Bu konuda Kur’an’ın bize sunduğu tarihsel veriler ve öneriler mutlak önem arz etmektedir.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Din adamlığının oluşumundaki tarihsel sürece bakıldığı zaman görülecektir ki, özellikle Yahudi ve Hıristiyan olmuş toplumlarda, kendilerini ayrıcalıklı gören bir zümre ortaya çıkmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu zümrenin ortaya çıkmasında bu toplumların kendi bilginlerini kutsamaları, Allah ile aralarında aracılar olduğunu düşünmeleri gibi birden çok faktör etkili olmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Bu konuda Kur’an’ın bize sunduğu tarihsel veriler ve öneriler mutlak önem arz etmektedir.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Oligarşi · Din Adamları · Kuran’ı Kerim
Özet
Din adamlığının oluşumundaki tarihsel sürece bakıldığı zaman görülecektir ki, özellikle Yahudi ve Hıristiyan olmuş toplumlarda, kendilerini ayrıcalıklı gören bir zümre ortaya çıkmıştır. Bu zümrenin ortaya çıkmasında bu toplumların kendi bilginlerini kutsamaları, Allah ile aralarında aracılar olduğunu düşünmeleri gibi birden çok faktör etkili olmuştur. Kur’an’ı Kerim’de de bu bağlamda din adamlarına pek çok yerde değinilmiş ve kendilerini ayrıcalıklı gören din adamlarına yönelik pek çok eleştiri getirilmiştir. Bu konuda Kur’an’ın bize sunduğu tarihsel veriler ve öneriler mutlak önem arz etmektedir.
Kökver, M. (2017). Oligarşik Dini Yapının Eleştiri Olarak Kur'an'da Din Adamları Tiplemeleri. Maarif Mektepleri Uluslararası Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, Cilt: 1 Sayı: 1, 52–67. https://ajindex.com/articles/1525239
KAYNAKÇA Efil, Ş.(2004). “Kur’an Bilim İlişkisinin Olabilirliği ve Meşruiyeti Sorunu”, Ekev Akademi Dergisi Sayı: 21. Dönmezer, S.(1999). “Toplumbilim”, İstanbul:
Beta Yayınları.
Güngör, Ö.(2007). “Kur’an’da Sosyal Bütünleşme”, Diyanet İlmi Dergi, Cilt: XLIII, Sayı: 2, s. 178. Sezen, Y.(1994). “İslam Sosyolojisine Giriş”, İstanbul:
Turan Kültür Vakfı Yayınları.
Arslan, A.(1997). “İbn Haldun”, Ankara:
Vadi Yayınları.
Bilgiz, M.(2012). “Kuran’da İnsan ve Toplum”, Ankara: Diyanet İlmi Dergi Kur’an’ın Nüzûlünün 1400. Yılı Anısına Kur’an Özel Sayısı, s. 687-706.
Güngör, Ö.(2017). “Din Sosyolojisi Ders Notları”, Ankara: Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, (Yayınlanmamış Ders Notları). Şimşek, M.S.(1993). “Kur’an Kıssalarına Giriş”, İstanbul: Yöneliş Yayınları. Radyo Vakit 2017 http://www.radyovakit.com/22457_-Kur-an-ve-Toplum-.html (Erişim Tarihi 15.09.2017).
Mülayim, A.(2016). “Kur’an’da Din Adamları”, İstanbul:
Karslı, İbrahim H.(2010). “Kutsal Kitaplara Göre Din Adamları”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Hatiboğlu M.S.(2009) “İslam’ın Aktüel Değeri Üzerine 2”, Ankara:
Otto Yayınları.
Hatiboğlu İ.(2003) “Ricalu’l Hadis Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Polat F.A.(1995) “Kur’an’a Göre Ruhbanlık ve Rabbanilik”, Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Üzüm H.(2007) “Yahudilikte Din Adamları Müessesesi”, İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Harman Ö.F.(2003) “Kâhin Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Öztürk A.E.(2010) “Yahudilik, Hıristiyanlık, Hinduizm ve Budizm’de Din Adamları”, Van: (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Kuzgun Ş.(2003) “Haman Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. er-Razi, Fahruddin.(1999) “et Tefsiru’l Kebir li’l İmam el Fahru’r-Razi”, Beyrut: Daru’l-İhyai’t-Turasi’l-Arabi”. Gürkan S.L.(2003) “Rabbaniyyun Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. et-Taberi, Ebu Cafer Muhammed İbn Cerir.(1992) “Camiu’l Beyan fi Tevili’l-Kur’an”, Beyrut. İbn Kesir.(2005) “Tefsiru’l Kur’ani’l Azim”, Kahire: Tuzi Yayınları.
Zemahşeri.(1997) “el-Keşşaf an- Hakaikit-tenzil ve uyunü’l-ek’avil fi vücuhi’t-te’vil”, Ubeykan Yayınları.
