Journals / International Journal of Kurdish Studies / 2026 / Cilt: 12 Sayı: 2

In Search of Common Politics in the Levant : Armenian and Kurdish Activities in Syria and Lebanon (1939-1950)

Ece Yüksel(American University Of Cyprus, Nicosia)0000-0002-2093-9256
Pages
183–215
Publication Date
2026-09-21
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This study aims to contribute to the literature by analyzing the socio-cultural and political activities of Armenians and Kurds within the Syrian-Lebanese context.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Following the First World War, Syria and Lebanon, under the French Mandate, inherited a fragile legacy built upon sectarian balances.
📊
Key Findings & Data:Following the annexation of Hatay to Turkey in 1938–1939, Armenian migrants established a robust diasporic center in Lebanon.
💡
Conclusion & Impact:This study aims to contribute to the literature by analyzing the socio-cultural and political activities of Armenians and Kurds within the Syrian-Lebanese context.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Fransız mandası · mezhepçilik · Ermeni diasporası

Abstract

Following the First World War, Syria and Lebanon, under the French Mandate, inherited a fragile legacy built upon sectarian balances. In Lebanon, the confessionalist system, shaped by the unwritten National Pact, granted the Armenian community extensive autonomy and opportunities for integration, while depriving Palestinian and Kurdish groups of similar rights. Following the annexation of Hatay to Turkey in 1938–1939, Armenian migrants established a robust diasporic center in Lebanon. In contrast, post-independence Syria witnessed the collapse of traditional "politics of the notables" and the rise of military-centered authoritarianism. The rule of leaders of Kurdish origin brought about policies of "Syrianization" rather than minority rights, leading to the suppression of Kurds' demands for collective identity. This study aims to contribute to the literature by analyzing the socio-cultural and political activities of Armenians and Kurds within the Syrian-Lebanese context.

Özet

Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Fransız Mandası altındaki Suriye ve Lübnan, mezhepsel dengeler üzerine kurulu kırılgan bir miras devralmıştır. Lübnan'da, yazılı olmayan Milli Pakt ile şekillenen grupçu sistem, Ermeni toplumuna geniş özerklik ve entegrasyon imkanları tanırken; Filistinli ve Kürt grupları benzer haklardan mahrum bırakmıştır. Hatay'ın 1938-1939 yıllarında Türkiye'ye ilhakının ardından, Ermeni göçmenler Lübnan'da güçlü bir diaspora merkezi kurmuşlardır. Buna karşılık, bağımsızlık sonrası Suriye, geleneksel eşraf siyasetinin çöküşüne ve askeri merkezli otoriterleşmenin yükselişine tanıklık etmiştir. Kürt kökenli liderlerin yönetimi, azınlık haklarından ziyade Suriyeleştirme politikalarını beraberinde getirmiş ve bu durum Kürtlerin kolektif kimlik taleplerinin bastırılmasına yol açmıştır. Bu çalışma, Ermenilerin ve Kürtlerin Suriye-Lübnan bağlamındaki sosyo-kültürel ve siyasi faaliyetlerini analiz ederek literatüre katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Yüksel, E. (2026). In Search of Common Politics in the Levant : Armenian and Kurdish Activities in Syria and Lebanon (1939-1950). International Journal of Kurdish Studies, Cilt: 12 Sayı: 2, 183–215. https://doi.org/10.21600/ijoks.1908866

