, F. (2000). Öğretmen yeterliliklerinin yeniden tanımlanması üzerine bir çalışma. Eğitim ve Bilim, 25(116), 30–36.
  59. Göksün, D. O. (2016). Öğrenme ortamlarının tasarımında öğrenci motivasyonu ve etkileşiminin rolü. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 12(1), 45–62.
  60. Günüç, S., Odabaşı, H. F., & Kuzu, A. (2013). Öğretmenlerin dijital vatandaşlık yeterliliklerinin belirlenmesi. Eğitim Teknolojisi Kuram ve Uygulama, 3(2), 1–15.
  61. Hasan, S. (2005). Social capital and social entrepreneurship in Asia: Analysing the links. Asia Pacific Philanthropy Consortium.
  62. Hatala, J. (2005). Girişimcilik engelleri: Bir literatür incelemesi. Entrepreneurship Theory and Practice, 29(5), 45–60.
  63. Hervieux, C., Gedajlovic, E., & Turcotte, M. F. B. (2010). The legitimization of social entrepreneurship. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy, 4(1), 37-67. https://doi.org/10.1108/17506201011029500
  64. Hıdıroğlu, D. (2023). Sosyal Girişimcilik: Teori ve Uygulamalar. ISBN: 978-625-393-281-7 Nobel Yay.
  65. Hisrich, R. D., & Peters, M. P. (1995). Entrepreneurship. Starting, developing, and managing a new entreprise. Aufl., Boston: IRWIN.
  66. Hisrich, R., Langan-Fox, J., & Grant, S. (2007). Entrepreneurship research and practice: a call to action for psychology. American psychologist, 62(6), 575.
  67. Hussey, L., & Perrin, C. (2003). Volunteering and society: Principles and practices. London: Volunteering England.
  68. Irawan, D., Basri, M., & Tanjung, A. (2019). Social entrepreneurship in Indonesia: Concept, development, and challenges. International Journal of Civil Society and Social Transformation, 7(2), 89–98.
  69. Isaqzadeh, M. (2022). Social entrepreneurship: Innovation, impact and sustainability. Springer.
  70. ISTE (International Society for Technology in Education). (2008). ISTE standards for students. https://www.iste.org/standards/iste-standards-for-students
  71. Jain, R. K., & Ali, S. (2013). Girişimcilik engelleri: Türkiye örneği. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 8(1), 133–150.
  72. Johnson, S. (2000). Literature review on social entrepreneurship. Canadian Centre for Social Entrepreneurship, 1–17.
  73. Kalkan Çolakoglu, E., & Konakli, T. (2023). Social Entrepreneurship Practices in Schools: Examination of School Administrators and Teacher Experiences. International Journal of Psychology and Educational Studies, 10(2), 508-522.
  74. Kaya, A. (2007). Girişimcilik türleri ve özellikleri. İşletme Araştırmaları Dergisi, 4(2), 60–75.
  75. Kayalar, M., & Arslan, M. (2009). Sosyal girişimcilik: Kavramsal çerçeve ve Türkiye’deki durum. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 56, 43–67.
  76. Kırılmaz, S. K. (2014). Sosyal Girişimcilik Boyutlarına Kuramsal Bir Bakış. Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 3(2), 55-74.
  77. Kırılmaz, S. K. (2014). SOSYAL GİRİŞİMCİLİK BOYUTLARINA KURAMSAL BİR BAKIŞ. Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, 3(2), 55-74.
  78. Kırtak, A. (2017). 21. yüzyıl becerilerine dayalı öğrenme ortamlarının tasarımı. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 17(6), 2013–2030.
  79. Kobal, H. Y. (2020). Türkiye’de Sosyal Girişimcilik Alanında Çoklu Kurumsal Mantıklar. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (24), 559-590.
  80. Kuratko, D. F., & Hodgetts, R. M. (2001). Girişimcilik: Teori, süreç ve uygulama. Mason, OH: South-Western College Publishing.
  81. Kutanis, R. Ö. (2006). Girişimcilik engelleri: Türkiye’de bir değerlendirme. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 1(2), 48–60.
  82. Kümbül Güler, B. (2011). Sosyal girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2(14), 81–93.
  83. Kümbül Güler, B. (2012). Sosyal girişimcilik bağlamında sosyal inovasyon. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 3(5), 81–90.
  84. Kümbül-Güler, B. (2008). Sosyal girişimci davranışı: Sosyal girişimcilerin kişisel özellikleri üzerine bir araştırma. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 233-246.
  85. Kümbül-Güler, B. (2010). Sosyal girişimcilik ve kamu yönetimi. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 11(1), 37–56.
  86. Lehner, O. M., & Kansikas, J. (2012). Opportunity recognition in social entrepreneurship: A thematic meta analysis. Journal of Entrepreneurship, *21*(1), 25-58. https://doi.org/10.1177/097135571102100102
  87. Lemov, D. (2010). Teach like a champion: 49 techniques that put students on the path to college. Jossey-Bass.
  88. Louis, K. S. (2012). Learning communities in learning organizations: The role of leadership. In K. Leithwood & K. S. Louis (Eds.), Linking leadership to student learning (pp. 71–96). Jossey-Bass.
