AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis is the common path followed by the twelve authors whose views on the subject are included in this article.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article deals with the approach of Islamic scholars to the hadiths in the context of one sahih hadith. Both Bukhari and Muslim narrations mention that Moses slapped the angel of death (who was in human form) and removed his eye. Then prophet Moses was given freedom of choice between life and death and chose death in his own accord. Points such as a prophet striking an the angel of death an angel becoming blind, his return without fulfilling the duty given by Allah led to the denial of this hadith. Indeed, the difficulty of conceiving such matters is evident. As far as we can see, Islamic scholars have made reasonable and succesful explanations for this hadith and they haven’t gone into denial because of logical contradiction. It is stated that there are figurative (mutashabih) elements in some hadith just like in some verses (ayat) and that they can not be fully comprehended with worldly understanding. This situation shows us methodologically that if there is concensus of scholars that a hadith is authentic, it is first of all approached with trust and submission. This is the common path followed by the twelve authors whose views on the subject are included in this article.
Özet
Bu makalede, sahîh bir hadîs çerçevesinde İslam âlimlerinin hadîslere yaklaşımı ele alınmaktadır. Hem Buhârî hem de Müslim’de yer alan söz konusu rivâyette Hz. Mûsa’nın, insan suretinde gelen ölüm meleğine tokat vurduğu ve onun gözünü çıkardığı anlatılmaktadır. Daha sonra hayatla ölüm arasında muhayyer bırakılan Hz. Mûsa kendi isteğiyle ölümü seçmiştir. Bir peygamberin ölüm meleğine vurması, meleğin gözünün kör olması, Allah’ın verdiği görevi yerine getirmeden geri dönmesi gibi hususlar bu hadîsin inkâr edilmesine yol açmıştır. Nitekim bunları akıl ile kavramanın zorluğu ortadadır. Gördüğümüz kadarıyla İslam âlimleri bu hadîs için makul ve başarılı te’viller yapmışlar, özellikle de akla aykırılık gerekçesiyle inkâr yoluna gitmemişlerdir. Âyetlerde olduğu gibi bazı hadîslerde de müteşâbih unsurların bulunduğu ve bunların dünya aklıyla tam olarak kavranamayacağı belirtilmiştir. Bu durum bize, metodolojik olarak eğer bir hadîsin sahîh olduğu konusunda ittifak varsa her şeyden önce ona güven ve teslimiyetle yaklaşıldığını göstermektedir. Çalışmada ilgili görüşlerine yer verilen on iki müellifin de takip ettiği ortak çizgi budur.