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Bozkuş,Deveci,Y. (2020). Ortadoğu’da Ermeni Diasporası,s. İran, Lübnan ve Suriye Ermenilerine Dair Tarihi Bir Değerlendirme, TİGİN Analitik Sosyal Bilimler Dergisi, (3), 1399-1430, https,s.//doi.org/10.46868/atdd.1
  2. Bölme,Selin,M.(2015). Hoybun Örgütü:Kürt Milliyetçiliğinde Yeni Bir Evre Hoybun Organization: A new era in Kurdish Nationalism, International Journal of Kurdish Studies (ISSN,s.2149-2751) 1 (2), 35 – 55, httpss//izlik.org/JA69XF99FE
  3. Çelik,M. (2017). Lübnan Ermeni Diasporası, [Doktora tezi, Gazi Üniversitesi]. https,s.//tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezDetay.jsp?id=LA8zC9UP5aFXD_jct6otzA&no=Z2znVJJQBOr7McYx2ljI_Q
  4. Ekinci, Ekrem, B. (1998). “Lübnan Esas Teşkilat Tarihçesi”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt,s. 31, Sayı,s.3,Eylül,17-35 https,://ammeidaresi.hacibayram.edu.tr/documents/article/1/31/3/2_ekinci.pdf
  5. Köçer, M. (2003). “Hoybun Cemiyeti ve Doğu Anadolu’daki Faaliyetleri”, Fırat Üniversitesi Orta–Doğu Araştırmaları Dergisi, Cilt,s. I Sayı,s. 2 (Temmuz), 77–86, http,s.//ortadogu.firat.edu.tr/ortadogu/V/II/butun.pdf
  6. Özşavlı,H. (2017). Türkiye’den Son Toplu Ermeni Göçü Sancak Ermenilerinin Lübnan’a Taşınması 1938-1939, Belleten, Sayı: Nisan,Cilt: 81, Sayı:290,243-276 DOI,s. 10.37879/belleten.2017.243, https,://doi.org/10.37879/belleten.2017.243
  7. Pınar,M.(2024). Suriye’de Son Perde Yeni Bir Hoybun (Ermeni- Kürt) Hareketi ve İtalya (1930-1939), Paradigma Akademi Yayınları, Çanakkale.
  8. Süslü, A. (1993). Rum-Ermeni-Hoybun İşbirliği ve Anadolu ‘da Toplu Mezarlar, Belleten, Cilt: 57 Sayı: 218, 241 – 248, https,s.//doi.org/10.37879/belleten.1993.241.
  9. Uras, E.(1987). Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi. Belge Yayınları, İstanbul.
  10. Yamaç, M. (2024). Fransız Arşiv Belgelerinde Hoybun Cemiyeti’nin Faaliyetleri, Cumhuriyet Tarihi Araştırmaları Dergisi – CTAD, Güz, 41, 515-550, https,s.//ctad.hacettepe.edu.tr/20_41/04.pdf
  11. Taşnak - Hoybun, (1931) TTK, Editör: Yavuz Selim,Ankara, https,s.//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/87/Ta%C5%9Fnak-Hoybun.pdf
  12. Bölme,Selin,M.(2015). Hoybun Örgütü:Kürt Milliyetçiliğinde Yeni Bir Evre Hoybun Organization: A new era in Kurdish Nationalism, International Journal of Kurdish Studies (ISSN,s.2149-2751) 1 (2), 35 – 55, httpss//izlik.org/JA69XF99FE
  13. Çelik,M. (2017). Lübnan Ermeni Diasporası, [Doktora tezi, Gazi Üniversitesi]. https,s.//tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezDetay.jsp?id=LA8zC9UP5aFXD_jct6otzA&no=Z2znVJJQBOr7McYx2ljI_Q
  14. Köçer, M. (2003). “Hoybun Cemiyeti ve Doğu Anadolu’daki Faaliyetleri”, Fırat Üniversitesi Orta–Doğu Araştırmaları Dergisi, Cilt,s. I Sayı,s. 2 (Temmuz), 77–86, http,s.//ortadogu.firat.edu.tr/ortadogu/V/II/butun.pdf
  15. Özşavlı,H. (2017). Türkiye’den Son Toplu Ermeni Göçü Sancak Ermenilerinin Lübnan’a Taşınması 1938-1939, Belleten, Sayı: Nisan,Cilt: 81, Sayı:290,243-276 DOI,s. 10.37879/belleten.2017.243, https,://doi.org/10.37879/belleten.2017.243
  16. Pınar,M.(2024). Suriye’de Son Perde Yeni Bir Hoybun (Ermeni- Kürt) Hareketi ve İtalya (1930-1939), Paradigma Akademi Yayınları, Çanakkale.
  17. Süslü, A. (1993). Rum-Ermeni-Hoybun İşbirliği ve Anadolu ‘da Toplu Mezarlar, Belleten, Cilt: 57 Sayı: 218, 241 – 248, https,s.//doi.org/10.37879/belleten.1993.241.
  18. Uras, E.(1987). Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi. Belge Yayınları, İstanbul.
  19. Yamaç, M. (2024). Fransız Arşiv Belgelerinde Hoybun Cemiyeti’nin Faaliyetleri, Cumhuriyet Tarihi Araştırmaları Dergisi – CTAD, Güz, 41, 515-550, https,s.//ctad.hacettepe.edu.tr/20_41/04.pdf
  20. Taşnak - Hoybun, (1931) TTK, Editör: Yavuz Selim,Ankara, https,s.//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/87/Ta%C5%9Fnak-Hoybun.pdf