  89. Mair, J., & Marti, I. (2006). Social entrepreneurship research: A source of explanation, prediction, and delight. Journal of World Business, 41(1), 36–44.
  90. Marques, J., & Albuquerque, C. (2012). Entrepreneurship education and the development of young people life competencies and skills. International Journal of Entrepreneurship and Small Business, 15(1), 58–73.
  91. Meçikoğlu, E. (2018). Türkiye’de sosyal girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve ve uygulamalar. Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi.
  92. Miller, T. L., & Wesley, C. L. (2010). Assessing mission and resources for social change: An organizational identity perspective on social venture capitalists' decision criteria. Entrepreneurship Theory and Practice, 34(4), 705-733. https://doi.org/10.1111/j.1540-6520.2010.00388.x
  93. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB]. (2005). Fen ve teknoloji öğretim programı (6, 7 ve 8. sınıflar). Ankara: MEB Yayınları.
  94. Milli Eğitim Bakanlığı [MEB]. (2008). Öğretmen yeterlikleri: Öğretmenlik mesleği genel ve özel alan yeterlikleri. Ankara: MEB Yayınları.
  95. Mort, G. S., Weerawardena, J., & Carnegie, K. (2003). Social entrepreneurship: Towards conceptualization. International Journal of Nonprofit and Voluntary Sector Marketing, 8(1), 76-88. https://doi.org/10.1002/nvsm.202
  96. Moss, T., & Gras, D. (2012). Strategic thinking in social enterprise: Some preliminary evidence. Social Enterprise Journal, 8(3), 243–263.
  97. Mueller, S. L., & Thomas, A. S. (2000). Girişimcilik ve kültürel değerler. Journal of International Business Studies, 31(3), 539–553.
  98. Murphy, P. J., & Coombes, S. M. (2009). A model of social entrepreneurial discovery. Journal of Business Ethics, 87(3), 325–336. https://doi.org/10.1007/s10551-008-9921-1
  99. Naktiyok, A. (2004). İç girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve. İşletme Araştırmaları Dergisi, 3(1), 15–30.
  100. Nevsoğlu, A. (2018). Sosyal bilgiler ders kitaplarında girişimcilik konusunun incelenmesi. Uluslararası Eğitim Programları ve Öğretim Çalışmaları Dergisi, 8(15), 1–21.
  101. Nevsoğlu, H. (2018). Sosyal bilgiler öğretiminde girişimcilik eğitimi: Kuramsal temeller ve uygulamalar. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi, 6(1), 120–135.
  102. Nga, J. K. H., & Shamuganathan, G. (2010). The influence of personality traits and demographic factors on social entrepreneurship start up intentions. Journal of Business Ethics, 95(2), 259-282. https://doi.org/10.1007/s10551-009-0358-8
  103. Nicholls, A. (2010). The legitimacy of social entrepreneurship: Reflexive isomorphism in a pre‐paradigmatic field. Entrepreneurship Theory and Practice, 34(4), 611–633. https://doi.org/10.1111/j.1540-6520.2010.00397.x
  104. Nicholls, A. (Ed.). (2006). Social entrepreneurship: New models of sustainable social change. Oxford University Press.
  105. OECD. (2005). The definition and selection of key competencies: Executive summary. Paris: OECD Publishing.
  106. Öner, N. (2003). Sivil toplum ve gönüllülük. Sivil Toplum Dergisi, 1(1), 1–15.
  107. Özdemir, S. M. (2022). Girişimciliğe giriş (girişimci yeterlikleri ve nitelikleri). S.Yaman ve H. Çelik (Ed.). Teoriden uygulamaya girişimcilik eğitimi içinde (s. 1-36). Ankara: Pegem Akademi.
  108. Özdemir, Ş. (2010). Sosyal girişimcilik: Küresel ve yerel perspektifler. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
  109. Özdevecioğlu, M., & Cingöz, A. (2009). Sosyal girişimcilik kavramı ve sosyal girişimcilerin özelliklerinin incelenmesi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 32, 91–113.
  110. Özdevecioğlu, M., & Cingöz, A. (2009). Sosyal girişimcilik ve sosyal girişimcilerin sahip olması gereken özellikler üzerine bir araştırma. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 33, 83-105.
  111. Özdevecioğlu, M., & Cingöz, A. (2015). Sosyal girişimcilik ve sosyal girişimciler: Teorik çerçeve. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (32), 81–95.
  112. Pandey, S. C., Gupta, R. K., & Anderson, J. A. (2008). Developing deeper insight into social entrepreneurship: A case study of Dastkar. Journal of Entrepreneurship, 17(2), 535–547.
  113. PBS.org. (n.d.). Abolitionist William Lloyd Garrison. Public Broadcasting Service. https://www.pbs.org
  114. Polat, L. (2020). Sosyal girişimcilik ve sosyal inovasyon ilişkisi: Türkiye örneği. Sosyal Bilimler Dergisi, 7(3), 131–133.
