SavedAdd your journal

Journals / Amme İdaresi Dergisi / 2017 / Cilt: 50 - Sayı: 4

Legal Characteristic of Labour Transfers Made Within the Scope of Privatization of State Economic Enterprises

Kamu İktisadi Teşebbüslerinin Özelleştirilmesi Kapsamında Yapılan İşçi Devirlerinin Hukuki Niteliği

İŞTAR CENGİZ
Pages
161–185
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

As a result of abolishment of employee status of employee in time of transfer to another public enterprise, it will be impossible to mention transfer of labor contract

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Voluntary transfer of contract is a procedure, which provides change of contract by employer and continuity of contract.
📊
Key Findings & Data:Although there is no regulation in Code of Obligations (No. 818), Turkish Code of Obligations (No. 6098) regulates voluntary transfer of contract.
💡
Conclusion & Impact:As a result of abolishment of employee status of employee in time of transfer to another public enterprise, it will be impossible to mention transfer of labor contract
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Voluntary transfer of contract is a procedure, which provides change of contract by employer and continuity of contract. Although there is no regulation in Code of Obligations (No. 818), Turkish Code of Obligations (No. 6098) regulates voluntary transfer of contract. In this study, the effects and outcomes of voluntary transfer of labor contract in terms of grantor and grantee employers are explained. To enlighten the subject, firstly the topics of transfer of contract, transfer of contract by law and voluntary transfer of contract will be enlightened, after then labor turnovers within the scope of public privatization will be explained. Employees working in public body workplaces are transferred to other public enterprise workplaces within the scope of privatization. This situation cannot be accepted as voluntary transfer of contract because of source of transfer of employee arisen from legal obligation. As a result of abolishment of employee status of employee in time of transfer to another public enterprise, it will be impossible to mention transfer of labor contract

Özet

Sözleşmenin iradi devri, sözleşmede işveren tarafının değişmesini ve sözleşmenin sürekliliğini sağlayan bir işlemdir. 818 sayılı Borçlar Kanununda bir düzenleme bulunmamasına rağmen 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu sözleşmenin iradi devrini düzenlemiştir. Konunun açıklığa kavuşturulabilmesi için öncelikle sözleşme devri ve sözleşmenin kanuni ve iradi devri hususları açıklığa kavuşturulacak, sonrasında ise kamuda özelleştirme kapsamında işçi devirleri hususu ele alınacaktır. Özelleştirme kapsamında kamu kurumu işyerine bağlı çalışan işçiler, başka kamu kuruluşları olan işyerlerine devredilmektedirler. Bu durum iş sözleşmesinin iradi devri olarak nitelendirilemez. Çünkü işçi nakilleri yasal zorunlulukdan kaynaklanmaktadır. İşçinin diğer bir kamu kuruluşuna geçirilmesi ile işçinin işçi statüsü kalkacağından, burada artık iş sözleşmesinin devrinden bahsetmek mümkün olmayacaktır

🔖

Cite This Article

CENGİZ, İ. (2017). Legal Characteristic of Labour Transfers Made Within the Scope of Privatization of State Economic Enterprises. Amme İdaresi Dergisi, Cilt: 50 - Sayı: 4, 161–185. https://ajindex.com/articles/146820

References (28)

  1. Akipek, J., Akıntürk, T. & Karaman, D. (2013).
  2. Türk Medeni Hukuku, Başlangıç Hükümleri, Kişiler Hukuku, 6098 Sayılı Yeni Borçlar Kanununa Uyarlanmış, Yenilenmiş 10. Baskı,
  3. Birinci Cilt, Beta Basım Yayım Dağıtım A.Ş., İstanbul.
  4. Akyiğit, E. (2001). “İş İlişkisinin (Bireysel) Devri, Karar İncelemesi”, TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası, Kasım 2001, Cilt 17, Sayı 2. Akyiğit, E. (2008). İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, 2. Cilt, Güncelleştirilmiş Geliştirilmiş 3. Baskı,
  5. Seçkin Yayınları,
  6. Ankara.
  7. Akyiğit, E. (1990). Teori ve Uygulama Bakımından Hizmet Akdinin Kesin Hükümsüzlüğü ve İptal Edilebilirliği, Kazancı Yayınları,
  8. İstanbul.
  9. Akyiğit, E. (1991). “Hizmet Akdinin Kesin Hükümsüzlüğü ile İlgili Yargıtay Kararı Üzerine”, Çimento İşveren Dergisi, Eylül 1991.
  10. Alp, M. (2009). “İş Sözleşmesinin Devri”, İş Hukukunda Üçlü İlişkiler, İş Hukuku Sempozyumu, Kadir Has Üniversitesi, İstanbul 2009.
  11. Antalya, O. G. (2013). 6098 Sayılı Borçlar Kanunu'na Göre Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Cilt: I, Beta Basım Yayım Dağıtım A.Ş., 2. Baskı,
  12. İstanbul.
  13. Aral, F. & Ayrancı, H. (2012). 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununa Göre Hazırlanmış Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, Genişletilmiş 9. Baskı,
  14. Yetkin Yayınları,
  15. Ankara.
  16. Arıcı, F. (2008). Ticari İşletmenin Aktif ve Pasifi ile Devri, İstanbul.
  17. Arslanoğlu, M. A. (2006). “İş Sözleşmesinin İradi Devri ile İşverenin Değişmesi”, Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2006/10. Aslan, O. E. (2012).
  18. Kamu Personel Hukuku, Eskişehir: TC Anadolu Üniversitesi Yayını, (2701). Ataay, A. (1981). Borçlar Hukukunun Genel Teorisi I, 3. Bası, İstanbul.
  19. Ayiter, K. (1953).
  20. Medeni Hukukta Tasarruf Muameleleri, Ankara.
  21. Ayrancı, H. (2003). Sözleşmelerin Yüklenilmesi (Devri), Yetkin Yayınları,
  22. Ankara.
  23. Bağbuğ, A. (2003). “İş Sözleşmesinde Üçlü İlişki”, TÜHİS, İş Hukuku ve İktisat Dergisi, Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası, Cilt 18, Mayıs-Ağustos 2003, Sayı 2-3.
  24. Bahadır, Z. (2013). “Sözleşmenin Devri ve Sözleşmeye Katılma”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C.XVII, Yıl 2013, Sayı: 3. Bernasconi, S. (1978). Die Vertragsübertragung nach italianischem Recht, Diss. Zürich. Braconi, A. & Carron, B. & Scyboz, P. (2013). Code Civil Suisse et Code Des Obligations Annotes, Helbing Lich tenhohn, Bâle. Çankaya, O. G. & Çil, Ş. (2011).
  25. İş Hukukunda Üçlü İlişkiler, Genişletilmiş 3. Baskı,
  26. Yetkin Yayınları,
  27. Ankara.
  28. Demir, M., (2012). Türk Borç