SavedAdd your journal

Journals / Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2019 /

Yazılı Anlatım Becerilerinin Değerlendirilmesi İçin Dereceli Puanlama Anahtarı Geliştirme Çalışması

Safiye BİLİCAN DEMİR
Özen Yıldırım
Pages
457–473
Publication Date
2019-09-12
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Araştırma bulguları ilgili litaratür çerçevesinde tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırmanın amacı, ilköğretim 5. sınıf düzeyindeki öğrencilerin yazılı anlatım becerilerini değerlendirmek üzere analitik dereceli puanlama anahtarı (DPA) geliştirmek ve bu DPA’nın geçerlik ve güvenirlik kanıtlarını sunmaktır.
📊
Key Findings & Data:Araştırma verileri, Ankara ve Denizli’deki görev yapan 22 öğretmenin öğrenci yanıtlarını değerlendirmesiyle elde edilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Araştırma bulguları ilgili litaratür çerçevesinde tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:yazılı anlatım becerisi · analitik dereceli puanlama anahtarı · puanlayıcılar arası uyum

Özet

Bu araştırmanın amacı, ilköğretim 5. sınıf düzeyindeki öğrencilerin yazılı anlatım becerilerini değerlendirmek üzere analitik dereceli puanlama anahtarı (DPA) geliştirmek ve bu DPA’nın geçerlik ve güvenirlik kanıtlarını sunmaktır. Araştırma verileri, Ankara ve Denizli’deki görev yapan 22 öğretmenin öğrenci yanıtlarını değerlendirmesiyle elde edilmiştir. Geliştirilen analitik DPA’nın geçerlik kanıtı için alan öğretmeni ve ölçme ve değerlendirme uzmanlarının her bir ölçüt ve tanımlamalara ilişkin görüşleri arasındaki uyum, basit uyuşum yüzdesi ile değerlendirilmiştir. Puanlayıcılar arası güvenirlik için Kendall’s W katsayısı ve puanlayıcı içi tutarlılık için uyuşum yüzdesi hesaplanmıştır. Araştırma bulguları DPA’da yer alan ölçütler ve bunlara ilişkin tanımların uygunluğu ve yeterliği konusunda uzmanlar arasında görüş birliği olduğunu; aynı puanlayıcı ve farklı puanlayıcılar tarafından yapılan değerlendirmeler arasında yüksek düzeyde tutarlılık olduğunu göstermiştir. Araştırma bulguları ilgili litaratür çerçevesinde tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.

🔖

Cite This Article

DEMİR, S. B., Yıldırım, Ö. (2019). Yazılı Anlatım Becerilerinin Değerlendirilmesi İçin Dereceli Puanlama Anahtarı Geliştirme Çalışması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 457–473. https://ajindex.com/articles/138118

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Ağın Haykır, H. (2012). İlköğretim 6, 7 ve 8. sınıf öğrencilerinin okuduğunu anlama becerisi ile yazılı anlatım becerisi arasındaki ilişki, Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Ahi Ervan Üniversitesi,
  2. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırşehir. Aktaş, M ve Alıcı, D. (2018). Yazılan hikâyeyi değerlendirmeye yönelik analitik rubrik geliştirme: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(2), 597-610. DOI: 10.17860/mersinefd.424198. Akyol, H. (2006). Yeni programa uygun Türkçe öğretim yöntemleri. Ankara:
  3. Kök Yayıncılık. Arter, J. A.ve McTighe, J. (2000). Scoring rubrics in the classroom: Using performance criteria for assessing and ımproving student performance (Experts in Assessment Series). California: Corwin Press.
  4. Atesman, E. (1997). Türkçede okunabilirliğin ölçülmesi. Dil Dergisi, 58, 71-74.
  5. Bıkmaz Bilgen, Ö. ve Doğan, N. (2017). Puanlayıcılar arası güvenirlik belirleme tekniklerinin karşılaştırılması. Eğitimde ve Psikolojide Ölçme ve Değerlendirme Dergisi, 8(1), 63-78. DOI: 10.21031/epod.294847. Bozkurt, Ü. B.ve Arıca-Akkök, E. (2019). Anadili Türkçe olan yetişkin konuşucular için konuşma becerisi derecelendirme ölçeğinin geliştirilmesi. İlköğretim Online, 18(1), 416-436. DOI: 10.17051/ilkonline.2019.527649. Büyükkıdık, S ve Anıl, D. (2015). Performansa dayalı durum belirlemede güvenirliğin genellenebilirlik kuramında farklı desenlerde incelenmesi. Eğitim ve Bilim, 40 (177), 285-296. DOI: 10.15390/EB.2015.2454. Coşkun, E. (2007). Yazma becerisi. A. Kırkkılıç ve H. Akyol (Ed.), İlköğretimde Türkçe öğretimi (Sayfa: 49-91). Ankara:
  6. Pegem A Yayıncılık Christie, J., Enz, B. ve Vukelich, C. (2003). Teaching language and literacy. (Second edition). Boston: Pearson Education Inc. Cronbach, L.I. (1990). Essentials of psychological testing. New York: Harper and Row.Çeçen, A. (2011). Yazma Eğitimi. M. Özbay (Ed.), Yazma eğitimi açısından metin bilgisi. Ankara:
  7. PegemA Yayımcılık. Dunbar, N.E., Brooks, C. F ve Miller, K. T.( 2006). Oral communication skills in higher education: Using a performance-based evaluation rubric to assess communication skills. Innovative Higher Education, 31(2), 115–28. DOI: /10.1007/s10755-006-9012-x Elma, C. ve Bütün, E. (2015). İlkokul ve ortaokul öğrencilerinin yazılı anlatım becerilerine ilişkin öğretmen görüşleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15 (2),104-131. DOI: 10.17240/aibuefd.2015.15.2-5000161315
  8. Epçaçan, C. ve Erzen, M. (2008). İlköğretim Türkçe dersi öğretim programının de