Journals / EKEV Akademi Dergisi / 2020 / Sayı: 82

ESKİ TÜRK KÜLTÜRÜNDE TERBİYE KAVRAMI VE TERBİYE YÖNTEMLERİ

Pages
531–546
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Yöntem olarak kavram analizi tekniğinin kullanıldığı bu çalışmada ise “terbiye” kavramının etimolojik ve eğitsel yönü ortaya konulmaya çalışılmış ve Türk kültüründeki uygulamaları anlatılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Terbiye kavramı sözlük anlamı olarak ilim öğretme, ahlak öğretme, ceza verme, besleyip büyütme gibi anlamları taşımaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bugün Türkistan’da yer alan Türk halklarının SSCB bünyesinde yaşadıkları kültürel sömürü ve her türlü milli değerlerin yok edilmesi faaliyetleri eğitim ve dil üzerinden taşınmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Yöntem olarak kavram analizi tekniğinin kullanıldığı bu çalışmada ise “terbiye” kavramının etimolojik ve eğitsel yönü ortaya konulmaya çalışılmış ve Türk kültüründeki uygulamaları anlatılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Terbiye · Milli Kültür · Milli Kimlik

Özet

Terbiye kavramı sözlük anlamı olarak ilim öğretme, ahlak öğretme, ceza verme, besleyip büyütme gibi anlamları taşımaktadır. Terbiye kelimesi günümüzde kullanılan ve daha çok ahlak anlamı taşıyan yapısının dışında Türk halklarının çocuklarını yetiştirmede bilişsel bakımdan da her türlü gelişimi ifade eder bir yapısı vardır. Türk halklarının binlerce yıllık tecrübe birikimlerine dayanan milli kimlik ve şuurun gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlayan geleneksel eğitim / terbiye yöntemleri bulunmaktadır. Eski eğitim sistemi göçebe dönemde teoriden daha çok pratik hayat ile ilgili olmuş ve daha çok gençlerin hayata hazırlanmasına, yaşam şartlarına uyum sağlamasına yönelik gelişme göstermiştir. Bu nedenle sosyal vicdanı oluşturan kültürün toplumun bireylerine aktarılması terbiye aracılığıyla olmuştur. Hem aile hem de toplum terbiye işlevini beraber yerine getirerek Türk kültürünün gelecek kuşaklara taşınması sağlanmıştır. Babalar, çocukları dış dünyaya uyum sağlamaları için terbiye ederken, anneler ise çocukları ahlaklı bir şekilde yetiştirmek ve kız çocuklarını ev işlerini yapabilmelerini sağlamak üzere eğitmişlerdir. Bugün Türkistan’da yer alan Türk halklarının SSCB bünyesinde yaşadıkları kültürel sömürü ve her türlü milli değerlerin yok edilmesi faaliyetleri eğitim ve dil üzerinden taşınmıştır. Günümüzde ise Bologna süreciyle başlayan Avrupalılaşma ve Avrupa eğitim sisteminin tüm Türk halkları arasında yayılma süreci yine eğitim ve dil üzerinden olmaktadır. Yöntem olarak kavram analizi tekniğinin kullanıldığı bu çalışmada ise “terbiye” kavramının etimolojik ve eğitsel yönü ortaya konulmaya çalışılmış ve Türk kültüründeki uygulamaları anlatılmıştır.

🔖

Cite This Article

GÜL, Y. E. (2020). ESKİ TÜRK KÜLTÜRÜNDE TERBİYE KAVRAMI VE TERBİYE YÖNTEMLERİ. EKEV Akademi Dergisi, Sayı: 82, 531–546. https://ajindex.com/articles/151447

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Acar, H. (2019). Türk kültür ve devlet geleneğinde kadın. İnsan & İnsan, 6(21), 395-41. DOI: 10.29224/insanveinsan.536610. Ahmetbeyoğlu, A. (2018). Eski Türklerde çocuk eğitimi. Türk Eğitim-Sen, http://www.te- sistanbul10.org/eski-turklerde-cocuk-egitimi-y3 adresinden 20 Kasım 2019’da alınmıştır. Akay, R. (2007). Dil değişiminin dilsel ve toplumsal nedenleri. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 4(1), 1-9.
  2. Aksoy, İ. (2011). Türklerde aile ve çocuk eğitimi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 4(16), 11-19.
  3. Ali Haydar (1926). Milli terbiye. Muallimler birliği umumi neşriyatından, İstanbul: Milli Matbaa (Osmanlıca Basım). Алимбеков, А. (1996). Кыргыз этнопедагогикасы. Бишкек: Кыргыз билим берүү институту. Алимбеков, А. (2017). Турк дуйносунун ойчулдарынын мурастарындагы педагогикалык идеялары. Жогорку окуу жайларынын студенттери учун окуу куралы, 1(1), 130-155.
  4. Amin, S. (1993). Avrupamerkezcilik bir ideolojinin eleştirisi (Çev. M. Sert). İstanbul: Ayrıntı Yayınları. Асамидинова, А. (2019). Махмут кашкаринин Диван лугат ат-турк создугу этнопедагогикалык булак катары. Кыргыз-Турк манас университети коомдук илимдер институту педагогикалык багыты магистрдик диссертация. Avni (1924-1940). Avrupa terbiye aleminde müterakki temayüller, Türkiye Cumhuriyeti Maarif Vekaleti Neşriyatından, İstanbul:
  5. Matbaa-i Amire. Bailey, C. J. (1973). Varition and linguistic theory. Arlington: Center for Applied Lin- guistics. Байжиев, М. (2011). Манас, Семетей, Сейтек дастаны. Бишкек: Седеп фонду. Binbaşıoğlu, C. (1995). Türkiye’de eğitim bilimleri tarihi. İstanbul:
  6. Milli Eğitim Bası- mevi. Comte, A. (1952). Pozitivizm ilmihali. Ankara:
  7. MEB Yayınları.
  8. Çetinkaya, B. A. (2002). Modern Türkiye’nin felsefi kökenleri, Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi, 6(2)65-91.
  9. Çınar İ. (2011). Eğitim ve terbiye, http://www.egitisim.gen.tr/tr/index.php/arsiv/sayi- 31-40/sayi-32-ekim-2011/748-egitim-ve-terbiye adresinden 01 Aralık 2017’de alındı. Develi, H. (2006). Dede Korkut hikayeleri. İstanbul:
  10. Alkım Yayınları.
  11. Develioğlu, F. (1999).Osmanlıca Türkçe ansiklopedik lugat. Ankara:
  12. Aydın Kitabevi Yayınları.
  13. Devey, J. (1928). Demokrasi ve terbiye (Çev. Avni). İstanbul:
  14. Devlet Matbaası. Egemen, B. Z. (1957). Terbiye felsefesi. Ankara:
  15. Yaprak Basımevi. Ercilasun, A. B. (2019). Dede Korkut Kitabı’nın yeni nüshası ve üzerindeki yayınlar. Milli Folklor, 123, 5-22.
  16. Ergin, M. (2003). Dede Korkut kitabı. İstanbul: Hisar Kültür Gönüllüleri Yayını. Gökalp, Z. (1973). Terbiyenin sosyal ve kültürel tem