AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWithin this framework, the United Kingdom’s obligations under the 1951 Geneva Convention and the European Convention on Human Rights (ECHR) are examined, and the findings indicate that, while the UK does not openly repudiate the principle of non refoulement, it increasingly transforms it into a conditional, exception laden and externalised obligation embedded in a securitised migration management paradigm.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study analyses the United Kingdom’s post Brexit migration and asylum policies through the lens of international law violations and the erosion of the principle of non refoulement. Brexit’s “taking back control of borders” narrative, operationalised through the Nationality and Borders Act 2022 (NABA) and the Illegal Migration Act 2023 (IMA), has effectively confined the right to asylum within a securitisation paradigm. The article traces the shift from the Conservative governments’ deterrence driven projects to the pragmatic yet restrictive approach of the Labour government, in office since July 2024, which centres on “efficiency” and the creation of a Border Security Command. Within this framework, the United Kingdom’s obligations under the 1951 Geneva Convention and the European Convention on Human Rights (ECHR) are examined, and the findings indicate that, while the UK does not openly repudiate the principle of non refoulement, it increasingly transforms it into a conditional, exception laden and externalised obligation embedded in a securitised migration management paradigm. This process, in turn, leads both to a normative erosion of the principle and to a tangible weakening of the level of protection afforded to asylum seekers in practice. The article concludes that the UK’s new migration regime contributes to a broader normative degradation of international refugee protection standards and sets a dangerous precedent for the future of global asylum law.
Özet
Bu çalışma, Birleşik Krallık’ın Brexit sonrası şekillenen göç ve sığınma politikalarını, uluslararası hukuk ihlalleri ve "geri göndermeme" (non-refoulement) ilkesinin aşınması ekseninde analiz etmektedir. Brexit ile başlayan "sınırların kontrolünü geri alma" söylemi, 2022 Vatandaşlık ve Sınırlar Yasası, 2023 Yasadışı Göç Yasası ve Ruanda Planı aracılığıyla sığınma hakkının güvenlikleştirme paradigmasına hapsedilmesine yol açmıştır. Çalışma, Muhafazakâr hükümetlerin "caydırıcılık" odaklı projelerinden, Temmuz 2024’te göreve gelen İşçi Partisi’nin "verimlilik" ve "Sınır Güvenliği Komutanlığı" odaklı pragmatik ancak kısıtlayıcı yaklaşımına geçişi ele almaktadır. Analiz kapsamında, Birleşik Krallık’ın 1951 Cenevre Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS) altındaki yükümlülükleri incelenmiş; bulgular, Birleşik Krallık’ın açıkça geri göndermeme ilkesini reddetmeksizin, onu “güvenlikleşmiş” bir göç yönetimi paradigması içinde giderek koşullara bağlı, istisnalarla çevrili ve dışsallaştırılmış bir yükümlülük hâline getirdiğini; bunun da hem normatif düzeyde bir aşınmaya hem de sığınmacıların pratikte maruz kaldığı koruma düzeyinin zayıflamasına yol açtığını göstermektedir. Sonuç olarak, Birleşik Krallık’ın yeni göç rejiminin uluslararası mülteci koruma standartlarında normatif bir aşınmaya neden olduğu ve küresel sığınma hukuku için tehlikeli bir emsal teşkil ettiği sonucuna varılmaktadır.