AI Summary & Key Takeaways
AI InsightHowever, it was found that beekeeping activities in Burdur are generally carried out with low honey yields per hive (at the most 44.62% with 11-20 kg) and high hive losses (average 24.63/hive).
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to analyze the demographic and socioeconomic characteristics of beekeeping enterprises in Burdur Province, which is undergoing a structural transformation process in the beekeeping sector. Within the scope of the research, surveys were conducted with 65 beekeeping enterprises operating in 11 districts of Burdur Province, and the data obtained from the enterprises for 2024 were evaluated using quantitative methods. The findings show that the majority of enterprise owners are in the older age group (average age 51.8), and only 13.85% of them rely on beekeeping as their sole source of income. The educational level of enterprise owners is remarkably high, with 32.31% having an associate degree or higher. However, it was found that beekeeping activities in Burdur are generally carried out with low honey yields per hive (at the most 44.62% with 11-20 kg) and high hive losses (average 24.63/hive). The study reveals that the migratory production model is dominant in beekeeping (67.70%) and that producers engage in limited activities in the production of multiple bee products (pollen 46.2%, propolis 18.5%). Additionally, it was determined that only 15.39% of producers have insurance, and 78.1% are dissatisfied with government support. Analyses indicate that factors such as the profile of older producers, low levels of youth participation, technical infrastructure deficiencies, and lack of trust in support mechanisms threaten the sector's sustainability. Supporting beekeeping activities through sustainable policies and integrating the young population into the sector (by providing biosecurity and technical knowledge) through a new region-based production model across Türkiye will contribute positively to the future of the sector.
Özet
Bu çalışma, arıcılık sektöründe yapısal bir dönüşüm süreci yaşayan Burdur ili arıcılık işletmelerinin demografik ve sosyo-ekonomik özelliklerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında Burdur ilinin 11 ilçesinde faaliyet gösteren 65 arıcılık işletmesi ile anketler gerçekleştirilmiş ve işletmelere ait elde edilen 2024 yılı verileri nicel yöntemlerle değerlendirilmiştir. Bulgular, işletme sahiplerinin büyük ölçüde ileri yaş grubunda (ortalama yaş 51,8) yer aldığını ve yalnızca %13,85’inin arıcılığı tek geçim kaynağı olarak sürdürdüğünü göstermektedir. İşletme sahiplerinin eğitim düzeyi ise dikkat çekici biçimde yüksektir; %32,31’i ön lisans ve üzeri eğitime sahiptir. Bununla birlikte, Burdur’da arıcılık faaliyetlerinin genel olarak düşük kovan başı bal verimi (en çok %44,62 ile 11-20 kg) ve yüksek kovan kayıpları (ortalama 24,63/kovan) ile yürütüldüğü tespit edilmiştir. Çalışma, arıcılıkta gezginci üretim modelinin baskın olduğunu (%67,70) ve üreticilerin çoklu arı ürünleri üretiminde (polen %46,2, propolis %18,5) sınırlı faaliyet gösterdiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca, üreticilerin yalnızca %15,39’unun sigorta yaptırdığı ve %78,1’inin devlet desteklerinden memnun olmadığı belirlenmiştir. Analizler, yaşlı üretici profili, genç katılımın düşük düzeyi, teknik altyapı eksiklikleri ve destek mekanizmalarına duyulan güvensizlik gibi unsurların sektörel sürdürülebilirliği tehdit ettiğini göstermektedir. Arıcılık faaliyetlerinin sürdürülebilir politikalar ile kamu tarafından desteklenmesi ve özellikle genç nüfusun sektöre entegrasyon sürecinin (biyogüvenlik ve teknik bilgi birikimin kazandırılması) Türkiye genelinde bölge bazlı yeni bir üretim modeli ile hayata geçirilmesi sektörün geleceği için olumlu katkılar sunacaktır.