AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this study, the emergence of the concept of the "Sick Man", which began to be used for the Ottoman Empire in the middle of the 19th century, and the political initiatives of the Russian Tsar Nicholas I to realize the historical ambitions of Tsarist Russia and the bargaining he made with the British will be explained in the light of this concept.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The Ottoman Empire was at the peak of its power in the 16th century, when it spread over three continents and appeared invincible on the battlefield. With the military failure at the end of the 1683 Siege of Vienna, the state entered a slow and gradual decline. This decline was coupled with a slower rate of economic growth and technological advancement compared to its European rivals, and the successive events throughout the 18th and 19th centuries brought the state to the brink of the abyss. The developments that took place in the first half of the 19th century in particular were seen as the beginning of the end for the Ottoman Empire. In 1804, Serbia revolted against Ottoman rule and gained independence, while Greece, which revolted in 1821, became independent in 1832. In 1831, Egypt, still symbolically an Ottoman province, rebelled against the Sultan and took control of Syria. The Ottoman Empire faced constant rebellions in its foreign provinces and seemed helpless against more powerful foreign nations. The disaster that befell the Ottoman Empire in the first half of the 19th century was a ray of hope for Tsarist Russia; Russia, which took advantage of this weakness of the Ottoman Empire and obtained concessions for itself, went further and actively worked to divide this state and end its life. In this study, the emergence of the concept of the "Sick Man", which began to be used for the Ottoman Empire in the middle of the 19th century, and the political initiatives of the Russian Tsar Nicholas I to realize the historical ambitions of Tsarist Russia and the bargaining he made with the British will be explained in the light of this concept.
Özet
Osmanlı Devleti, üç kıtaya yayıldığı ve savaş meydanında yenilmez olarak göründüğü XVI. yüzyılda gücünün zirvesindeydi. 1683 Viyana kuşatması sonunda yaşanan askeri başarısızlık ile birlikte devlet, yavaş ve kademeli bir düşüşe geçmiştir. Bu düşüş, Avrupa’daki rakiplerine kıyasla daha yavaş bir ekonomik büyüme ve teknolojik ilerleme oranıyla eşleşmiş ve XVIII. ve XIX. Yüzyıllar boyunca artarda gelen olayların da etkisiyle devleti uçurumun kenarına getirmiştir. Özellikle XIX. YY.’da ilk yarısında yaşanan gelişmeler, Osmanlı Devleti için sonun başlangıcı olarak görülmüştür. 1804’te Sırbistan, Osmanlı yönetimine karşı ayaklanarak bağımsızlığını kazanmış, 1821’de isyan eden Yunanistan, 1832’de bağımsız olmuştur. 1831’de hala sembolik olarak bir Osmanlı eyaleti olan Mısır, Sultan’a isyan etmiş ve Suriye’nin kontrolünü ele geçirmiştir. Osmanlı Devleti, dış eyaletlerinde sürekli isyanlarla karşı karşıyaydı ve daha güçlü yabancı uluslar karşısında çaresiz görünüyordu. XIX. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı İmparatorluğu’nun üzerine çöken felaket, Çarlık Rusya için bir umut ışığı olmuştur, Osmanlı’nın bu zayıflığından yararlanarak kendisi için tavizler elde eden Rusya, daha ileri giderek bu devletin paylaşılması ve hayatının sona erdirilmesi için faal bir şekilde çalışma yoluna girmiştir. Bu çalışmada, XIX. YY.’ın ortalarında Osmanlı devleti için kullanılmaya başlanan “Hasta Adam” kavramının ortaya çıkışı ve bu kavramın ışığında Rus Çarı I. Nikola’nın Çarlık Rusyası’nın tarihi emellerini gerçekleştirmek yolunda yaptığı politik girişimler ve İngilizlerle yaptığı pazarlık anlatılmaya çalışılacaktır.