AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt is suggested that in the short run concepts such as physician unemployment, under-employment and flexible work hours will become frequently discussed in Turkey health care public discourse.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract: Health manpower planning in health care should be done strategically while considering the following factors: health care needs and demands for community, health care organizations' objectives, goals and resources, goal of a high quality health workforce of sufficient size which has been appropriately distributed, their full employment realized within the appropriate time frame. A good health manpower planning consists of eight components: quantity (size), quality (skill), distribution, timing, employment, necessity, goals and resources. According to the calculations in this article, it must be 1515 people per general practitioner (GP) and 1333 people per midwife. There must be 44.755 GP and 50.866 midwife for primary level in Turkey. However there are 51.530 GP and 41.513 midwife in Turkey in 2002. In this situation there is no more need for GP but there is a big need for 10.000 midwife as totally and actually 30.000 midwife for working at health centres for Turkey. As a result, this article discusses the shortcomings of Health Ministry's employment policies in Turkey. It is suggested that in the short run concepts such as physician unemployment, under-employment and flexible work hours will become frequently discussed in Turkey health care public discourse.
Özet
Özet: Sağlık insangücü planlaması, stratejik bir yaklaşım içersinde toplumun sağlıkla ilgili gereksinimleri ve başvuruları göz önüne alınarak, sağlık kurumlarının amaçları, hedefleri ve olanakları çerçevesinde, sağlık çalışanlarının yeterli nicelik, yüksek nitelik, düzgün bir dağılım, doğru bir zamanlama ve tam olarak istihdamı amacıyla yapılan planlamadır. Doğru bir sağlık insangücü planlamasının sahip olması gereken sekiz bileşen; “nicelik”, “nitelik”, “dağılım”, “zamanlama”, “istihdam”, “gereksinim”, “hedef” ve “olanaklar” kavramlarıdır. Bu makalede yapılan hesaplamalara göre Türkiye’de bir hekime düşen nüfus 1515 kişi, bir ebeye düşen nüfus 1333 kişi olmalıdır. Bu durumda Türkiye’de birinci basamak sağlık hizmeti sunumu için 44.755 pratisyen hekim ve 50.866 ebe gerekmektedir. Oysa Türkiye’de 2002 yılı itibarıyla 51.530 pratisyen hekim ve 41.513 ebe vardır. Bu durumda Türkiye’de pratisyen hekim açığı bulunmamakta oysa toplamda 10.000, sağlık ocaklarında istihdam etmek içinse 30.000 ebeye daha gereksinim bulunmaktadır. Sonuç olarak bu makalede Sağlık Bakanlığı’nın istihdam politikalarının yetersizliği tartışılmaktadır. Önümüzdeki dönemde hekimler arasında işsizlik, gizli işsizlik, yarı istihdam ve esnek çalışma gibi kavramların konuşulmaya başlanacağı düşünülmektedir.