Bilmen Ö.N.(1993) “Türkçe Meal Alisi”, Ankara:
Akçay Yayınları. el-Alusi.(2005) “Ruhu’l- Meani”, Kahire: Daru’l Hadis. el-İsfehani, Ebu’l Ksım el Hüseyin b. Muhammed Ragıb.(1961) “el Müfredat fi Garibi’l Kur’an”, Mısır. el-Kurtubi, Ebu Abdillah Muhammed b. Ahmed el Ensari.(1988) “el-Cami’li Ahkami’l Kur’an”, Beyrut: Daru’l Kütübı’l-İlmiyye. İbn Manzur.(1990) “Lisan’ül-Arab”, Beyrut: Daru’l Sadr. Tabatabai M.H.(1997) “İslam’da Kur’an”, Çev: Bahri Akyol, İran: Ensariyan Yayınları.
Atalay O.(2006) “Ahbar ve Ruhban”, Erzurum: Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, sayı: 25 sayfa: 32. Polat K.(2008) “Katolik Hıristiyanlıkta Azizlik ve Azizler”, Ankara:
Salkımsöğüt Yayınları.
KAYNAKÇA Efil, Ş.(2004). “Kur’an Bilim İlişkisinin Olabilirliği ve Meşruiyeti Sorunu”, Ekev Akademi Dergisi Sayı: 21. Dönmezer, S.(1999). “Toplumbilim”, İstanbul:
Beta Yayınları.
Güngör, Ö.(2007). “Kur’an’da Sosyal Bütünleşme”, Diyanet İlmi Dergi, Cilt: XLIII, Sayı: 2, s. 178. Sezen, Y.(1994). “İslam Sosyolojisine Giriş”, İstanbul:
Turan Kültür Vakfı Yayınları.
Arslan, A.(1997). “İbn Haldun”, Ankara:
Vadi Yayınları.
Bilgiz, M.(2012). “Kuran’da İnsan ve Toplum”, Ankara: Diyanet İlmi Dergi Kur’an’ın Nüzûlünün 1400. Yılı Anısına Kur’an Özel Sayısı, s. 687-706.
Güngör, Ö.(2017). “Din Sosyolojisi Ders Notları”, Ankara: Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, (Yayınlanmamış Ders Notları). Şimşek, M.S.(1993). “Kur’an Kıssalarına Giriş”, İstanbul: Yöneliş Yayınları. Radyo Vakit 2017 http://www.radyovakit.com/22457_-Kur-an-ve-Toplum-.html (Erişim Tarihi 15.09.2017).
Mülayim, A.(2016). “Kur’an’da Din Adamları”, İstanbul:
Karslı, İbrahim H.(2010). “Kutsal Kitaplara Göre Din Adamları”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Hatiboğlu M.S.(2009) “İslam’ın Aktüel Değeri Üzerine 2”, Ankara:
Otto Yayınları.
Hatiboğlu İ.(2003) “Ricalu’l Hadis Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Polat F.A.(1995) “Kur’an’a Göre Ruhbanlık ve Rabbanilik”, Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Üzüm H.(2007) “Yahudilikte Din Adamları Müessesesi”, İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Harman Ö.F.(2003) “Kâhin Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
Öztürk A.E.(2010) “Yahudilik, Hıristiyanlık, Hinduizm ve Budizm’de Din Adamları”, Van: (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Kuzgun Ş.(2003) “Haman Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. er-Razi, Fahruddin.(1999) “et Tefsiru’l Kebir li’l İmam el Fahru’r-Razi”, Beyrut: Daru’l-İhyai’t-Turasi’l-Arabi”. Gürkan S.L.(2003) “Rabbaniyyun Maddesi”, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları. et-Taberi, Ebu Cafer Muhammed İbn Cerir.(1992) “Camiu’l Beyan fi Tevili’l-Kur’an”, Beyrut. İbn Kesir.(2005) “Tefsiru’l Kur’ani’l Azim”, Kahire: Tuzi Yayınları.
Zemahşeri.(1997) “el-Keşşaf an- Hakaikit-tenzil ve uyunü’l-ek’avil fi vücuhi’t-te’vil”, Ubeykan Yayınları.
Bilmen Ö.N.(1993) “Türkçe Meal Alisi”, Ankara:
Akçay Yayınları. el-Alusi.(2005) “Ruhu’l- Meani”, Kahire: Daru’l Hadis. el-İsfehani, Ebu’l Ksım el Hüseyin b. Muhammed Ragıb.(1961) “el Müfredat fi Garibi’l Kur’an”, Mısır. el-Kurtubi, Ebu Abdillah Muhammed b. Ahmed el Ensari.(1988) “el-Cami’li Ahkami’l Kur’an”, Beyrut: Daru’l Kütübı’l-İlmiyye. İbn Manzur.(1990) “Lisan’ül-Arab”, Beyrut: Daru’l Sadr. Tabatabai M.H.(1997) “İslam’da Kur’an”, Çev: Bahri Akyol, İran: Ensariyan Yayınları.
Atalay O.(2006) “Ahbar ve Ruhban”, Erzurum: Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, sayı: 25 sayfa: 32. Polat K.(2008) “Katolik Hıristiyanlıkta Azizlik ve Azizler”, Ankara: Salkımsöğüt Yayınları.