AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe classical Sunni (Orthodoxy) literature is also examined comparatively because both Imāmī Shī‘ite in general and Ṭūsī and Ṭabarsī in particular seem to give reference to Sunni sources on many occasions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article is an attempt to examine the approaches of the Imāmī Shī‘ite towards qirā’a (recitation) in general and Tūsi and Tabarsī in particular, by largely drawing from two important mufassīr of the classical period of the Imāmī Shī‘ite and their works. These works include ‘At-Tibyān fī tafsīr al-Qur’ān’ of Abū Ja‘far aṭ-Ṭūsī (d. 460/1067) and ‘Majma’ul bayān fī tafsīr al-Qur’ān’ of Abū Ḥaṣan aṭ-Ṭabarsī (d. 548/1153). In this context, the main scope of this article aims to cover the opinions of the abovementioned scholars regarding al-ahruf es-sab‘a (seven letters), the origins of the qirā’ahs, their views on the problem of tawātur (authentically wide-spread), conditions of accepting, scrutinizing of the qirā’ahs and, finally, the favoured qirā’ahs which they employed. Throughout the study, at-Tibyān of Ṭūsi and Majma‘ul bayān of Ṭabarsī were scanned in their entirety in order to properly deal with the problems and questions mentioned above. In addition to this, the ideas of scholars who are placed at the early and late periods of the imāmi Shī‘ite have been included in order to see and determine whether they had any common opinions in their approaches to qirā’a or not. The classical Sunni (Orthodoxy) literature is also examined comparatively because both Imāmī Shī‘ite in general and Ṭūsī and Ṭabarsī in particular seem to give reference to Sunni sources on many occasions.
Özet
Bu makalede, klasik dönem İmâmiyye Şîası’nın önemli müfessirlerinden olan Ebû Caʿfer et-Tûsî’nin (ö. 460/1067) et-Tibyân fî tefsîri’l- Ḳurʾân’ı ile Ebû Alî Hasan et-Tabersî’nin (ö. 548/1153) Mecmaʿul-beyân fî tefsîri’l-Ḳurʾân adlı eserinden hareketle özelde Tûsî ve Tabersî’nin, genelde İmâmiyye Şîası’nın kırâatlere yaklaşımları incelenmiştir. Bu bağlamda müelliflerin ahruf-i seb‘a, kırâatlerin menşei ve kırâatlerde tevâtür meselesine yönelik bakışları, kırâatleri kabul kriterleri ve tercih ettikleri kırâatler çalışmanın konusunu oluşturmuştur. Makelede, Tûsî’nin et-Tibyân’ı ile Tabersî’nin Mecmaʿu’lbeyân’ı baştan sona taramaya tabi tutularak, yukarıda işaret edilen konular ve meseleler izah edilmeye çalışılmıştır. İnceleme çerçevesinde genel hatlarıyla erken dönem ve son dönem İmâmiyye Şîası müelliflerinin görüşlerine de yer verilmiş, böylelikle İmâmiyye’nin kırâatler konusunda benzer görüşe sahip olup olmadığının tespiti yapılmıştır. Genelde İmâmiyye, özelde Tûsî ve Tabersî’nin birçok meselede Ehl-i sünnet kaynaklarına atıfta bulunmaları sebebiyle çalışmada Sünnî literatürdeki bilgilere de baş vurulmuş, ele alınan konular mukayeseli bir şekilde işlenmiştir.