AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study examines some of these discussions about the healing of the souls and reveals the general conviction of both G̲h̲azzālī and Ibn Sīnā.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Philosophers have generally considered the question of the soul between the common themes of religion and philosophy, and they have dealt with the matter within the context of the science of nature in terms of body-directing and in the context of metaphysical identification in terms of being. According to them, expressions such as the growth, rearing, thinking, reasoning of the body can not be carried out only by the body. This situation naturally brings about the existence of a separate body but a body that is composed of the body or that the body is attached to it. In this respect, Kindī, Al-Fārābī, and especially Ibn Sīnā's knowledge about his soul shows us that the exquisite subject occupies an important place in Messai philosophers. This article will discuss certain parts of this accumulation of the soul that have been open to discussion through the G̲h̲azzālī aspect. As it is known, the most important point of the Islamic theological-philosophical debates is the debate among the G̲h̲azzālī and the philosophers on the subject of the axis of the Incoherence of the Philosophers. In this context, the resurrection of the souls has made it necessary for Ibn Sīnā to reveal his views on the soul and to determine how true the allegation of G̲h̲azzālī is in these discussions in the debates of Incoherence of the Philosophers, as philosophers and especially Ibn Sīnā in Incoherence of the Philosophers is a matter accused by the out of faith. These discussions include, from a wider perspective, the nature of the before and after death of the self, the nature of the resurrection, the evaluation of the three interpretations conveyed in this regard, and the invalidity of spiritual emigration. This study examines some of these discussions about the healing of the souls and reveals the general conviction of both G̲h̲azzālī and Ibn Sīnā.
Özet
Filozoflar genel olarak nefis meselesini, din ile felsefenin ortak konuları arasında görmüşler ve bu meseleyi bedeni yönetmesi açısından tabiat ilimlerinin, varlık olması bakımından ise metafizik ilminin kapsamında ele almışlardır. Onlara göre bedenin büyümesi, üremesi, düşünmesi, muhakeme etmesi gibi dışavurumlar sadece beden tarafından yürütülemez. Bu durum doğal olarak bedenden ayrı ama bedene birleşen ya da bedenin kendisine bitiştiği bir gücün varlığını da akıllara getirmektedir. Bu bakımdan Kindî, Fârâbî ve özellikle de İbn Sînâ’nın nefis hakkındaki birikimi bize Meşşâî filozoflarda nefis konusunun önemli bir yer işgal ettiğini göstermektedir. Bu makale nefis hakkındaki bu birikimin Gazzâlî boyutuyla tartışmaya açılmış belli kısımlarını ele alacaktır. Bilindiği gibi kelâm-felsefe tartışmalarının en önemli konusu Gazzâlî ile filozoflar arasındaki Tehâfüt eksenli tartışmalardır. Bu bağlamda nefslerin yeniden dirilişi, Tehâfüt içerisinde filozofların ve özellikle İbn Sînâ’nın tekfir ile itham edildiği bir mesele olunca, Tehâfüt tartışmalarında İbn Sînâ’nın nefis hakkındaki görüşlerinin açığa çıkarılmasını ve bu tartışmalarda Gazzâlî ithamının ne kadar doğru olduğunun belirlenmesini lüzumlu hale getirmektedir. Mevzubahis bu tartışmalar geniş perspektiften nefsin ölümden önce ve sonraki durumunu, dirilişin mahiyetini, bu konuda nakledilen üç yorumun değerlendirilmesini ve ruh göçünün geçersizliğini kapsamaktadır. Bu çalışma, bunlardan nefislerin bedenlere iadesi hakkındaki bazı tartışmaları irdelemekte ve bu konuda hem Gazzâlî’nin hem de İbn Sînâ’nın genel kanaatini ortaya koymaktadır.