AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTargeted instructional strategies are warranted to improve performance in complication-prone phases such as access preparation and obturation, and to align perceived preparedness with clinical outcomes.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aimed to investigate the association between endodontic complication frequency and educational variables—specifically academic year, gender, and perceived adequacy of theoretical instruction—among undergraduate dental students, in order to evaluate curricular effectiveness and clinical preparedness. Methods: A cross-sectional, questionnaire-based survey was conducted among fourth- and fifth-year dental students who had completed at least one endodontic clinical rotation. The validated questionnaire included 20 close-ended and multiple-answer items addressing demographics, clinical experience, complication types, medicolegal concerns, and perceived theoretical preparedness. Complication frequency was dichotomized as low (1–2 times) or high (≥3 times). Data were analyzed using chi-square and binomial tests (α = 0.05), with Bonferroni correction applied for multiple comparisons. Results: Among 158 participants, fifth-year students demonstrated significantly higher complication frequency compared to fourth-year students, particularly during access cavity preparation. Perceived inadequacy of theoretical instruction was also significantly associated with high complication frequency. Gender was not a significant predictor of complication rates. Despite most students acknowledge the influence of legal concerns on their clinical behavior (84.8%), only 48.1% routinely disclosed complications to patients, indicating a gap between ethical awareness and communicative behavior. Conclusions: The findings suggest that procedural volume alone does not ensure clinical competence. Curricular models should emphasize decision-making, ethical communication, and reflective feedback in addition to technical skills. Targeted instructional strategies are warranted to improve performance in complication-prone phases such as access preparation and obturation, and to align perceived preparedness with clinical outcomes.
Özet
Amaç: Bu çalışma, endodontik komplikasyon sıklığı ile eğitimsel değişkenler—özellikle sınıf düzeyi, cinsiyet ve teorik eğitimin yeterliliğine ilişkin algı—arasındaki ilişkiyi araştırarak müfredatın etkinliğini ve klinik hazırlık düzeyini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Yöntem: Kesitsel, anket tabanlı bu araştırma, en az bir endodontik klinik rotasyonunu tamamlamış dördüncü ve beşinci sınıf diş hekimliği öğrencileriyle yürütülmüştür. Geçerliliği sağlanmış anket; demografik veriler, klinik deneyim, komplikasyon türleri, adli-koruyucu kaygılar ve teorik hazırlık algısı ile ilgili 20 kapalı uçlu ve çoktan seçmeli sorudan oluşmuştur. Komplikasyon sıklığı, düşük (1–2 kez) ve yüksek (≥3 kez) olarak ikili kategoride sınıflandırılmıştır. Veriler ki-kare ve binom testleriyle analiz edilmiş (α = 0,05), çoklu karşılaştırmalar için Bonferroni düzeltmesi uygulanmıştır. Bulgular: Toplam 158 katılımcı arasında, beşinci sınıf öğrencileri, özellikle kavite açımı sırasında, dördüncü sınıf öğrencilerine kıyasla anlamlı düzeyde daha yüksek komplikasyon sıklığı göstermiştir. Teorik eğitimin yetersiz olduğu yönündeki algı da yüksek komplikasyon sıklığı ile anlamlı şekilde ilişkili bulunmuştur. Cinsiyet, komplikasyon oranlarının anlamlı bir belirleyicisi olmamıştır. Öğrencilerin büyük çoğunluğu klinik davranışlarında hukuki kaygıların etkili olduğunu kabul etmesine rağmen (%84,8), yalnızca %48,1’i komplikasyonları hastalara düzenli olarak bildirdiğini belirtmiştir; bu durum, etik farkındalık ile iletişimsel davranış arasında bir boşluk olduğunu göstermektedir. Sonuç: Bulgular, yalnızca işlem sayısının klinik yeterliliği garanti etmediğini göstermektedir. Müfredat modelleri, teknik becerilere ek olarak karar verme, etik iletişim ve yansıtıcı geribildirim gibi alanlara da vurgu yapmalıdır. Özellikle kavite açımı ve kanal dolgusu gibi komplikasyona açık aşamalarda performansı artırmak ve teorik hazırlık algısını klinik sonuçlarla uyumlu hale getirmek için hedefe yönelik eğitim stratejileri geliştirilmelidir.