AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that core principles such as anti-imperialism, sovereignty, and solidarity have been maintained, while simultaneously being reinterpreted through expanded institutional intervention, governance practices, and global agency within the AU framework.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the continuity and change in Global South solidarity from the 1955 Bandung Conference to the establishment and evolution of the African Union. The central research problem of the study is whether the political and ideological principles articulated at Bandung have persisted merely at a declaratory level or have been substantively transformed through African regional institutions over time. Methodologically, the study employs qualitative content and document analysis, drawing on constitutive acts, policy frameworks, and official institutional texts, alongside a comprehensive review of the relevant academic literature. The scope of the study encompasses the 1955 Bandung Conference, the Organization of African Unity (OAU), and the African Union (AU), while its main limitation lies in its focus on institutional and ideational dimensions rather than policy implementation outcomes. The findings indicate that core principles such as anti-imperialism, sovereignty, and solidarity have been maintained, while simultaneously being reinterpreted through expanded institutional intervention, governance practices, and global agency within the AU framework. The study contributes to the literature by demonstrating that the AU represents not a departure from the 1955 Bandung spirit but its contemporary and institutionalized rearticulation within the Global South.
Özet
Bu çalışma, 1955 Bandung Konferansı’ndan Afrika Birliği’nin kuruluşu ve dönüşümüne uzanan süreçte Küresel Güney dayanışmasındaki süreklilik ve değişimi incelemektedir. Çalışmanın temel problemi, Bandung’da ortaya konan siyasal ve ideolojik ilkelerin zaman içinde yalnızca bildirgesel düzeyde mi kaldığı yoksa Afrika bölgesel kurumları aracılığıyla yapısal bir dönüşüme mi uğradığı sorusudur. Yöntemsel olarak çalışma, nitel içerik ve doküman analizi kullanmakta; kurucu antlaşmalar, politika çerçeveleri ve resmi kurumsal metinler ile ilgili akademik literatüre dayanmaktadır. Çalışmanın kapsamı 1955 Bandung Konferansı, Afrika Birliği Örgütü (AfBÖ) ve Afrika Birliği (AfB) ile sınırlıdır. Sınırlılığı ise politika uygulamalarından ziyade kurumsal ve düşünsel boyutlara odaklanmasından kaynaklanmaktadır. Çalışmanın bulguları, anti-emperyalizm, egemenlik ve dayanışma gibi temel ilkelerin korunduğunu; bununla birlikte AfB çerçevesinde kurumsal müdahale, yönetişim uygulamaları ve küresel aktörlük doğrultusunda yeniden yorumlandığını göstermektedir. Bu çalışma, AfB’yi Bandung (1955) ruhundan bir kopuş olarak değil, Küresel Güney bağlamında onun çağdaş ve kurumsallaşmış bir yeniden ifadesi olarak ele alarak literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.