AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that while social and collective experiences strengthen the sense of community and support belonging, certain physical aspects may negatively affect daily practice, potentially weakening attachment to the studio.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The design studio, as the core of many design-based disciplines, is also the central learning environment of interior architecture education. This study aims to understand how the bonds that interior architecture students establish with the studio—a collaborative ecosystem where they learn, design, produce, share, and experience both individually and collectively throughout their education—transform it into a meaningful place, and how the social, cultural, and physical dimensions of the studio interrelate. The study was conducted with 16 volunteer interior architecture and environmental design students. During this process, focus group interviews were carried out with the students, and the data were analyzed using interpretative phenomenological analysis. The findings reveal that while social and collective experiences strengthen the sense of community and support belonging, certain physical aspects may negatively affect daily practice, potentially weakening attachment to the studio. Understanding this reciprocal relationship between the studio and place attachment, and consciously shaping learning environments accordingly, is one of the essential conditions for cultivating future designers. The study demonstrates that place attachment within the studio becomes possible through the overlap between its social potentials and physical adequacies and argues that such attachment directly influences students’ learning processes and the construction of their professional identities, offering recommendations in this context.
Özet
Tasarım stüdyosu tasarım tabanlı pek çok disiplinin merkezi olduğu gibi iç mimarlık eğitiminin de merkezindeki öğrenme ortamıdır. Bu çalışma, iç mimarlık öğrencilerinin eğitim hayatları boyunca hem bireysel hem kolektif olarak öğrendikleri, tasarladıkları, ürettikleri, paylaştıkları, deneyimledikleri bir ekosistem olan stüdyo mekânıyla kurdukları bağların stüdyoyu nasıl anlamlı bir yere dönüştürdüğünü ve bununla birlikte stüdyonun sosyal, kültürel, fiziksel boyutlarının birbirleriyle nasıl ilişkilendiğinin anlaşılması amaçlanmaktadır. Çalışma 16 gönüllü iç mimarlık ve çevre tasarımı öğrencisiyle yürütülmüştür. Bu süreçte öğrencilerle odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiş olup veriler yorumlayıcı fenomenolojik analizle çözümlenmiştir. Bulgular öğrencilerin topluluk hissini pekiştirerek aidiyeti destekleyen sosyal ve kolektif deneyimleri ortaya çıkarırken bir yandan belli fiziksel boyutların günlük pratiği olumsuz etkilemesiyle stüdyoya duyulan bağlılığın zayıflayabileceğini göstermektedir. Stüdyo ve yere bağlılık arasındaki bu karşılıklı ilişkiyi anlamak ve bu doğrultuda öğrenme mekânlarını bilinçli olarak şekillendirmek, geleceğin tasarımcılarını yetiştirmenin en temel koşullarından biridir. Bu çalışma stüdyodaki yere bağlılığın, mekânın sosyal potansiyelleri ile fiziksel yeterlilikleri arasındaki örtüşmeyle mümkün olabildiğini göstermekte, bağlılığın öğrencinin öğrenme süreçlerini ve mesleki kimlik inşasını doğrudan etkilediğini temel alarak bu bağlamda öneriler sunmaktadır.