AI Summary & Key Takeaways
AI InsightImplementing augmentative and alternative communication strategies (e.g., speaking valves, communication boards) and integrating psychosocial support for caregivers may contribute to improved family-centered care in pediatric critical care settings.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aims: This study aimed to investigate the impact of the presence or absence of verbal communication skills in pediatric intensive care unit (PICU) patients who are unable to eat orally and are fed via enteral or parenteral methods, on the stress levels perceived by their parents. Methods: The study included 49 children hospitalized in the PICU with dysphagia and feeding difficulties. The participants’ information regarding tracheostomy, intubation, ability/inability to engage in verbal communication, and type of enteral feeding was recorded. Patients were retrospectively assessed using PRISM (pediatric risk of mortality) scores, and the Turkish version of the Parental Stress Scale was administered to one parent per patient. The participants were grouped based on their child’s verbal communication ability and feeding method (enteral vs. parenteral), and statistical comparisons were made using the Mann-Whitney U test. ROC (receiver operating characteristic) analysis was conducted to identify which of the recorded clinical variables had the most significant effect on parental stress. Results: The mean age of the children was 7.69 years, with 59.2% being male. Of the 49 children included, 31 (63.3%) were classified as non-verbal and 18 (36.7%) as verbal, according to their ability to communicate. While 81.6% were non-intubated, 42.9% had tracheostomies. Feeding methods included nasogastric tube (46.9%), total parenteral nutrition (38.8%), and percutaneous endoscopic gastrostomy (10.2%). The mean PRISM score was 4.0, and the average parental stress score was 69.1. Parents of non-verbal children reported significantly higher stress levels than those of verbal children (p=0.002). Although parental stress appeared higher in the parenteral nutrition group, the difference was not statistically significant (p=0.077). PRISM scores showed no significant differences between groups based on communication or feeding method. According to the ROC analysis [area under the curve (AUC)=0.728], the most significant indicator of parenteral stress was found to be the inability to engage in verbal communication. Conclusion: The findings demonstrate that the inability of children in PICU to verbally communicate significantly increases parental stress levels, independent of illness severity. Although feeding method did not significantly impact parental stress, a trend toward higher stress in parents of parenterally fed children was observed. These results emphasize the importance of preserving or supporting communication abilities in PICU patients. Implementing augmentative and alternative communication strategies (e.g., speaking valves, communication boards) and integrating psychosocial support for caregivers may contribute to improved family-centered care in pediatric critical care settings.
Özet
Amaç: Bu çalışma, oral yolla beslenemeyen ve enteral veya parenteral yöntemlerle beslenen pediatrik yoğun bakım ünitesi (PICU) hastalarında sözel iletişim becerilerinin varlığının veya yokluğunun, ebeveynlerinin algıladıkları stres düzeyleri üzerindeki etkisini araştırmayı amaçlamıştır. Yöntemler: Çalışmaya, disfaji ve beslenme güçlüğü nedeniyle PICU'da yatmakta olan 49 çocuk dahil edildi. Katılımcıların trakeostomi, entübasyon, sözlü iletişim kurma becerisi/beceriksizliği ve enteral beslenme türü ile ilgili bilgileri kaydedildi. Hastalar PRISM (Pediatrik Mortalite Riski) skorları kullanılarak retrospektif olarak değerlendirildi ve her hasta için bir ebeveyne Türkçe versiyonu olan Ebeveyn Stres Ölçeği uygulandı. Katılımcılar, çocuklarının sözlü iletişim becerisi ve beslenme yöntemine (enteral vs. parenteral) göre gruplandırıldı ve Mann-Whitney U testi kullanılarak istatistiksel karşılaştırmalar yapıldı. Kaydedilen klinik değişkenlerden hangisinin ebeveyn stresine en önemli etkiye sahip olduğunu belirlemek için ROC (Alıcı Çalışma Karakteristiği) analizi yapıldı. Sonuçlar: Çocukların ortalama yaşı 7,69 idi ve %59,2'si erkekti. %81,6'sı entübe edilmemişti, %42,9'unda trakeostomi vardı. Beslenme yöntemleri arasında nazogastrik tüp (%46,9), total parenteral beslenme (%38,8) ve PEG (%10,2) vardı. Ortalama PRISM skoru 4,0 ve ortalama ebeveyn stresi skoru 69,1 idi. Konuşamayan çocukların ebeveynleri, konuşabilen çocukların ebeveynlerine göre önemli ölçüde daha yüksek stres seviyeleri bildirdi (p = 0,002). Ebeveyn stresi parenteral beslenme grubunda daha yüksek görünse de, fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p = 0,077). PRISM puanları, iletişim veya beslenme yöntemine göre gruplar arasında önemli bir fark göstermedi. ROC analizine göre (Eğri Altındaki Alan [AUC]=0,728), parenteral stresin en önemli göstergesinin sözlü iletişim kuramama olduğu bulundu. Sonuç: Bulgular, PICU'daki çocukların sözlü iletişim kuramamasının, hastalığın ciddiyetinden bağımsız olarak ebeveynlerin stres düzeylerini önemli ölçüde artırdığını göstermektedir. Beslenme yöntemi ebeveynlerin stresini önemli ölçüde etkilemese de, parenteral beslenen çocukların ebeveynlerinde daha yüksek stres eğilimi gözlemlenmiştir. Bu sonuçlar, PICU hastalarında iletişim becerilerinin korunmasının veya desteklenmesinin önemini vurgulamaktadır. Artırıcı ve alternatif iletişim stratejilerinin (ör. konuşma valfleri, iletişim panoları) uygulanması ve bakım verenlere psikososyal desteğin entegre edilmesi, pediatrik yoğun bakım ortamlarında aile merkezli bakımın iyileştirilmesine katkıda bulunabilir.