Journals / Avrasya Etüdleri / 2018 / Cilt: 1 - Sayı: 53

Rusya Dış Politikasında Orta Doğu: Arap Baharı Sonrası Tehditler ve Fırsatlar

Pages
87–116
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu makale, Rusya’nın Orta Doğu’daki tarihsel rolü ışığında, Arap Baharı ve sonrasında Rusya’nın bölgedeki politikalarını incelemeyi ve başarı ve sınırlılıklarını analiz etmeyi amaçlamaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Orta Doğu’da 2010 yılı sonunda başlayan Arap ayaklanmaları yeni bir bölgesel düzeninin oluşmasına ve küresel aktörlerin pozisyonlarının yeniden tanımlanmasına yol açmıştır.
📊
Key Findings & Data:Bu durumdan etkilenen dış güçlerden birisi de Rusya’dır.
💡
Conclusion & Impact:Bu makale, Rusya’nın Orta Doğu’daki tarihsel rolü ışığında, Arap Baharı ve sonrasında Rusya’nın bölgedeki politikalarını incelemeyi ve başarı ve sınırlılıklarını analiz etmeyi amaçlamaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2010 Verileri
⚙️Variables:Rusya · Orta Doğu · Arap Baharı

Özet

Orta Doğu’da 2010 yılı sonunda başlayan Arap ayaklanmaları yeni bir bölgesel düzeninin oluşmasına ve küresel aktörlerin pozisyonlarının yeniden tanımlanmasına yol açmıştır. Bu durumdan etkilenen dış güçlerden birisi de Rusya’dır. Rusya’nın Arap Baharı’na yönelik politikası ülkeler bazında farklılık göstermektedir. Özellikle, Libya’daki gelişmeler Rusya için ciddi bir kırılma noktası olmuş, ilk etapta, halk hareketlerini destekler bir görünüm çizen ve Batıyla uyumlu politikalar izleyen Rus yönetimi, Libya iç savaşı ve uluslararası müdahale sonrasında Batıdan uzaklaşmıştır. Arap Baharı, Rusya dış politikası açısından yeni krizler ve fırsatlar yaratmıştır. Rusya bölgesel değişiklikleri kendi lehine çevirip, Orta Doğu’da yeniden etkin bir aktör olmayı hedeflemektedir. Rusya’nın Arap Baharı sonrası Orta Doğu’ya yönelik dış politikasında küresel bir güç olmayı hedeflemesinin yanısıra, iç tehdit algılamalarının, ekonomik ve güvenlik çıkarlarının da önemli bir rol oynadığı değerlendirilmektedir. Rusya, Arap Baharı’nın yarattığı demokrasi talepleri ve İslami siyasetin yükselişinin kendi ülkesine sıçramasından tehdit algılamıştır. Bu makale, Rusya’nın Orta Doğu’daki tarihsel rolü ışığında, Arap Baharı ve sonrasında Rusya’nın bölgedeki politikalarını incelemeyi ve başarı ve sınırlılıklarını analiz etmeyi amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

ORHAN, D. D. (2018). Rusya Dış Politikasında Orta Doğu: Arap Baharı Sonrası Tehditler ve Fırsatlar. Avrasya Etüdleri, Cilt: 1 - Sayı: 53, 87–116. https://ajindex.com/articles/143959

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Al Asshab, Naim. “A Necessary Counterbalance”, Bitterlemons-International: Middle East Roundtable, XXII/3, 2005.
  2. Allison, Roy. “Russia and Syria: Explaining Alignment with a Regime in Crisis”, International Affairs, 89/4, 2013, pp. 795-823.
  3. Baev, Pavel K. “Russia’s Counter-Revolutionary Stance toward the Arab Spring”, Insight Turkey, XIII/3, 2011, pp. 11-19.
  4. Buzan, Barry, Ole Wæver and Jaap de Wilde. Security: A New Framework for Analysis, UK: Lynne Rienner Publishers, 1998.
  5. Chandra, Amresh. “Strategic Triangle among Russia, China and India: Challenges and Prospects”, Journal of Peace Studies, XVII/ 2&3, April-September 2010, pp. 40-60.
  6. Cleveland, William L. A History of the Modern Middle East, Colorado: Westview Press, 2000.
  7. Dannreuther, Roland. “Russia and the Arab Spring: Supporting the Counter-Revolution”, Journal of European Integration, XXXVII/1, 2015, pp. 77-94.
  8. Dannreuther, Roland. “Russia and the Middle East: A Cold War Paradigm?”, Europe-Asia Studies, VXIV/3, 2012, pp. 543-560.
  9. Drysdale, Alasdair and Raymond Hinnebusch. Syria and the Middle East Peace Process, New York: Council on Foreign Relations Press, 1991.
  10. Erdoğan, Seven. “Arab Uprisings and Russia’s International Standing”, GUEJISS, VI/13, 2015, pp. 253-263.
  11. Fontaine, Richard and Michael Singh, “Rocking the Casbah”, The National Interest, March/April 2017, p. 12-23.
  12. Freedman, Robert O. “Russia and Middle East Under Putin”, Orta Doğu Etütleri, II/3, 2010, s. 9-55.
  13. Halliday, Fred The Middle East in International Relations: Power, Politics and Ideology, New York: Cambrdige University Press, 2005.
  14. Hughes, Geraint Alun. “Syria and the perils of proxy warfare”, Small Wars and Insurgencies, Vol. 25, Iss. 3, 2014, pp. 522-538.
  15. Malashenko, Alaxey. “Russia and the Arab Spring”, Carnegie Moscow Center, October 2013.
  16. Morgenthau, Hans. In Defense of the National Interest: A Critical Examination of American Foreign Policy, New York: Knopf, 1951.
  17. Musaoğlu, N. “Krizin İlk İki Yılında Suriye Krizinin Çözümü/Çözümsüzlüğünde Rusya”, Karadeniz Araştırmaları, S. 48, Kış 2015, s. 1-30.
  18. Neuchterlein, Donald. “National Interest and Foreign Policy: A Conceptual Framework for Analysis and Decision-Making”, 2/3, British Journal of International Studies, 1976, pp. 246-266.
  19. Önal, Buket ve Dilara Mehmetoğlu, “Putin Rusyası’nın Orta Doğu Politikasında Suriye’nin Yeri ve Önemi”, Türk Dünyası Araştırmaları, CCXI, Ağustos 2014, s. 79-98.
  20. Purtaş, Fırat, “Rusya ve Arap Orta Doğusu”, Akademik Orta Doğu, II/2, 2008, s. 45- 75.