AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that mosque-centred neighborhood layouts and housing schemes based on courtyard and sofa systems strengthened the balance between individuals and society, thereby preserving social cohesion.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the influence of Islamic architecture on identity, space, and social structure within the context of modern urbanization. Rooted in the principles of halal living, Islamic architecture presents a spatial approach that embodies privacy, justice, and solidarity while fostering a culture of communal living. The research analyses city plans from the Seljuk and Ottoman periods, along with typologies of traditional Turkish houses, within their historical and cultural contexts. The findings reveal that mosque-centred neighborhood layouts and housing schemes based on courtyard and sofa systems strengthened the balance between individuals and society, thereby preserving social cohesion. In contrast, the rise of modern apartment culture and unplanned urbanization has weakened the principles of privacy, solidarity, and collective life. Consequently, Islamic architecture is interpreted not merely as a historical legacy but as a model capable of offering humane and sustainable solutions to contemporary urbanization challenges.
Özet
Bu çalışma, modern kentleşme sürecinde İslam mimarisinin kimlik, mekân ve toplumsal yapı üzerindeki etkilerini incelemektedir. Helal yaşam ilkeleri doğrultusunda şekillenen İslam mimarisi; mahremiyet, adalet ve dayanışma temelleri üzerine kurulu, birlikte yaşama kültürünü destekleyen bir mekânsal anlayış sunmaktadır. Araştırmada, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine ait şehir planları ile Türk evi tipolojileri tarihsel ve kültürel bağlamda analiz edilmiştir. Bulgular, cami merkezli mahalle düzeni ile avlu ve sofa sistemine dayalı konut kurgusunun birey-toplum dengesini güçlendirdiğini ve toplumsal bütünlüğü koruduğunu göstermektedir. Buna karşılık, modern apartmanlaşma ve plansız kentleşme süreçlerinin mahremiyet, dayanışma ve ortak yaşam ilkelerini zayıflattığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak, İslam mimarisi tarihsel bir mirasın ötesinde, çağdaş kentleşme sorunlarına insani ve sürdürülebilir çözümler sunabilecek bir model olarak değerlendirilmektedir.