AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe aim of the study is to reveal the legal regime of the right to access to water sources and the ways to resolve disputes arising in practice.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The right to access to water sources is regulated in three paragraphs of Article 837 of the Turkish Civil Code. According to this provision; “The right of access to a water source on a parcel of land owned by another encumbers such land with a servitude permitting the drawing and channelling-off of water (p.1). Unless otherwise agreed, the right is transferable and heritable (p.2). If the right of access to water is distinct and permanent, it may be recorded in the land register as immovable property (p.3)”. As understood from the provision, a right to access to water sources is an easement right that grants a person the authority to draw or channel-off water from a water source located on another’s parcel. It can be established in favor of immovable property or a person, and as a rule, it can be transferable and heritable, if it is distinct and permanent, can be recorded in the land register as immovable property. This study examines contract of right to access to water sources, the establishment of the right, legal nature of the right and easement agreement, content and scope of the right, the authority and responsibility of the parties in an easement relationship, the acquisition of a distinct and permanent nature of the right, and the termination procedures of the right. The aim of the study is to reveal the legal regime of the right to access to water sources and the ways to resolve disputes arising in practice.
Özet
Kaynak hakkı Türk Medenî Kanunu’nun 837. maddesinde üç fıkra ile düzenlenmiştir. Bu hüküm uyarınca; “Başkasının arazisinde bulunan kaynak üzerinde irtifak hakkı, bu arazinin malikini suyun alınmasına ve akıtılmasına katlanmakla yükümlü kılar (f.1). Bu hak, aksi kararlaştırılmış olmadıkça, başkasına devredilebilir ve mirasçıya geçer (f.2). Kaynak hakkı, bağımsız nitelikte ve en az otuz yıl için kurulmuş ise tapu kütüğüne taşınmaz olarak kaydedilebilir (f.3).” Hükümden anlaşıldığı üzere kaynak hakkı, bir kimseye başkasının arazisinde bulunan su kaynağından suyu alma veya akıtma yetkisi veren, taşınmaz lehine veya kişi lehine tesis edilebilen, kural olarak devri ve mirasçıya geçmesi mümkün, bağımsız ve en az otuz yıl süreyle tesis edilmesi halinde tapuda ayrı sayfaya kaydedilebilen bir irtifak hakkıdır. Bu çalışmada, kaynak hakkı sözleşmesi, kaynak hakkının tesis edilmesi, hakkın ve kaynak hakkı sözleşmesinin hukukî niteliği, içerik ve kapsamı, irtifak ilişkisinde tarafların yetki ve yükümlülükleri, hakkın bağımsız ve sürekli nitelik kazanması ile hakkın sona erme düzeni incelenmiştir. Çalışmanın amacı, kaynak hakkının hukukî rejimini ve uygulamada yarattığı uyuşmazlıkların çözüm yollarını ortaya koymaktır.