Journals / Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi / 2026 / Cilt: 29 Sayı: 3

A RESEARCH AIMED AT DETERMINING INDIVIDUALS' KNOWLEDGE AND OPINIONS REGARDING EUTHANASIA

BİREYLERİN ÖTANAZİYE YÖNELİK BİLGİ VE DÜŞÜNCELERİNİN BELİRLENMESİNE YÖNELİK BİR ARAŞTIRMA

Rasim Coşkun(YOZGAT BOZOK ÜNİVERSİTESİ)0009-0009-5322-6621
Fatih Şantaş(YOZGAT BOZOK ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-0595-4183
Pages
613–630
Publication Date
2026-09-23
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The results showed that participants believe that euthanasia is a medical practice, that euthanasia practices do not undermine people's trust in medicine, that the death wishes of a person with a terminal illness and incurable medical conditions should not be fulfilled, that individuals with terminal illnesses should not have the right to end their lives, and that they should not be given futile treatment.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to determine the knowledge levels and opinions of individuals receiving outpatient healthcare services from a public hospital regarding euthanasia.
📊
Key Findings & Data:The questionnaire was administered to 704 individuals receiving services from a public hospital.
💡
Conclusion & Impact:The results showed that participants believe that euthanasia is a medical practice, that euthanasia practices do not undermine people's trust in medicine, that the death wishes of a person with a terminal illness and incurable medical conditions should not be fulfilled, that individuals with terminal illnesses should not have the right to end their lives, and that they should not be given futile treatment.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ötanazi · bilgi · düşünce

Abstract

The aim of this study is to determine the knowledge levels and opinions of individuals receiving outpatient healthcare services from a public hospital regarding euthanasia. A questionnaire prepared by the researcher using the literature was used as a data collection tool. The questionnaire was administered to 704 individuals receiving services from a public hospital. The chi-square test was used to analyze the data. The results showed that participants believe that euthanasia is a medical practice, that euthanasia practices do not undermine people's trust in medicine, that the death wishes of a person with a terminal illness and incurable medical conditions should not be fulfilled, that individuals with terminal illnesses should not have the right to end their lives, and that they should not be given futile treatment. Furthermore, participants believe that individuals with no chance of recovery, including themselves, should not be disconnected from life support, that they would not decide on euthanasia for themselves if they had an incurable illness, but that they should not be given futile treatment. 64.2% of participants stated that euthanasia should not be legal in Türkiye. Fifty percent of those surveyed cited religious reasons for their opinions. 35% of those surveyed stated that euthanasia should be legal. Those who want euthanasia to be legal in Türkiye believe that the decision should be made by the patient, applied only to those suffering severe pain and/or brain death, and performed by a physician. Furthermore, individuals without health insurance, those who are unemployed, have low monthly incomes, and are currently caring for a bedridden relative tend to view euthanasia more favorably. Therefore, it is considered necessary to support these disadvantaged individuals and improve the conditions that lead to their perception of euthanasia by providing them with more financial and moral support during the patient care process. Therefore, it is recommended that qualitative and quantitative studies be conducted that thoroughly examine countries where euthanasia is practiced and gather the opinions of stakeholders (physicians and healthcare workers, religious leaders, Non-Governmental Organization Managers, academics, etc.) regarding euthanasia.

