AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe research follows a textual-analytical and partially comparative methodology.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Schools of thought within the Islamic tradition generally assume that prophets are infallible (maʿṣūm). However, there is no consensus regarding the precise scope of this ʿismah. Despite their differences, these schools commonly define ʿismah as the state of being protected from sin and error. Although prophets possess the capacity to commit sin, ʿismah is understood as a divinely granted faculty that enables them to abstain from wrongdoing. The schools largely agree that God does not intervene in such a way as to nullify or suspend the prophets’ moral responsibility and free will for an extended period of time.In this sense, ʿismah—meaning the divine preservation of prophets from any acts or words that would tarnish their integrity or diminish their status—is viewed as a manifestation of God’s grace and as a form of divine oversight over them. Within the broader Islamic intellectual tradition, this notion of prophetic sinlessness is shared, to varying degrees, by all theological schools, though important disagreements remain.For instance, the Shiʿa extend the principle of ʿismah to the Imams, while the Muʿtazilites restrict it exclusively to prophets, denying its applicability to ordinary human beings. According to the Muʿtazilite view, God continually watches over His prophets through ʿismah, thereby keeping them free from sin and error. As a member of the Muʿtazilite school, al-Zamakhsharī elaborates on the nature of ʿismah in his Qurʾanic exegesis, the al-Kashshāf, in line with the principles of his theological school.The present study confines itself to an examination of his interpretation of ʿismah with reference to the examples of Adam and Abraham in al-Kashshāf. The research follows a textual-analytical and partially comparative methodology.
Özet
İslam geleneğine mensup ekoller, peygamberin masum olduğunu varsayarlar. Fakat ismetin neleri kapsadığı konusunda aralarında bir görüş birliği yoktur. Farklılıklara rağmen, ekoller ismeti, peygamberlerin hata ve günahtan masum olmaları şeklinde tanımlar. Peygamberlerin günah işleme güçleri olmasına rağmen günahlardan uzak kalma melekeleri olarak görülen ismet, “peygamberlerin günahlardan uzak durmaları için Allah tarafından sorumluluklarını devre dışı tutacak kadar iradelerini işlevsiz kılacak uzun süreli bir müdahalede bulunulmaması gerektiği” konusunda uzlaşı halindedirler. “Peygamberlerin gerek sözlerinde gerekse fiillerinde kendilerini lekeleyecek ve kıymetten düşürecek hatalardan korunmuş olmaları” anlamına gelen ismet, Allah’ın peygamberlerine bir lütfu olup, onların bir nevi kontrol altında tutulması gerektiği şeklinde değerlendirilir. İslam kültür geleneğinde; peygamberlerin günahsızlığını ifade eden bu değerlendirmeler, belirli oranda bütün ekoller tarafından paylaşılmıştır, fakat ihtilafların bulunduğunu da bilmek icap eder. Şia bunu imamlara da teşmil ederken Mu‘tezile, ismeti peygamberlere has bir sıfat olarak kabul eder. Bu niteliğin, diğer insanlar için söz konusu olamayacağını düşünür. Onlar ismet sayesinde Allah’ın peygamberleri sürekli kontrol altında tuttuğunu, böylece de onları hata ve günahlardan beri kıldığını düşünürler. Zemahşerî de Mu‘tezile ekolün bir üyesi olarak, peygambere nispet ettiği ismeti, diğer eserlerinde olduğu gibi Kur’an tefsirinde de detaylandırır. İlgili ayetleri ekolün görüşleri ile bağlantılı bir biçimde yorumlar. Araştırmamız onun ismet sıfatına ilişkin görüşlerini Hz. Âdem ve Hz. İbrahim örneği özelinde Keşşaf tefsirine referansla ortaya koymak ile sınırlıdır. Çalışmamız metin analizi ve kısmen karşılaştırmalı metot izlenerektir.