AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this paper the performances of these methods that mentioned above are evaluated and summarized investigations about detection of both AmpC and ESBL producers, only AmpC producers and only ESBL producers by using indirect and direct methods.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Expanded-spectrum beta-lactamases (ESBL’s) can confer resistance to penicillins, oxiiminocephalosporins and monobactam but not carbapenems and cephamycin, and their hidrolytic activities are usually inhibited by clavulanic acid. AmpC beta-lactamases also confer resistance to expanded-spectrum beta-lactam antibiotics but not carbapenems, and their hidrolytic activities are poorly inhibited by clavulanic acid. Resistance to a cephamycin is suggestive of the presence an AmpC enzyme but this can be mimicked by porin loss. Phenotypic and molecular methods that used in detection of AmpC beta-lactamases distinguish between AmpC beta-lactamase and porin loss. But none of the phenotypic methods can distinguish between plasmid-borne-AmpC beta-lactamase and chromosome-borne AmpC beta-laktamase. Indirekt methods that used in detection of AmpC beta-lactamases are three dimensional extract test (3DET), AmpC disk test (impregnanted Tris-EDTA), cefoxitin agar medium (CAM), modified Hodge test and spot inoculation test. Direct methods (inhibitor based methods) that used in detection of AmpC beta-lactamases are boronic acid (BA), LN-2-128, Ro-48-1220, Syn2190, piperacilin and piperacilin- tazobactam inhibition test, cloxacillin double disk sinergic test, E-test, isoelectric focus method (IEF), multiplex PCR, conjugation test and ELISA test. In this paper the performances of these methods that mentioned above are evaluated and summarized investigations about detection of both AmpC and ESBL producers, only AmpC producers and only ESBL producers by using indirect and direct methods.
Özet
Genişlemiş spekturumlu beta-laktamazlar (GSBL’ler) karbapenem ve sefamisinler hariç olmak üzere penisilin, oksiiminosefalosporin ve monobaktamlara direnç sağlamakta, ancak bu enzimlerin hidrolitik aktiviteleri genellikle klavulanik asitle inhibe olmaktadır. AmpC beta-laktamazlar ise karbapenem hariç olmak üzere daha geniş spektrumdaki beta-laktam antbiyotiklere direnç sağlamakta ve bu enzimlerin hidrolitik aktivitesi klavulanik asitle inhibe olmamaktadır. Sefamisin direnci AmpC beta-laktamazların varlığı hakkında fikir vermektedir ancak porin kaybı da bu durumu taklit edebilmektedir. AmpC beta- laktamazların tanısında kullanılan fenotipik ve moleküler yöntemler AmpC beta-laktamazlarla porin kaybını birbirinden ayırdetmektedirler. Fakat fenotipik yöntemlerin hiçbiri kromozomal kaynaklı AmpC beta-laktamaz ile plazmid kaynaklı AmpC beta-laktamazları ayırt edememektedir. AmpC beta-laktamaz tanısında kullanılan indirekt yöntemler; Üç boyutlu enzim ekstrakt test (3BT), Tris-EDTA’lı AmpC disk testi, sefoksitin agar besiyerinde üretme (CAM), modifiye Hodge testi ile spot inokülasyon testidir. AmpC enzim tayininde doğrulama testleri olarak önerilen inhibitör temelli direkt yöntemler; boronik asit (BA) inhibisyon disk testi, LN-2-128, Ro-48-1220 inhibisyon disk testi, Syn2190 inhibisyon disk testi, piperasilin ve piperasilin-tazobaktam inhibisyon disk testi, kloksasilin çift disk sinerji testi, E-test, izoelektrik odaklama metodu (İEO), multipleks PCR, konjugasyon deneyleri ve ELİZA test. Bu derleme yazıda yukarıda bahsedilen yöntemlerin performansları değerlendirilmiş ve indirekt ve direkt yöntemler kullanılarak AmpC+GSBL, sadece AmpC beta-laktamaz ve sadece GSBL tespit edilen çalışmalar özetlenmiştir.