AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that visual productions make the child user experience more visible than textual narratives, which should inspire the audience to value visual storytelling as a powerful tool for understanding urban interactions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The child user requires a specific experiential space shaped by sensory, physical, and intuitive perceptions of the environment. Emphasizing sensory perceptions can help the audience develop empathy for how children experience urban environments. Therefore, the relationship children establish with the urban environment, beyond planned and defined spaces, constitutes an important framework for understanding how meaning is constructed through everyday encounters and spatial traces. The scope of the research consists of visual and textual productions from a total of fourteen student studies conducted in Bolu province in the fall of 2025, focusing on the city-child relationship. Each study represents urban scenes where the presence of children is directly or indirectly visible through a combination of photographs and short texts. The method is based on a qualitative and experience-based approach. Visual and textual data are coded and analyzed according to eight conceptual indicators, primarily place experience, belonging, sensory continuity, spatial trace, visibility, and experience fragments. The findings reveal that visual productions make the child user experience more visible than textual narratives, which should inspire the audience to value visual storytelling as a powerful tool for understanding urban interactions. The study provides an analytical assessment of how the child user experience can be interpreted in an urban space context, using the example of Bolu; it demonstrates how visual narratives produced in educational settings can form a data set and analytical basis for research into the user-focused and experience-based interpretation of urban spaces.
Özet
Çocuk kullanıcı, mekânı duyusal, bedensel ve sezgisel biçimde algılayarak şekillenen özgül bir deneyim alanına ihtiyaç duymaktadır. Bu nedenle çocukların kentsel mekânla kurduğu ilişkinin, planlı ve tanımlı alanların ötesinde, gündelik karşılaşmalar ve mekânsal izler aracılığıyla nasıl anlam kazandığı önemli bir okuma zemini oluşturmaktadır. Araştırmanın kapsamını, 2025 yılı güz döneminde Bolu ilinde gerçekleştirilen ve kent–çocuk ilişkisine odaklanan toplam on dört öğrenci çalışmasından oluşan görsel ve metinsel üretimler oluşturmaktadır. Her bir çalışma, çocuk varlığının doğrudan ya da dolaylı biçimde görünür olduğu kentsel sahneleri fotoğraf ve kısa metin birlikteliğiyle temsil etmektedir. Yöntem, nitel ve deneyim temelli bir yaklaşıma dayanmaktadır. Görsel ve metinsel veriler, yer deneyimi, ait olma, duyusal süreklilik, mekânsal iz, görünürlük ve deneyim fragmanları başta olmak üzere belirlenen sekiz kavramsal gösterge doğrultusunda kodlanarak analiz edilmektedir. Bulgular, görsel üretimlerin çocuk kullanıcı deneyimini metinsel anlatılara kıyasla daha yoğun biçimde görünür kıldığını ve özellikle yer deneyimi ile ait olma göstergelerinin öne çıktığını ortaya koymaktadır. Çalışma, Bolu örneği üzerinden çocuk kullanıcı deneyiminin kentsel mekân bağlamında nasıl okunabildiğine ilişkin analitik bir değerlendirme sunmakta; eğitim ortamında üretilen görsel anlatıların, kentsel mekânın kullanıcı odaklı ve deneyim temelli okunmasına yönelik araştırmalarda nasıl bir veri seti ve analiz zemini oluşturabileceğini göstermektedir.