AI Summary & Key Takeaways
AI InsightInstitutional protocols and standardized training programs are urgently needed to bridge these gaps in postoperative PPI care.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This multicenter study aimed to evaluate postoperative partner education practices among Turkish urologists performing penile prosthesis implantation (PPI) and to assess their attitudes toward combined device training and sexual counseling. Material and Methods: A cross-sectional electronic survey was distributed to 164 urologists across the seven geographical regions of Türkiye, with 84 responses obtained (response rate: 51.2%). The 10-item questionnaire assessed: (i) demographic and procedural characteristics, (ii) current partner education practices, and (iii) discrepancies between beliefs and practices (using 5-point Likert scales). Results: The mean professional experience was 16 years (range: 2–35 years). Significant belief–practice gaps were identified: Device training was considered necessary by 81% of respondents but implemented by only 31% (50.6-point gap), while sexual counseling was considered necessary by 83% but implemented by only 19% (64-point gap). Significant associations were observed for device training (OR = 2.1) and sexual counseling (OR = 3.4). Senior surgeons (>10 years of experience) were 3.2 times more likely to prioritize partner education (OR = 3.2, 95% CI: 1.8–5.7). Conclusion: Although 72% of urologists endorsed partner education as “essential” substantial barriers to implementation remain. Particularly in sexual counseling, only 15% had received formal training. Institutional protocols and standardized training programs are urgently needed to bridge these gaps in postoperative PPI care.
Özet
Özet: Bu çok merkezli çalışmanın amacı, penis protezi implantasyonu (PPI) uygulayan Türk ürologlarının ameliyat sonrası partner eğitimi uygulamalarını değerlendirmek ve cihaz kullanımı ile cinsel danışmanlığı içeren kombine eğitim yaklaşımlarına yönelik tutumlarını incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Türkiye’nin yedi coğrafi bölgesindeki 164 üroloğa elektronik ortamda kesitsel bir anket gönderilmiş, 84 yanıt alınmıştır (yanıt oranı: %51,2). On soruluk anket; (i) demografik ve cerrahi özellikleri, (ii) mevcut partner eğitimi uygulamalarını, (iii) inanç-uygulama farklılıklarını (5’li Likert ölçeği) değerlendirmiştir. Bulgular: Katılımcıların ortalama mesleki deneyimi 16 yıl (dağılım: 2–35 yıl) olup, inanç ile uygulama arasında belirgin farklılıklar saptanmıştır. Cihaz eğitimi %81 oranında gerekli görülmesine rağmen yalnızca %31 oranında uygulanmaktadır (50,6 puan fark). Cinsel danışmanlık %83 oranında gerekli görülmesine rağmen yalnızca %19 oranında uygulanmaktadır (64 puan fark). Ayrıca cihaz eğitimi için olasılık oranı 2,1, cinsel danışmanlık için ise 3,4 olarak bulunmuştur. Kıdemli cerrahların (>10 yıl deneyim) partner eğitimine öncelik verme olasılığı 3,2 kat daha yüksek bulunmuştur (OR=3,2; %95 GA: 1,8–5,7). Katılımcıların %69’u anket sonrasında klinik uygulamalarını değiştirmeyi planladığını belirtmiştir. Sonuç: Her ne kadar ürologların %72’si partner eğitimini “olmazsa olmaz” olarak değerlendirse de, uygulamada ciddi engeller mevcuttur. Özellikle cinsel danışmanlık alanında yalnızca %15’inin resmi eğitim almış olması dikkat çekicidir. Penis protezi implantasyonu sonrası bakımda bu boşluğun giderilebilmesi için kurumsal protokoller ve standart eğitim programlarının geliştirilmesi gerekmektedir.