SavedAdd your journal

Journals / Türk Psikoloji Yazıları / 2019 / Cilt: 22 - Sayı: 43

Gender Bias in Early Recognition of ADHD

Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğunu Erken Tanımada Cinsiyet Önyargısı

Ece ERYILMAZ
A. Meltem ÜSTÜNDAĞ BUDAK
Pages
90–101
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In addition to this, teachers recognized combined presentation in girls significantly less, and they recognized hyperactive presentation in girls significantly more than other presentations of ADHD vignettes.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Aim: The present study examined teachers’ gender bias in recogniton of ADHD.
📊
Key Findings & Data:Method: 100 (50 public and 50 private) primary school teacherswere given six vignettes, meetingthe DSM-5 (APA, 2013) criteria for Attention Deficit Hyperactivity Disorderpresentations, namely inattentive, hyperactivity and combined.
💡
Conclusion & Impact:In addition to this, teachers recognized combined presentation in girls significantly less, and they recognized hyperactive presentation in girls significantly more than other presentations of ADHD vignettes.
🔬Design:Research Article
📍Scope:2013 Verileri
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Aim: The present study examined teachers’ gender bias in recogniton of ADHD. Method: 100 (50 public and 50 private) primary school teacherswere given six vignettes, meetingthe DSM-5 (APA, 2013) criteria for Attention Deficit Hyperactivity Disorderpresentations, namely inattentive, hyperactivity and combined. Results: Significant majority of teachers failed to recognize vignette ofa girlwith inattentive presentation of ADHD. In addition to this, teachers recognized combined presentation in girls significantly less, and they recognized hyperactive presentation in girls significantly more than other presentations of ADHD vignettes.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın temel amacı, ilkokul öğretmenlerinin Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB) tanısı olan çocukları tanımalarında cinsiyet önyargılarının incelenmesidir. Yöntem: 50’si devlet ve 50’si özel olmak üzere toplam 100 ilkokul öğretmenine, DSM-5 (APA, 2013) tanı kriterlerine göre düzenlenmiş, DEHB’in alt tipleri olan dikkatsizlik, hiperaktivite ve birleşik tipe ait belirtilerden oluşan altı kısa hikâye (vinyet) verilmiştir. Vinyetleri okuyan öğretmenlerden hikâyelerdeki çocuğun (kız ve erkek), davranışlarını tanımlamaları sorulmuştur. Bulgular: Çalışmanın bulguları,öğretmenlerin DEHB’in dikkat eksikliği alt tipi olan kız çocuklarını tanımakta başarısız olduklarını göstermektedir. Buna ek olarak, öğretmenler DEHB’in birleşik alt tipi olan kız çocuğunu anlamlı olarak daha az tanımaktadırlar, ancak hiperaktivite alt tipi olan kız çocuğunu diğer vinyetlerdeki çocuklara göre anlamlı olarak daha fazla tanımaktadırlar.

🔖

Cite This Article

ERYILMAZ, E., BUDAK, A. M. Ü. (2019). Gender Bias in Early Recognition of ADHD. Türk Psikoloji Yazıları, Cilt: 22 - Sayı: 43, 90–101. https://ajindex.com/articles/124219

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (8)

  1. Alkahtani, K. D. (2013). Teachers’ knowledge and misconceptions of attention deficit/hyperactivity disorder. Psychology, 4(12), 963-969.
  2. Almacıoğlu, D. (2007). Yönetsel bir sorun olarak dikkat eksikliğive hiperaktivite bozukluğu olan öğrencilerin sınıf ve psikolojik danışma ve rehberlik öğretmenleri tarafından tanınma yeterliliklerinin incelenmesi. Gaziantep Üniversitesi, Gaziantep. American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Washington, D.C.: American Psychiatric Association. American Psychiatric Association (2000). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (4th ed.). Washington, D.C.: American Psychiatric Association. Anderson, D. L., Watt, S. E., Noble, W. ve Shanley, D. C., (2012). Knowledge of attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) and attitudes toward teaching children with adhd: The role of teaching experience. Psychology in the Schools, 00 (0). Aras, Ş., Ünlü, G. ve Taş, F. (2007). Çocuk ve ergen hastalarda belirtiler, tanılar ve tanıya yönelik incelemeler. Klinik Psikiyatri, 10, 28-37.
  3. Ashton, P.T. ve Webb, R. B. (1986). Making a difference: Teachers sense of efficacy and student achievement. New York: Longman. Bauermeister, J. J., Shrout, P. E., Chavez, L., Stipec, M. R., Ramirez, R., Padilla, L., Anderson, A., Garcia, P. veCanino, G. (2007). Adhd and gender: are risks and sequela of adhd the same for boys and girls? Journal of Child Psychology and Psychiatry, 48(8), 831-839.
  4. Biederman, J., Mick, E., Faraone, S.V. ve Braaten, E., Doyle, A., Spencer, T., Wilens, T. E., Frazier, E. ve Johnson M. A. (2002). Influence of gender on attention deficit hyperactivity disorder in children referred to a psychiatric clinic. The American Journal of Psychiatry, 159, 36-42.
  5. Bijur, P. E., Silver, W. ve Gallagher, E. J. (2001). Reliability of visual analog scale measurement of acute pain. Educational Advances, 8(12), 1153-1157.
  6. Bowlby, J. (1973) Attachment and loss: Separation: Anxiety and anger. New York: Basic Books. Brown, T. E. (2013). Dikkat Eksikliği Bozukluğu, çocuklarda ve yetişkinlerde odaklanamayan zihin. Ankara,
  7. ODTÜ Yayıncılık. Brown, R. T., Madan-Swain, A. ve Baldwin, K. (1991). Gender differences in clinic-referred sample of attention-deficit-disordered children. Child Psychiatry and Human Development, 22(2), 111-128.
  8. Budak, A. M. (2013). Perinatal Trauma and the aftermath: attachment, social support, parental rearing, meaning of loss & mental health. PhD Thesis. Cole