Journals / BELGİ DERGİSİ / 2018 / Cilt: 2 - Sayı: 15

THE TERMS, NICKNAMES AND TITLES USED FOR DISABLED PEOPLE IN THE OTTOMAN STATE

OSMANLI DEVLETİ’NDE ENGELLİLER İÇİN KULLANILAN TABİR, LAKAP VE SIFATLAR

Pages
728–740
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study will explain these definitions, identify their origin and, give thorough information on them.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study aims to give comprehensive information on the terms and nicknames used for disabled people living within the Ottoman Empire.
📊
Key Findings & Data:Separate and specific definitions were made for those people who had physical disabilities such as visual, hearing, speech, walking and missing body part.
💡
Conclusion & Impact:This study will explain these definitions, identify their origin and, give thorough information on them.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

This study aims to give comprehensive information on the terms and nicknames used for disabled people living within the Ottoman Empire. The community used an extensive vocabulary to describe disability status. It is remarkable that sometimes particular expressions and sometimes general expressions were used to identify the disability status of an individual. In fact, these expressions were occasionally identified with name of an individual and later with the name of family. The disabled person had a new identity simply by putting his or her disability status before his or her name. In other words, an individual is recognized with his or her disability status within community. Ottoman Archival documents had generally used expression such as sakat, alîl, ma’lûl, ma’lûlîn, amel-mânde to describe disability status. Separate and specific definitions were made for those people who had physical disabilities such as visual, hearing, speech, walking and missing body part. This study will explain these definitions, identify their origin and, give thorough information on them.

Özet

Bu çalışmada, Osmanlı Devleti’nin bünyesinde yaşayan engelliler için kullanılan çeşitli lakaplar ve tabirler hakkında bilgi verilecektir. Osmanlı toplumu, engelli ve engellilik durumunu anlatmak için çok geniş bir kelime hazinesi kullanmıştır. Kişinin engel durumunu belirtmek için bazen genel, bazen de özel ifadelere yer verilmiştir. Hatta bu ifadeler bazen kişinin ve daha sonraki yıllarda sülale adlarıyla özdeşleşmiştir. Kişinin isminin önüne engel durumu getirilerek adeta ona bir kimlik kazandırılmıştır. Yani kişi sahip olduğu engel durumuyla toplumda tanınmıştır. Osmanlı arşiv belgelerinde, genel anlamda engellilik durumunu anlatmak için sakat, alîl, ma’lûl, ma’lûlîn, amel-mânde gibi tabirler kullanılmıştır. Görme, işitme, konuşma, yürüme ve vücudunun herhangi bir organının olmaması gibi fiziksel engeli olanlar ile zihinsel engeli bulunan kişiler için ayrı ayrı ve özel tanımlamalarda bulunulmuştur. Çalışmada bu tanımlamaların neler olduğu ve bu tabirlerin kökenleri tespit edilip ayrıntılı şekilde bilgi verilmesi amaçlanmaktadır.

🔖

Cite This Article

ŞİMŞEK, K. (2018). THE TERMS, NICKNAMES AND TITLES USED FOR DISABLED PEOPLE IN THE OTTOMAN STATE. BELGİ DERGİSİ, Cilt: 2 - Sayı: 15, 728–740. https://ajindex.com/articles/147246

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (10)

  1. Babıâli Evrak Odası: (BEO.) 1006/75400; 1006/75446; 1011/75810; 91/6793; 98/7344; 636/47680; 1027/76967; 1028/77072; 1050/78698; 115/8583; 402/30140; 444/332; 631/47271; 1403/105195; 21/1573; 802/60078; 604/45285; 829/62152; 883/66167; 901/67533; 903/67701; 1493/111953; 1517/113762; 402/30140; 802/60078; 342/25585; 380/28499; 2394/179482; 399/29883; 728/54592; 42/3111; 547/40998; 1496/112142; 1518/113777; 2919/218885; 216/16130; 1016/76144; 1029/77159; 1150/86233; 1216/91197; 2839/212883; 3482/261083; 3692/276846; 2487/186462; 357/26770. Dâhiliye Muhaberat-ı Umumiye İdaresi: (DH. MUİ.) 80-1/53. Dâhiliye Nezareti, Mektubi Kalemi: (DH. MKT.) 250/37; 871/2; 886/54; 402/56; 466/24; 1102/4; 402/56; 1580/47; 1480/28; 1544/15; 1656/69; 2581/14; 2474/71; 812/79; 1045/47. İrade Dahiliye: (İ. DH.) 440/29070. İrade Hususi: (İ. HUS.) 56/101; 59/26; 56/43; 9/38. Maarif Nezareti, Mektubi Kalemi: (MF. MKT.) 463/49; 550/41. Meclis-i Vala: (MVL.) 569/59. Rumeli Müfettişliği Arzuhaller: (TFR. I. ŞKT.) 73/7220; 112/11130. Sadaret Mektubi, Mühimme Kalemi: (A. MKT. MHM.) 515/5; 632/45. Sadaret Mektubi, Meclis-i Vala: (A. MKT. MVL.) 140/21; 141/5. Sadaret Mektubi, Nezaret ve Deva’ir: (A. MKT. NZD.) 196/88. Şura-yı Devlet: (ŞD.) 374/33. Yıldız Evrakı, Mütenevvi Maruzat: (Y. MTV.) 294/65. Zabtiye Nezareti: (ZB.) 468/5; 458/87; 375/52; 373/35; 332/98; 300/13; 355/32; 363/64; 419/24; 446/129. “Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik”, Resmi Gazete, 30 Mart 2013
  2. Cumartesi, S. 28603. ABDÜLAZİZ BEY, Osmanlı Âdet, Merasim ve Tabirleri, Yay. Haz. Kâzım Arısan-Duygu Arısan Günay, Tarih Vakfı Yurt Yayınları, İstanbul 2002.
  3. ALTINÖLÇEK, Haşmet, “Bedende Müziğin Terapötik Etkileri”, Beden Kitabı, Edt: Emine Gürsoy Naskali-Aylin Koç, Kitabevi Yayınları, İstanbul 2009, s. 381-388.
  4. ARTVİNLİ, Fatih, Siyaset ve Toplum Toptaşı Bimarhanesi (1873-1927),
  5. Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, İstanbul 2013.
  6. BECKER, C. H., “Cizye”, İslâm Ansiklopedisi, c. 3, MEB Yayınları, Eskişehir 1997, s. 199-201.
  7. BOYRAZ, Şeref “Lakaplar Konusunda Bazı Dikkatler ve Bir Yöre Örneği”, Türklük Bilimi Araştırmaları, Sayı VII, Sivas 1998, s. 107-138.
  8. BOZKURT, Nebi, “Lakap”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, C. 27, Ankara 2003, s. 65-67.
  9. CANTAY, Gönül Anadolu Selçuklu ve Osmanlı Darüşşifaları, Atatürk, Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi Yayını, Ankara 1992.
  10. DEVELLİOĞLU, Ferit, Osmanlıca-Türkçe Ansiklope