AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBringing these strands together within a critical geographical framework, the study conceptualises the regime of measurability that emerges at the intersection of sustainability discourse and financialisation, while showing its ethical and epistemic consequences through a hydrosocial reading.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines how sustainability discourse has become a hegemonic framework in contemporary water and energy policies and how, in the process, it reconstitutes the social meaning of water. The argument develops along three lines. First, sustainability often recasts environmental goals through the language of economic growth and technical rationality, shifting decision-making into technocratic arenas where participation and justice are more easily marginalised. Second, institutional and financial instruments such as natural capital accounting, green bonds, and public-private partnerships render water legible as a measurable economic value, narrowing its ethical, cultural, and relational dimensions. Third, drawing on the hydrosocial cycle approach, the article treats water not as a passive resource but as a medium through which social relations and ethical obligations are produced and contested. Bringing these strands together within a critical geographical framework, the study conceptualises the regime of measurability that emerges at the intersection of sustainability discourse and financialisation, while showing its ethical and epistemic consequences through a hydrosocial reading.
Özet
Bu makale, sürdürülebilirlik söyleminin çağdaş su ve enerji politikalarında nasıl hegemonik bir çerçeveye dönüştüğünü ve bu süreçte suyun toplumsal anlamını nasıl yeniden kurduğunu inceler. Argüman üç eksen üzerinden ilerler. İlk olarak, sürdürülebilirlik çevresel hedefleri çoğu zaman ekonomik büyüme ve teknik rasyonalite diliyle yeniden tanımlayarak karar alma süreçlerini katılım ve adaletin daha kolay dışlandığı teknokratik alanlara taşır. İkinci olarak, doğal sermaye muhasebesi, yeşil tahviller ve kamu-özel ortaklıkları gibi araçlar suyu ölçülebilir bir ekonomik değer haline getirirken, onun etik, kültürel ve ilişkisel boyutlarını daraltır. Üçüncü olarak, hidrososyal döngü yaklaşımı doğrultusunda makale suyu edilgen bir kaynak değil, toplumsal ilişkilerin ve etik yükümlülüklerin üretildiği bir vasat olarak ele alır. Bu çerçevede çalışma, sürdürülebilirlik söylemi ile finansallaşmanın kesişiminde ortaya çıkan ölçülebilirlik rejimini kavramsallaştırmakta ve bunun etik ile epistemik sonuçlarını görünür kılmaktadır.