AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis framework contributes to social work debates by linking measurable indicators with lived experiences and by showing why policy design should focus on vulnerable groups, local inequalities and the cultural meanings of deprivation.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This review argues that explaining poverty in Türkiye solely through income insufficiency obscures structural, spatial and cultural deprivations. It discusses income poverty together with multidimensional poverty, social exclusion, urban poverty, subalternity, dignity, everyday experience and rights-based social policy. Sen’s capability approach, the Alkire-Foster measurement framework, Townsend’s relative poverty perspective and Necmi Erdoğan’s studies on poverty are connected with major contributions by Buğra, Keyder, Şenses, Işık and Pınarcıoğlu in the Turkish literature. The article suggests that poverty is a multilayered form of deprivation concentrated in education, health, housing, energy, digital access, employment, care and social participation. In this framework, women, children, older persons, persons with disabilities, migrants and precarious workers experience poverty not only as low income but also as limited access to services, insecurity, exclusion, misrecognition and distance from a dignified life. The review also shows that poverty in Türkiye should be assessed through measurable indicators, symbolic injuries, intra-household inequalities and spatial segregation. The conclusion emphasizes that poverty reduction cannot be limited to income transfers; care, education, housing, energy, employment, digital inclusion and rights-based social policy instruments should be designed in an integrated manner. This framework contributes to social work debates by linking measurable indicators with lived experiences and by showing why policy design should focus on vulnerable groups, local inequalities and the cultural meanings of deprivation.
Özet
Bu derleme, Türkiye’de yoksulluğun yalnızca gelir yetersizliğiyle açıklanmasının yapısal, mekânsal ve kültürel yoksunlukları görünmez kıldığını savunmaktadır. Çalışma, gelir yoksulluğunu çok boyutlu yoksulluk, sosyal dışlanma, kent yoksulluğu, maduniyet, onur, gündelik hayat deneyimleri ve hak temelli sosyal politika tartışmalarıyla birlikte ele almaktadır. Sen’in yetkinlik yaklaşımı, Alkire-Foster ölçüm çerçevesi, Townsend’in göreli yoksulluk yaklaşımı ve Necmi Erdoğan’ın yoksulluk halleri üzerine çalışmaları, Türkiye literatüründeki Buğra, Keyder, Şenses, Işık ve Pınarcıoğlu katkılarıyla ilişkilendirilmektedir. Makale, yoksulluğun eğitim, sağlık, barınma, enerji, dijital erişim, istihdam, bakım ve sosyal katılım alanlarında yoğunlaşan çok katmanlı bir yoksunluk biçimi olduğunu ileri sürmektedir. Bu çerçevede kadınlar, çocuklar, yaşlılar, engelliler, göçmenler ve güvencesiz çalışanlar yoksulluğu yalnızca düşük gelir olarak değil; hizmetlere erişememe, güvencesizlik, dışlanma, tanınmama ve saygın yaşam olanaklarından uzaklaşma biçiminde yaşamaktadır. Derleme, Türkiye’de yoksulluğun ölçülebilir göstergelerle olduğu kadar sembolik yaralanmalar, hane içi eşitsizlikler ve mekânsal ayrışmalar üzerinden de değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir. Bu yönüyle çalışma, yoksulluğu hem sosyal politika hem de sosyal çalışma tartışmaları açısından yeniden düşünmeye çağırmaktadır. Sonuç olarak yoksullukla mücadelenin gelir transferleriyle sınırlanamayacağı; bakım, eğitim, konut, enerji, istihdam, dijital kapsayıcılık ve hak temelli sosyal politika araçlarının bütünleşik tasarlanması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu yaklaşım, sosyal çalışma alanında yoksulluğun hem göstergeler hem deneyimler düzeyinde değerlendirilmesine katkı sunmakta ve politika tasarımında kırılgan gruplara odaklanmayı gerekli kılmaktadır.