AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurther studies with optimized dosing, improved delivery, and extended reperfusion evaluation are warranted.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: One-lung ventilation (OLV), routinely employed in thoracic surgery, induces regional ischemia followed by reperfusion during re-expansion of the collapsed lung. This sequence provokes oxidative stress, inflammatory activation, vascular leakage, and tissue injury. Curcumin, a polyphenolic compound with strong antioxidant and anti-inflammatory properties, has demonstrated protective effects in ischemia–reperfusion (I/R) models, yet its role in OLV-related lung injury remains insufficiently clarified. Objective: To determine whether curcumin attenuates biochemical and histopathological markers of pulmonary I/R injury in a rat OLV model. Methods: Thirty male Sprague–Dawley rats were randomized into Control, DMSO, and Curcumin groups (n=10 each). All underwent 60 minutes of right-lung ischemia via left-lung OLV, followed by 30 minutes of reperfusion with two-lung ventilation (TLV). Lung tissue samples were collected after OLV and TLV. Biochemical markers included malondialdehyde (MDA), superoxide dismutase (SOD), and tumor necrosis factor-α (TNF-α). Histopathological injury was scored for congestion, edema, hemorrhage, and inflammatory cell infiltration. Results: Biochemical parameters showed no significant differences among groups (p>0.05). In contrast, histopathological injury was markedly higher in Controls compared with Curcumin and DMSO (p<0.0001). Curcumin significantly reduced congestion, edema, hemorrhage, and inflammatory infiltration at both ischemia and reperfusion phases. Protective effects were comparable to DMSO, with both superior to Control. Conclusion: Curcumin mitigates structural lung injury associated with OLV-induced ischemia and reperfusion, despite limited systemic biochemical changes. These findings support curcumin as a promising adjunct for perioperative lung protection. Further studies with optimized dosing, improved delivery, and extended reperfusion evaluation are warranted.
Özet
Giriş: Tek akciğer ventilasyonu (TAV), göğüs cerrahisinde rutin olarak kullanılan bir yöntem olup, kollabe akciğerin yeniden ekspansiyonu sırasında bölgesel iskemi ve bunu takiben reperfüzyona neden olur. Bu süreç oksidatif stres, inflamatuvar aktivasyon, vasküler kaçak ve doku hasarı ile sonuçlanmaktadır. Güçlü antioksidan ve antiinflamatuvar özelliklere sahip bir polifenol olan kurkumin, çeşitli iskemi–reperfüzyon (İ/R) modellerinde koruyucu etkiler göstermiştir; ancak TAV’ye bağlı akciğer hasarındaki rolü yeterince aydınlatılamamıştır. Amaç: Bu çalışmada, sıçanlarda oluşturulan bir TAV modelinde kurkuminin pulmoner iskemi–reperfüzyon hasarına ait biyokimyasal ve histopatolojik belirteçler üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Otuz erkek Sprague–Dawley sıçan, Kontrol, DMSO ve Kurkumin gruplarına randomize edildi (her grupta n=10). Tüm gruplarda sol akciğer ventilasyonu sağlanarak sağ akciğerde 60 dakika süreyle iskemi oluşturuldu ve bunu takiben iki akciğer ventilasyonu ile 30 dakikalık reperfüzyon uygulandı. Akciğer doku örnekleri, iskemi (TAV sonrası) ve reperfüzyon (iki akciğer ventilasyonu sonrası) dönemlerinde alındı. Biyokimyasal değerlendirmelerde malondialdehit (MDA), süperoksit dismutaz (SOD) ve tümör nekroz faktör-alfa (TNF-α) düzeyleri ölçüldü. Histopatolojik hasar; konjesyon, ödem, hemoraji ve inflamatuvar hücre infiltrasyonu açısından skorlandı. Bulgular: Biyokimyasal parametreler açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). Buna karşın histopatolojik hasar skorları Kontrol grubunda, Kurkumin ve DMSO gruplarına kıyasla anlamlı derecede daha yüksekti (p<0,0001). Kurkumin uygulaması, hem iskemi hem de reperfüzyon evrelerinde konjesyon, ödem, hemoraji ve inflamatuvar infiltrasyonu anlamlı düzeyde azalttı. Kurkuminin koruyucu etkilerinin DMSO grubuna benzer olduğu ve her iki grubun da Kontrol grubuna üstün olduğu gözlendi. Sonuç: Kurkumin, TAV’ye bağlı iskemi–reperfüzyon sürecinde gelişen yapısal akciğer hasarını, sistemik biyokimyasal değişiklikler sınırlı olmasına rağmen, belirgin şekilde azaltmaktadır. Bu bulgular, kurkuminin perioperatif akciğer korunmasında umut verici bir adjuvan olabileceğini düşündürmektedir. Optimum dozlama, daha etkili uygulama yöntemleri ve daha uzun reperfüzyon sürelerini içeren ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.