AI Summary & Key Takeaways
AI InsightEstablishing standardized roster regulations may therefore contribute to competitive balance, league sustainability, and long-term athlete development.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Managing team rosters and player rotation is an important coaching issue that may influence team performance and competitive success in youth basketball. This study examined differences in team performance, roster size, and player rotation patterns between playoff-qualifying and non-qualifying teams across seasons of the Turkish Basketball Youth League (Boys Category). Fifty-nine teams competing during the 2017–2018, 2018–2019, and 2019–2020 seasons were included. Team performance was assessed using the Hollinger Efficiency Rating, whereas playoff qualification represented competitive success. In addition, the number of players receiving 5–10 minutes of playing time per game represents bench utilization, whereas the number of players receiving 10 or more minutes represents the team's core rotation. Descriptive statistics, two-way ANOVA, and independent-samples t-tests for simple main effects were performed. Two-way ANOVA revealed that no significant seasonal differences were found in team performance, roster size, or player rotation patterns (p > .05). However, playoff teams demonstrated significantly higher team performance, larger roster sizes, and a greater number of players who played 5–10 minutes compared with non-playoff teams (p < .05). Furthermore, no interaction effects were found for team performance, roster size, or the number of players who played 5–10 minutes. Conversely, a significant interaction effect was found between playoff status and season for the number of players who played 10 or more minutes (p<.05), indicating that core rotation depth differed according to competitive season. These findings suggest that successful youth basketball teams tend to combine larger rosters with greater player involvement in limited playing-time roles, while season-specific differences exist in the depth of the core playing rotation. Together, these rotation characteristics may reflect different coaching approaches to player utilization across competitive contexts. Establishing standardized roster regulations may therefore contribute to competitive balance, league sustainability, and long-term athlete development.
Özet
Takım kadrolarını ve oyuncu rotasyonunu yönetmek, genç basketbolunda takım performansını ve rekabetçi başarıyı etkileyebilecek önemli bir koçluk konusudur. Bu çalışma, Türkiye Genç Basketbol Ligi (Erkekler Kategorisi) sezonları boyunca finallere kalan ve kalmayan takımlar arasındaki takım performansı, kadro büyüklüğü ve oyuncu rotasyon modellerindeki farklılıkları incelemiştir. 2017–2018, 2018–2019 ve 2019–2020 sezonlarında mücadele eden 59 takım çalışmaya dahil edilmiştir. Takım performansı, Hollinger verimlilik oranları kullanılarak değerlendirilirken, takımların finallere kalıp kalmamaları takım başarısı olarak kabul edilmiştir. Buna ek olarak, araştırmada maç başına 5-10 dakika arası süre alan oyuncu sayısı yedek oyuncu kullanımını temsil ederken, 10 dakika veya daha fazla süre alan oyuncu sayısı takımın temel rotasyonunu temsil etmektedir. Analizlerde betimleyici istatistikler, iki yönlü ANOVA ve basit ana etkiler için bağımsız örneklem t-testleri uygulanmıştır. İki yönlü ANOVA, takım performansı, kadro büyüklüğü veya oyuncu rotasyon modellerinde mevsimsel olarak anlamlı bir fark bulunmadığını ortaya koymuştur (p>.05). Bununla birlikte, finale kalan takımlar, finale kalmayan takımlara kıyasla anlamlı derecede daha yüksek takım performansı, daha büyük kadro büyüklükleri ve 5-10 dakika oynayan daha fazla oyuncuya sahip olduklarını göstermiştir (p<.05). Ayrıca, takım performansı, kadro büyüklüğü veya 5-10 dakika oynayan oyuncu sayısı için herhangi bir etkileşim etkisi bulunmamıştır. Buna karşılık, finale kalma durumu ile sezon arasında 10 dakika veya daha fazla oynayan oyuncu sayısı için anlamlı bir etkileşim bulunmuştur (p<.05), bu da temel rotasyon derinliğinin sezona göre farklılık gösterdiğini göstermektedir. Bu bulgular, başarılı genç basketbol takımlarının daha büyük kadroları, sınırlı oyun süresi rollerinde daha fazla oyuncu katılımıyla birleştirme eğiliminde olduğunu, ancak temel oyun rotasyonunun derinliğinde sezona özgü farklılıkların bulunduğunu göstermektedir. Bu bulgular birlikte değerlendirildiğinde, bu rotasyon özelliklerinin rekabetçi bağlamlarda oyuncu kullanımına yönelik farklı koçluk yaklaşımlarının faydalarını yansıtabileceği düşünülmektedir. Bu nedenle, kadro düzenlemelerinin oluşturulması rekabet dengesine, ligin sürdürülebilirliğine ve uzun vadeli sporcu gelişimine katkı sağlayabilir.