Özet

Bu çalışmanın amacı, bir kamu hastanesinden ayaktan sağlık hizmeti alan kişilerin ötanazi hakkındaki bilgi düzeylerinin ve görüşlerinin belirlenmesidir. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından literatürden yararlanılarak hazırlanan anket kullanılmıştır. Hazırlanan anket, bir kamu hastanesinden hizmet alan 704 kişiye uygulanmıştır. Verilerin analizinde ki-kare testi kullanılmıştır. Analizler sonucunda katılımcılar; ötanazinin tıbbi uygulama olduğunu, ötanazi uygulamalarının kişilerin tıbba olan güvenlerini sarsmayacağını, ölümcül bir hastalığa yakalanmış ve tıbbi yöntemlerle iyileşmesi imkânsız olan kişinin ölüm isteğinin yerine getirilmemesi gerektiğini, ölümcül bir hastalığa yakalanmış kişilerin yaşamına son vermeyi isteme haklarının olmaması gerektiğini ve bu kişilere nafile tedavi verilmemesi gerektiğini düşünmektedir. Ayrıca katılımcılar iyileşme ihtimali olmayan kişinin ve kendilerinin yaşam destek ünitesinden ayrılmaması gerektiği, iyileşme ihtimalinin olmadığı bir hastalığa yakalanılması durumunda kendileri için ötanazi kararını vermeyeceklerini ancak kendileri için nafile tedavinin verilmemesi gerektiği fikrindedir. Katılımcıların %64,2’si Türkiye’de ötanazinin yasal olmaması gerektiğini belirtmektedir. Bu düşüncelerinin sebebi olarak kişilerin %50’si dini nedenleri gerekçe göstermiştir. Araştırmada kişilerin %35’i ötanazi uygulamasının yasal olması gerektiğini ifade etmiştir. Ötanazinin Türkiye’de yasal olmasını isteyen kişiler; ötanazi kararının hasta tarafından verilmesi, ötanazinin şiddetli acı çeken ve/veya beyin ölümü gerçekleşmiş kişilere uygulanması ve ötanazinin hekim tarafından gerçekleştirilmesi gerektiği düşüncesindedir. Ayrıca ötanazi uygulamasına; sağlık sigortası olmayan, çalışmayan, aylık geliri düşük olan ve şu an bakım verdikleri yatalak bir yakını olan kişiler daha olumlu bakmaktadır. Bu nedenle dezavantajlı konumdaki bu kişilerin desteklenmesinin ve hasta bakım sürecinde daha fazla maddi ve manevi destek verilerek bu kişilerde ötanazi algısına neden olan şartlarda iyileşme sağlanmasının gerekli olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle ötanazinin uygulandığı ülkelerin derinlemesine incelendiği ve ötanazi ile ilgili olarak paydaşların (hekim ve sağlık çalışanları, din adamları, sivil toplum kuruluş yöneticileri, akademisyenler vb.) görüşlerinin alındığı nitel ve nicel çalışmalar yapılması önerilmektedir.

🔖

Cite This Article

Coşkun, R., Şantaş, F. (2026). A RESEARCH AIMED AT DETERMINING INDIVIDUALS' KNOWLEDGE AND OPINIONS REGARDING EUTHANASIA. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, Cilt: 29 Sayı: 3, 613–630. https://doi.org/10.61859/hacettepesid.1859112

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (35)

