AI Summary & Key Takeaways
AI InsightConsequently, the study argues that asylum applications should not be interpreted as automatic responses to sudden crises but rather as outcomes of the interaction between conflict-induced pressures, existing migration infrastructures, and the dynamics of transit spaces.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Throughout history, millions of people have been displaced as a result of ethnic cleansing, nation-building processes, and the partition of states. Forced migration is a multidimensional phenomenon arising from the interaction of armed conflicts, political repression, natural disasters, human rights violations, and economic vulnerabilities. Under such circumstances, individuals and communities are compelled to move across geographical borders against their will in order to survive, transforming mobility into a process centered on seeking asylum. In this context, the present study examines first-time asylum applications submitted from nine origin countries in the Middle East and the Caucasus to twenty-nine European destination countries during the 2018–2025 period using a country-origin, destination-country, and monthly panel dataset. The primary objective is to empirically assess whether sudden conflict shocks in origin countries—including violence against civilians, conflict-related fatalities, and crisis intensity—have direct and systematic effects on asylum applications in Europe. The findings demonstrate that sudden conflict shocks alone do not lead to a direct or consistent increase in asylum applications. Instead, previous asylum application flows (path dependency), the level of economic vulnerability in origin countries (measured by GDP per capita), and the number of forcibly displaced persons residing in Türkiye exhibit stronger, more consistent, and statistically significant relationships with asylum applications. Rather than conceptualizing Türkiye merely as a passive transit country, the study identifies it as an interactive "in-between space" where migration decisions, waiting periods, and destination choices are shaped. Consequently, the study argues that asylum applications should not be interpreted as automatic responses to sudden crises but rather as outcomes of the interaction between conflict-induced pressures, existing migration infrastructures, and the dynamics of transit spaces.
Özet
Tarih boyunca milyonlarca insan etnik temizlik, ulus inşası süreçleri ve ülkelerin bölünmesi sonucunda yerinden edilmiştir. Zorunlu göç olarak tanımlanan bu olgu, silahlı çatışmalar, politik baskılar, doğal afetler, insan hakları ihlalleri ve ekonomik kırılganlıkların etkileşimi sonucunda ortaya çıkan karmaşık süreçlerin ürünüdür. Bu koşullar altında bireyler ve topluluklar, kendi iradeleri dışında yaşamlarını sürdürebilmek amacıyla coğrafi yer değiştirmeye zorlanmakta ve bu hareketlilik çoğu zaman sığınma arayışıyla sonuçlanmaktadır. Bu noktadan hareketle araştırma, 2018–2025 döneminde Ortadoğu ve Kafkasya bölgesinde yer alan dokuz kaynak ülkeden Avrupa’daki yirmi dokuz hedef ülkeye yapılan ilk sığınma başvurularını kaynak ülke–hedef ülke–ay düzeyinde analiz etmektedir. Çalışmanın temel amacı, kaynak ülkelerde meydana gelen ani çatışma şoklarının (sivillere yönelik şiddet, çatışma kaynaklı ölümler ve kriz yoğunluğu) Avrupa’daki sığınma başvuruları üzerindeki doğrudan ve sistematik etkilerini ampirik olarak değerlendirmektir. Bulgular, ani çatışma şoklarının tek başına Avrupa’ya yapılan sığınma başvurularını doğrudan ve düzenli biçimde artırmadığını göstermektedir. Buna karşılık, geçmiş sığınma başvuru akışlarının (rota bağımlılığı), kaynak ülkelerdeki ekonomik kırılganlığın (kişi başına düşen gelir düzeyi) ve Türkiye’de bulunan zorunlu göçmen sayısının sığınma başvuruları ile daha güçlü, tutarlı ve istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler sergilediği tespit edilmiştir. Çalışma, Türkiye’yi yalnızca pasif bir geçiş ülkesi olarak değerlendirmek yerine, göç kararlarının, bekleme sürelerinin ve nihai yönelimlerin şekillendiği etkileşimsel bir ara alan olarak kavramsallaştırmaktadır. Sonuç olarak çalışma, sığınma başvurularının ani krizlere verilen otomatik tepkilerden ziyade, krizlerin yarattığı baskılar ile mevcut göç altyapısı ve ara alan dinamikleri arasındaki etkileşim sonucunda ortaya çıktığını ileri sürmektedir.