AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWe think that being aware of the predictive features for the SLE progression will enable determining risky patients and monitoring them closely.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: Lupus erythematosus (LE) is an autoimmune disease with cutaneous and systemic forms. Discoid lupus erythematosus (DLE) is the most common type of cutaneous LE. The majority of DLE lesions are localized in the sun-exposed areas. DLE patients may progress to systemic LE (SLE) with a range of 5-30%. Therefore, patients with DLE should be monitored carefully in terms of SLE findings. Materials and Methods: Sixty-seven patients with DLE aged above 18 years were included in the study, between the years of 2004 and 2020. Demographic data, accompanying diseases, and blood values were recorded. Pregnant women were not included in the study. Data were analyzed with SPSS 25.0 program. Pearson's chi-square test (and Fischer's exact test when relevant) was used for the analysis of categorical variables, and independent sample T-test for quantitative variables. Results: The study included 23 women (34.3%) and 44 men (65.7%) with a mean age of 41.94±13.85 years. We found that antinuclear antibody (ANA) positivity, speckled patern ANA, SS-A positivity, and a history of autoimmune disease were significantly related to SLE progression (p:0,024; 0,007; 0,000; 0,021, respectively). Conclusion: Generalized lesions, ANA positivity, joint pain, anemia, leukopenia, thrombocytopenia, and increased sedimentation rates are considered to be indicative of SLE progression. We found that a history of autoimmune disease, ANA (especially speckled pattern) positivity, and SS-A positivity may be related to SLE progression. We think that being aware of the predictive features for the SLE progression will enable determining risky patients and monitoring them closely.
Özet
Amaç: Lupus eritematozus (LE), kütanöz ve sistemik tipleri olan otoimmun bir hastalıktır. Diskoid LE (DLE), en sık görülen kutanöz formudur. DLE lezyonlarının çoğu güneş gören yerlerde lokalizedir. DLE hastalarının %5-30’u sistemik LE (SLE)’ye ilerleyebilmektedir. Bu nedenle, DLE hastaları SLE bulguları açısından dikkatlice değerlendirilmelidir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya 2004-2020 yılları arasında, 18 yaş üzeri 67 DLE hastası dahil edildi. Hastaların demografik bilgileri, eşlik eden hastalıkları ve kan değerleri kaydedildi. Hamileler çalışma dışında bırakıldı. Veriler SPSS 25.0 programıyla analiz edildi. Kategorik veriler, Pearson ki-kare testi (gerektiğinde Fischer’ın kesin testi), kantitatif veriler bağımsız T-testi ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmada, yaş ortalamaları 41.94±13.85 olan 23 kadın (34.3%), 44 erkek (65.7%) hasta bulunmaktaydı. ANA pozitifliği, benekli tarzda ANA pozitifliği, SS-A pozitifliği ve otoimmun hastalık öyküsünün anlamlı bir şekilde SLE’ye ilerleme ile ilişkili olduğu görüldü (sırasıyla p:0,024; 0,007; 0,000; 0,021). Sonuç: Generalize lezyonlar, ANA pozitifliği, eklem ağrısı, anemi, lökopeni, trombositopeni ve artmış sedimentasyon hızı gibi bulguların SLE’ye ilerleyen hastaların tespitinde yardımcı rol oynadığı düşünülmektedir. Çalışmamızda otoimmun hastalık öyküsü, ANA (özellikle benekli tipte) ve SS-A pozitifliğinin SLE’ye ilerleme ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. SLE’ye ilerleme konusunda dikkat edilmesi gereken özelliklerin bilinmesiyle, riskli hastaların tespiti ve yakın takibinin sağlanabileceğini düşünmekteyiz.