AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that Turkish cinema encompasses both productions that reinforce official historiography and those that generate counter-memory and alternative narratives.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines how historical narratives are constructed in Turkish cinema and explores the impact of the interaction between cinema and history on collective memory. Drawing on the theoretical approaches of Marc Ferro, Robert Rosenstone, Asuman Susam, and Senem Duruel Erkılıç, the research considers cinema not merely as a medium that reflects historical events but as an active agent that reproduces, transforms, and reconstructs them within ideological frameworks. Adopting a qualitative methodology, the study analyzes selected films and documentaries from the 1950s to the present through the lenses of time, space, and memory. The findings reveal that Turkish cinema encompasses both productions that reinforce official historiography and those that generate counter-memory and alternative narratives. Films such as Sürü, Umut, Yorgun Savaşçı, and Gelibolu foreground marginalized identities and collective traumas, thereby underscoring cinema’s constitutive role in historical storytelling. The study concludes that cinema functions not only as a visual representation of the past but also as a powerful site for shaping collective memory, reproducing ideological discourses, and enabling processes of historical confrontation.
Özet
Bu çalışma, Türk sinemasında tarihsel anlatıların nasıl kurulduğunu ve sinema ile tarih arasındaki etkileşimin toplumsal bellek üzerindeki etkilerini incelemektedir. Araştırma, Marc Ferro, Robert Rosenstone, Asuman Susam ve Senem Duruel Erkılıç’ın kuramsal yaklaşımlarından hareketle, sinemayı yalnızca tarihsel olayları yansıtan bir araç değil, aynı zamanda onları yeniden üreten, dönüştüren ve ideolojik çerçeveler içinde kurgulayan etkin bir alan olarak ele almaktadır. Nitel bir yöntem benimsenerek 1950’lerden günümüze kadar seçilen film ve belgeseller, zaman, mekân ve bellek eksenlerinde incelenmiştir. Bulgular, Türk sinemasının resmi tarih anlatılarını pekiştiren yapımlar kadar, karşı-hafıza üreten alternatif anlatılara da ev sahipliği yaptığını göstermektedir. Özellikle Sürü, Umut, Yorgun Savaşçı ve Gelibolu gibi yapımlar, baskılanmış kimlikleri ve toplumsal travmaları görünür kılarak sinemanın tarih yazımındaki kurucu rolünü ortaya koymaktadır. Çalışma, sinemanın yalnızca geçmişi görselleştiren değil; aynı zamanda kolektif belleği şekillendiren, ideolojik söylemleri yeniden üreten ve tarihsel yüzleşmelere aracılık eden güçlü bir temsil alanı sunduğunu vurgulamaktadır.