Journals / Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi / 2021 / Cilt: 28 - Sayı: 1

The Attitudes, Beliefs and Knowledge of Non-Psychiatrist Physicians About Attention Deficit/ Hyperactivity Disorder and Methylphenidate Treatment

Psikiyatrist ve Çocuk Psikiyatristi Dışındaki Hekimlerin Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu ve Metilfenidat Kullanımı ile İlgili Bilgi, Tutum ve İnançları

Pages
45–51
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Studies with more physicians are needed in relation to this issue.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Objectives: Attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a common neurodevelopmental disorder characterized by symptoms of inattention, hyperactivity, and impulsivity.
📊
Key Findings & Data:Results: Most of the 361 participants (96.4%) stated that they referred children with attention problems and/or hyperactivity to child and adolescent psychiatry.
💡
Conclusion & Impact:Studies with more physicians are needed in relation to this issue.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Objectives: Attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a common neurodevelopmental disorder characterized by symptoms of inattention, hyperactivity, and impulsivity. Methylphenidate is a drug commonly used in the management of ADHD. Children with ADHD symptoms may firstly be applied to family practitioners, pediatricians and/or other physicians. Therefore, it is aimed to understand the attitudes, beliefs and knowledge of non-psychiatrist physicians about ADHD and methylphenidate treatment in this study. Materials and Methods: In our study, general practitioners and specialists were asked to answer questions such as their perceptions about ADHD and the scientificness of ADHD treatment, what they recommend to patients who were applied to them with attention problems and hyperactivity, and their recommendations to patients using methylphenidate. Data for this study were collected via an internet-based survey designed by the researcher using Google forms®. Results: Most of the 361 participants (96.4%) stated that they referred children with attention problems and/or hyperactivity to child and adolescent psychiatry. Likewise, 95.8% of the participants recommended to continue their treatment to patients using methylphenidate. 74.1% of the participants agreed that the diagnosis and treatment of ADHD had been supported by many scientific studies for many years. While 28.1% of the respondents thought that methylphenidate was addictive, 29.2% did not. 32.1% of the participants stated that methylphenidate can be misused. 35.3% of participants believed that there was an overdiagnosis of ADHD among children and 30.9% believed that many children were prescribed MPH unnecessarily. Conclusion: It is important to inform non-psychiatrist physicians about ADHD in terms of referring patients to child and adolescent psychiatry, and ensuring the continuation of ADHD treatment. Our study is among the few studies about the awareness of other physicians about ADHD in our country. Studies with more physicians are needed in relation to this issue.

Özet

Amaç: Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) dikkat sorunları, aşırı hareketlilik ve dürtüsellikle karakterize olup, çocukluk çağının yaygın rastlanan nörogelişimsel bir bozukluğudur. DEHB tedavisinde metilfenidat yaygın olarak kullanılmaktadır. DEHB semptomları olan çocuklar ilk olarak pratisyen hekimler, pediatri uzmanları ve diğer branş hekimlerine başvurabilmektedir. Bu çalışmada psikiyatri branşı dışındaki hekimlerin DEHB ve metilfenidat ile ilgili bilgi, tutum ve inançlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda pratisyen ve uzman hekimlerin DEHB ile ilgili algıları; dikkat sorunları ve hareketlilik nedeniyle kendilerine danışan hastalara ne önerdikleri; DEHB tedavisinin bilimselliği ve metilfenidat kullanan hastalara önerileri gibi soruları cevaplamaları istenmiştir. Bu çalışma için veriler Google forms® kullanılarak araştırmacı tarafından tasarlanan bir anket aracılığıyla toplanmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılan 361 hekimin büyük bir çoğunluğu (%96,4) dikkat ve/veya hareketlilik sorunu olan çocukları çocuk psikiyatrisine yönlendirdiklerini ifade etmişlerdir. Aynı şekilde katılımcıların %95,8’i metilfenidat kullanan hastalarda mevcut tedaviye devam önermişlerdir. Katılımcıların %74,1’i DEHB’nin uzun yıllardır çok sayıda yayınla bilimselliğinin kanıtlandığını ifade etmişlerdir. Katılımcıların %28,1’i metilfenidatın bağımlılık yaptığını düşünürken, %29,2’si yapmadığını ifade etmiştir. Katılımcıların %32,1’i “metilfenidat kötüye kullanılabilen bir ilaçtır” derken, %35,3’ü DEHB olmayan hastalara yanlış DEHB tanısı konduğunu ifade etmiştir. “Gereksiz yere metilfenidat reçete edilmektedir” diyenlerin oranı %30,9’dur. Sonuç: DEHB ile ilgili diğer branş hekimlerinin bilgilendirilmesi hem hastaların doğru branşa yönlendirilmesi hem de tedaviye devamının sağlanması açısından önemlidir. Çalışmamız ülkemizde diğer hekimlerin DEHB ile ilgili farkındalıklarını ölçen az sayıda çalışma arasındadır. Hekim sayısının daha fazla olduğu çalışmaların yapılması gerekmektedir.

