AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThough limited in duration, the site provides a valuable window into the resilience, resource use, and everyday life of non-elite rural populations, enriching our understanding of local responses to broader regional dynamics during a transformative historical period.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
his article presents the results of the 2017–2018 excavations at Örükaya, a Late Iron Age rural settlement in the Alaca district of Çorum, north-central Anatolia. Strategically situated on a ridge overlooking the Alaca Plain, Örükaya offers a glimpse into the adaptive strategies of small-scale communities navigating environmental and socio-political pressures during the Late Iron Age. The settlement’s location combined defensive advantages with access to fertile land and water resources, reflecting a carefully balanced site selection strategy. Excavations revealed architectural remains, a diverse pottery assemblage, as well as archaeozoological and archaeobotanical material. The pottery parallels regional patterns known from sites such as Çadır Höyük and Boğazköy, while the botanical evidence points to mixed agro-pastoral practices relying on drought-resistant crops and animal husbandry. Notably, unlike larger fortified centers such as Hattuša, Örükaya illustrates a more decentralized, environmentally adaptive settlement model. Though limited in duration, the site provides a valuable window into the resilience, resource use, and everyday life of non-elite rural populations, enriching our understanding of local responses to broader regional dynamics during a transformative historical period.
Özet
Bu makale, 2017–2018 yıllarında Çorum’un Alaca ilçesindeki Örükaya Geç Demir Çağı kırsal yerleşiminde gerçekleştirilen kazıların sonuçlarını sunmaktadır. Stratejik olarak Alaca Ovası’na bakan bir sırt üzerine kurulu olan Örükaya, Geç Demir Çağı boyunca küçük ölçekli toplulukların çevresel ve sosyo-politik baskılara nasıl uyum sağladığına dair önemli bir bakış sunar. Yerleşimin konumu, savunma avantajlarını verimli tarım arazilerine ve su kaynaklarına erişimle dengeleyen bilinçli bir yer seçim stratejisini yansıtır. Kazılarda açığa çıkarılan mimari kalıntılar, çeşitli seramik buluntuları, zooarkeolojik ve arkeobotanik materyaller, Örükaya’nın karma tarım ve hayvancılığa dayalı üretken bir kırsal topluluk olduğunu göstermektedir. Seramik verileri, Çadır Höyük ve Boğazköy gibi bölgesel merkezlerle güçlü paralellikler sergilerken, botanik buluntular kuraklığa dayanıklı ürünler ve hayvan yetiştiriciliğine dayanan karma bir ekonomik model ortaya koymaktadır. Hattuša gibi daha büyük, tahkimatlı merkezlerin aksine Örükaya, merkezi olmayan, çevresel olarak uyarlanmış bir yerleşim modeliyle dikkat çekmekte ve dönemin kırsal nüfuslarının dirençli yapısına dair bir pencere aralamaktadır.