AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe fact that the work offers rich material on syntax and morphology, and that its grammatical aspect has remained underexamined in previous academic literature, served as the primary motivation for this study.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
When examining the literature of exegesis, it becomes apparent that language is of paramount importance and is intensely present within the texts. The focus in tafsīr studies on linguistic usage and grammatical issues has necessitated the emergence of a specific linguistic methodology and the need for in-depth examination of this field. In the classical period, works on the meanings of the Qur’an (maʿānī al-Qurʾān) were more prominent; however, over time, multifaceted and comparative readings came to the fore. One prominent figure in this context is al-Shinqīṭī (d. 1393/1973), who authored works across various fields of knowledge. In the realm of exegesis, he wrote the celebrated work Aḍwāʾ al-bayān fī īḍāḥ al-Qurʾān bi-al-Qurʾān. In this work, he did not limit himself to narrative methods (riwāya); he also utilized methods of reasoning (dirāya). This work is noteworthy for its in-depth examinations of grammatical analysis (iʿrāb), word semantics, and the morphological structure of the verses. The present study aims to present the grammatical methodology followed by al-Shinqīṭī in Aḍwāʾ al-bayān. The study employs the document analysis method, which is one of the qualitative research methods. In this framework, al-Shinqīṭī’s approach to lexicography, grammar (naḥw), and morphology (ṣarf) is examined, while the scope is limited by excluding broader topics of exegesis methodology. The findings demonstrate that the work is not merely a narrative exegesis but also a rational (ʿaqlī) one. The fact that the work offers rich material on syntax and morphology, and that its grammatical aspect has remained underexamined in previous academic literature, served as the primary motivation for this study.
Özet
Tefsir literatürüne bakıldığında, dilin büyük bir öneme sahip olduğu ve metinlerde yoğun bir mevcudiyet sergilediği ortaya çıkmaktadır. Tefsir çalışmalarında, daha çok dilsel kullanımların ve sorunların ele alınış biçimine odaklanılması, Kur’ân tefsirlerinde takip edilen dilbilimsel metodun ortaya çıkması ve bu alanın derinlikli incelenmesi ihtiyacını doğurmuştur. Nitekim klasik ve modern çalışmalar bunun en büyük göstergesidir. Klasik dönemde daha çok meânî eserlerin görünür olduğu görülmektedir. Ancak süreç içerisinde çok yönlü ve mukayeseli okumalar ön plana çıkmıştır. Bu bağlamda zikredilebilecek isimlerden biri de Muhammed Emîn eş-Şinkîtî (ö. 1974). Şinkîtî 20. yüzyılda Moritanya’da yaşamış dönemin önde gelen alimlerinden biridir. Çeşitli ilim dallarında eserler telif etmiştir. Tefsir ilminde de Edvâ’ü’l-beyân fî izâhi’l-Kur’ân bi’l-Kur’ân adlı bir eseri mevcuttur. Eserde rivayet metodlarını kullanmakla yetinmemiş; aynı zamanda dirayet yöntemlerine de ışık tutarak çok yönlü bir tefsir örneği sunmuştur. Eser, özellikle âyetlerin dilbilimsel analizi, kelime semantiği ve morfolojik yapısı üzerine derinlemesine incelemeler içermesi yönüyle dikkat çekmektedir. Bu yönüyle eserin zengin bir dilbilimsel metodolojiye sahip olduğu anlaşılmaktadır. Bu çalışma, Şinkîtî’nin adı geçen eserinde izlemiş olduğu dilbilimsel metodunu ortaya koymayı hedeflemektedir. Bu amaç doğrultusunda, Arap dilinin zengin yönlerine dair Şinkiti’nin tespitlerinin ortaya konulması ve bu tahlillerinin ayetlerin yorumu üzerinden somutlaştırılması büyük önem taşımaktadır. Çalışmada nicel araştırma yöntemlerinden doküman incemele yöntemi takip edilmiş; tefsirinde ön plana çıkardığı Arap dilinin temel konularından olan lügat, nahiv ve sarf ilimleri ile ilgili Şinkîtî’nin metodu irdelenmiştir. Makalenin kapsamı, eserde yer alan tefsir usûlü konuları dışarıda bırakılarak dilbilimsel analizlerle sınırlandırılmıştır. Çalışma sonucunda tespit edildiği kadarıyla Şinkîtî’nin dilinin meselelerini çok yönlü ve derinlikli bir şekilde âyetlerin tefsiri üzerinden somutlaştırdığı ve ilgili meseleleri derin bir istinbat ve çok yönlü deliller ışığında ele aldığı görülmüştür. Eserin muhteviyatının lügat, nahiv ve sarf ilimlerine dair zengin bir araştırma malzemesi sunması Şinkîtî’nin bu yönünün çalışılmasını son derece ehemmiyetli kılmaktadır. Özellikle onun tefsir yaklaşımının daha çok çalışılması bu yönünün arka planda kalmasına yol açmıştır. Bu bağlamda çalışma zikri geçen yöntem ışığında onun eserinde izlemiş olduğu dilbilimsel metodu ortaya koymak üzerinedir.