  115. Ramos-Rodriguez, A. R., Medina-Garrido, J. A., Lorenzo-Gomez, J. D., & Ruiz-Navarro, J. (2010). What you know or who you know? The role of intellectual and social capital in opportunity recognition. International Small Business Journal, *28*(6), 566-582. https://doi.org/10.1177/0266242610369753
  116. Roma Foundation. (2021). Roma boots: Giving poverty the boot. https://romaboots.com/pages/about-us
  117. Ruvio, A., Rosenblatt, Z., & Hertz-Lazarowitz, R. (2010). Entrepreneurial leadership vision in nonprofit vs. for-profit organizations. The Leadership Quarterly, 21(1), 144-158. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2009.10.011
  118. Sagawa, S., & Segal, E. (2000). Common interest, common good: Creating value through business and social sector partnerships. California Management Review, 42(2), 105–122. https://doi.org/10.2307/41166035
  119. Saifan, S. (2012). Social entrepreneurship: Definition and boundaries. Technology Innovation Management Review, 2(2), 22–27. https://doi.org/10.22215/timreview/523
  120. Salik, M. (2015). Teknoloji girişimciliği: Kavramsal bir çerçeve. Teknoloji ve Girişimcilik Dergisi, 1(1), 45–60.
  121. Sarıkaya, M. (2010). Sosyal girişimcilik ve sürdürülebilir kalkınma. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  122. Schumpeter, J. A. (1934). The theory of economic development, translated by Redvers Opie. Harvard: Economic Studies, 46(1600), 0404.
  123. Smith, B. R., & Stevens, C. E. (2008). Different types of social entrepreneurship: The role of geography and embeddedness on the measurement and scaling of social value. Entrepreneurship & Regional Development, 22(6), 575–598. https://doi.org/10.1080/08985626.2010.488405
  124. Sönmez, M., Arıker, M., & Toksoy, A. (2016). Türkiye’de sosyal girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve ve uygulamalar. Sosyal Bilimler Dergisi, 3(2), 25–40.
  125. Sönmez, V., Kızılkaya, E., & Yıldırım, A. (2016). Sosyal girişimcilik: Teorik çerçeve ve Türkiye’deki uygulamalar. Journal of International Social Research, 9(44), 103–110.
  126. Şemşit, M., & Taş Gürsoy, D. (2020). Sosyal girişimcilik: Kavramsal bir çerçeve. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 13(71), 105–111.
  127. Tan, W. L., Williams, J., & Tan, T. M. (2005). Defining the ‘social’ in ‘social entrepreneurship’: Altruism and entrepreneurship. The International Entrepreneurship and Management Journal, 1(3), 353–365. https://doi.org/10.1007/s11301-005-2600-x
  128. Taş, B., & Şemşek, M. (2017). Sosyal girişimcilik: Kavramsal çerçeve ve Türkiye’deki uygulamalar. Sosyal Bilimler Dergisi, 4(2), 487–491.
  129. Tuna, A. S. (2024). Türkiye’de Sosyal Girişimcilik Konulu Lisansüstü Çalışmalar Üzerine Bir İnceleme. İçtimaiyat, 8(2), 417-440.
  130. Urbano, D., Toledano, N., & Soriano, D. R. (2010). Analyzing social entrepreneurship from an institutional perspective: Evidence from Spain. Journal of Social Entrepreneurship, *1*(1), 54-69. https://doi.org/10.1080/19420670903442061
  131. Uygun, K., & Er, A. R. (2016). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin girişimcilik özelliklerinin incelenmesi. Kilis 7 Aralık Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(11), 136- 157.
  132. Waddock, S. A. (1998). Building a new institutional infrastructure for corporate responsibility. Academy of Management Perspectives, 12(3), 78–91. https://doi.org/10.5465/ame.1998.1109051
  133. Wagner, T. (2008). The global achievement gap: Why even our best schools don't teach the new survival skills our children need—and what we can do about it. Basic Books.
  134. Weerawardena, J., & Mort, G. S. (2006). Investigating social entrepreneurship: A multidimensional model. Journal of World Business, *41*(1), 21-35. https://doi.org/10.1016/j.jwb.2005.09.001
  135. Williams, S., & K’nife, K. (2012). The influence of corporate social responsibility on social entrepreneurial orientation. Journal of Business Ethics, 111(3), 441–455. https://doi.org/10.1007/s10551-012-1214-3
  136. Yalçın, S. (2018). 21. yüzyıl becerileri ve bu becerilerin ölçülmesinde kullanılan araçlar ve yaklaşımlar. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 51(1), 183 201.
  137. Yaman, A. (2023). Okulöncesi eğitimde girişimcilik ve sosyal girişimcilik eğitim. JINENIS, 2(1), 68-92.
  138. Zahra, S. A., Gedajlovic, E., Neubaum, D. O., & Shulman, J. M. (2009). A typology of social entrepreneurs: Motives, search processes and ethical challenges. Journal of business venturing, 24(5), 519-532.