  1. Akın, A., Mutlu, H. T., & Akın, A. (2022). Sağlık çalışanlarının ötenazi turizmine yönelik tutum ölçeği geliştirme çalışması. Journal of Tourism and Gastronomy Studies. 10(4), 3386-3400.
  2. Akkurt Y. (2014). A. Sağlık profesyonellerinin ötanazi hakkındaki düşünceleri. Yüksek Lisans Tezi, Haliç Üniversitesi.
  3. Akkurt Yalçıntürk, A., & Batmaz, M. (2018). Sağlık profesyonellerinin ötanazi hakkındaki düşünceleri. Hemşirelik Bilimi Dergisi. 1(2):23-28.
  4. Aydın, E. (2006). Tıp etiği. Güneş Kitabevi.
  5. Bayraktar, K. (1972). Hekimin tedavi nedeniyle cezaî sorumluluğu, Sermet Matbaası.
  6. Bolat, G.B. (2021). Üniversite öğrencilerinin ötanaziye ilişkin tutumları: İstanbul Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa örneği. Yüksek Lisans Tezi İstanbul Üniversitesi.
  7. Bolat, G.B., & Artan, T. (2022). Üniversite öğrencilerinin ötanaziye bakış açılarının değerlendirilmesi. Mehmet Akif Ersoy İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 9(3), 2058-2080.
  8. Costa B. F., Azevedo J., Bernardes S.F., & Garcia-Blanco I. (2025). Journalism and euthanasia: A scoping review of the literatüre. OMEGA—Journal of Death and Dying. 0(0):1–28.
  9. Çelik, S., Kalkan, M., Gündoğdu, A., & Toplal, H. (2012). Yoğun bakım hemşirelerinin ötenazi hakkındaki düşünceleri. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Elektronik Dergisi. 5(3), 101-109.
  10. Çelik, Y. (2022). Sağlık ekonomisi. Siyasal kitabevi, 5. Baskı.
  11. Çetinkaya, F., & Karabulut, N. (2016). Hemşirelik yüksek okulu öğrencilerinin ötenazi hakkındaki görüşleri. Hacettepe Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Dergisi. 3(2), 28-39.
  12. Ekşi, Z. (2016). Bir üniversite hastanesinde çalışan yoğun bakım hemşirelerinin ötanazi hakkındaki görüşleri. Yüksek Lisans Tezi, Bahçeşehir Üniversitesi.
  13. Erdem, R., & Fettahoğlu, R. (2020). Sağlık hizmetleri açısından ölüm turizmi. Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi (MSBD). 3(1), 19-28.
  14. Filiz, M., Karagöz, Y., & Karaşin, Y. (2023). Ötenazi konusunda algı: Bir ölçek geliştirme çalışması. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 52, 268-284.
  15. Hakeri, H. (2012). Tıp hukuku. Seçkin Yayıncılık.
  16. İnceoğlu, S. (1999). Ölme hakkı. Ayrıntı Yayınları.
  17. Kara, Y. (2017). Yaşlıların ötanazi hakkındaki görüşleri. Sosyal Bilimler Dergisi. 2(2),17-32.
  18. Karasu, F., Göllüce, A., & Güvenç, E. (2018). Sağlık Bilimleri Fakültesi Öğrencilerinin Ötenazi Hakkındaki Düşüncelerinin İncelenmesi. İnönü Üniversitesi Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu Dergisi. 6(1), 63-76.
  19. Keis, A., Aluoja, A., Pisarev, H., et al. (2025). Attitudes towards euthanasia and assisted suicide: A cross-sectional study among physicians in Estonia. BMJ Open. 15(e096450), 1-7.
  20. Kumral, B., & Özdeş, T. (2013). Tekirdağ ilindeki hekimlerin ötenaziye yaklaşımlarının değerlendirilmesi. Uluslararası Temel ve Klinik Tıp Dergisi. 1(3):150-156.
  21. Kuyurtar, E. (2007). Ötanazi üzerine kısa bir tartışma, Felsefelogos, 33-34 (2-3), 155-161.
  22. Laakasuo, M. et al., (2025). Moral psychological exploration of the asymmetry effect in AI-assisted euthanasia decisions. Cognition. 106177, 1-20.
  23. Marrone, M., Pititto, F., Pulin, G., Bellacicco, R., Nuzzo, N., Isceri, D.,. & Paladini, E. (2025). Euthanasia in Italy: A comparative analysis in the european context. La Clinica Terapeutica, 176(5), 665-671.
  24. Mimarakis, D., Moudatsou, M., Kolokotroni, P., Alegakis, A. & Koukouli, S. (2025). Health professionals’ views on euthanasia: ımpact of traits, religiosity, death perceptions, and empathy. Healthcare., 13(1731), 1-14.
  25. Moghadam, N.F., Hassani, A., & Khaninezhad, L. (2025). Exploring attitudes toward euthanasia in Iranian healthcare providers: A systematic review of influencing factors. Philosophy. Ethics, and Humanities in Medicine. 20, 1-19.
  26. Özen Çınar, İ., Kartal, A., & Önal, A. (2012). Yoğun bakım ünitelerinde çalışan hemşirelerin ötanazi hakkındaki düşünceleri. Türkiye Klinikleri J Med Ethics. 20(3): 146-152.
  27. Özen, M., & Ekici, M. (2010). Ötanazi. Ankara Barosu Dergisi, 68(4), 15-36.
  28. Serdaroğlu, E.B. (2016). Ötanazi-Ölme hakkı. Marmara Üniversitesi Hukuk Araştırmaları Dergisi. 22(3), 463-491.
  29. Şimşek, T., & Özata, M.A. (2020). Sağlık meslek lisesi öğrencilerinin ötanaziye ilişkin bilgi, tutum ve davranışları. Haliç Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi. 3(2), 89-98.
  30. Tanrıverdi, H., & Özmen, M.E. (2011). Sağlık çalışanlarının hasta haklarına ilişkin bilgi düzeylerinin hasta memnuniyetine etkisi. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi. 15(3): 85-109.
  31. Ülker, D. (2016). Yaşlı hastaya bakım veren aile üyelerinin yaşamın sonuna ilişkin kişisel tercihleri. Yüksek Lisans Tezi, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi.
  32. Wasserman, J., Clair, J.M. & Ritchey, F.J. (2005). A scale to assess attitudes toward euthanasia. OMEGA. 51(3), 229-237.
  33. Wels, J., & Hamarat, N. (2025). Incidence and prevalence of reported euthanasia cases in Belgium, 2002 to 2023. JAMA Network Open. 8(4), 1-13.
  34. Yun, Y.H. et. al. (2018). Comparison of attitudes towards five end-of-life care interventions: A multicentred cross-sectional survey of Korean patients with cancer, their family caregivers, physicians and the General Korean population. BMJ Open. 10(11): 1-12.
  35. Marrone, M., Pititto, F., Pulin, G., Bellacicco, R., Nuzzo, N., Isceri, D.,. & Paladini, E. (2025). Euthanasia in Italy: A comparative analysis in the european context. La Clinica Terapeutica, 176(5), 665-671.