🔖

Cite This Article

ÖNDER, A., ÇOBAN, Ö. G. (2021). The Attitudes, Beliefs and Knowledge of Non-Psychiatrist Physicians About Attention Deficit/ Hyperactivity Disorder and Methylphenidate Treatment. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, Cilt: 28 - Sayı: 1, 45–51. https://ajindex.com/articles/148778

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (4)

  1. Polanczyk G, de Lima MS, Horta BL, Biederman J, Rohde LA. The worldwide prevalence of ADHD: a systematic review and metaregression analysis. Am J Psychiatry. 2007;164:942-948
  2. Ercan ES, Polanczyk G, Akyol Ardıc U, Yuce D, Karacetın G, Tufan AE, Tural U, Aksu H, Aktepe E, Rodopman Arman A, Başgül S, Bılac O, Coşkun M, Celık GG, Karakoc Demırkaya S, Dursun BO, Durukan İ, Fidan T, Perdahlı Fiş N, Gençoğlan S, Gökçen C, Görker I, Görmez V, Gündoğdu ÖY, Gürkan CK, Hergüner S, Tural Hesapçıoğlu S, Kandemir H, Kılıç BG, Kılınçaslan A, Mutluer T, Nasiroğlu S, Özel Özcan Ö, Öztürk M, Öztop D, Yalın Sapmaz S, Süren S, Şahin N, Yolga Tahıroglu A, Toros F, Ünal F, Vural P, Perçinel Yazıcı İ, Yazıcı KU, Yıldırım V, Yulaf Y, Yüce M, Yüksel T, Akdemir D, Altun H, Ayık B, Bilgic A, Hekim Bozkurt Ö, Demirbaş Çakır E, Çeri V, Üçok Demir N, Dinç G, Irmak MY, Karaman D, Kınık MF, Mazlum B, Memik NÇ, Foto Özdemir D, Sınır H, Ince Taşdelen B, Taşkın B, Uğur Ç, Uran P, Uysal T, Üneri Ö, Yilmaz S, Seval Yılmaz S, Açıkel B, Aktaş H, Alaca R, Alıç BG, Almaidan M, Arı FP, Aslan C, Atabay E, Ay MG, Aydemir H, Ayrancı G, Babadagı Z, Bayar H, Çon Bayhan P, Bayram Ö, Dikmeer Bektaş N, Berberoğlu KK, Bostan R, Arıcı Canlı M, Cansız MA, Ceylan C, Coşkun N, Coşkun S, Çakan Y, Demir İ, Demir N, Yıldırım Demirdöğen E, Doğan B, Dönmez YE, Dönder F, Efe A, Eray Ş, Erbilgin S, Erden S, Ersoy EG, Eseroğlu T, Kına Fırat S, Eynallı Gök E, Güler G, Güles Z, Güneş S, Güneş A, Günay G, Gürbüz Özgür B, Güven G, Çelik Göksoy Ş, Horozcu H, Irmak A, Işık Ü, Kahraman Ö, Kalaycı BM, Karaaslan U, Karadağ M, Kılıc HT, Kılıçaslan F, Kınay D, Kocael Ö, Bulanık Koç E, Kadir Mutlu R, Lushi-Şan Z, Nalbant K, Okumus N, Özbek F, Akkuş Özdemir F, Özdemir H, Özkan S, Yıldırım Özyurt E, Polat B, Polat H, Sekmen E, Sertçelik M, Sevgen FH, Sevince O, Süleyman F, Shamkhalova Ü, Eren Şimşek N, Tanır Y, Tekden M, Temtek S, Topal M, Topal Z, Türk T, Uçar HN, Uçar F, Uygun D, Uzun N, Vatansever Z, Yazgılı NG, Miniksar Yıldız D, Yıldız N. The prevalence of childhood psychopathology in Turkey: a cross-sectional multicenter nationwide study (EPICPAT-T). Nord J Psychiatry. 2019;73:132-140
  3. Zorlu A, Unlu G, Cakaloz B, Zencir M, Buber A, Isildar Y. The Prevalence and Comorbidity Rates of ADHD Among School-Age Children in Turkey. J Atten Disord. 2020;24:1237-1245
  4. Shier AC, Reichenbacher T, Ghuman HS, Ghuman JK. Pharmacological treatment of attention deficit hyperactivity disorder in children and adolescents: clinical s