Journals / Düzce Üniversitesi Orman Fakültesi Ormancılık Dergisi / 2018 / Cilt: 14 - Sayı: 1

İç Anadolu’da Ağaçlandırma Çalışmaları

Pages
1–20
Publication Date
2018-07-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Tahrip edilmiş bitki örtüsünü ve toprak verimliliğini restore edecek olan ağaçlandırma başarılarını arttırmak için tüm süreçleri kapsayan yeni deneme çalışmalarına ihtiyaç duyulmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Olumsuz iklim koşulları ile birlikte aşırı otlatma ve kırılgan ekosistemlerin tarım arazilerine dönüştürülmesi İç Anadolu’nun kurak bölgelerinde arazi bozulmalarına neden olmuştur.
📊
Key Findings & Data:Son 70 yıldır, kumul ağaçlandırmaları, toprak koruma ve erozyon kontrol çalışmaları nedeniyle Türkiye ormancıları kurak saha ağaçlandırmaları konusunda önemli tecrübeler edinmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Tahrip edilmiş bitki örtüsünü ve toprak verimliliğini restore edecek olan ağaçlandırma başarılarını arttırmak için tüm süreçleri kapsayan yeni deneme çalışmalarına ihtiyaç duyulmaktadır.
🔬Design:Experimental Field Trial
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Ağaçlandırma · Kurak sahalar · İç Anadolu

Özet

Olumsuz iklim koşulları ile birlikte aşırı otlatma ve kırılgan ekosistemlerin tarım arazilerine dönüştürülmesi İç Anadolu’nun kurak bölgelerinde arazi bozulmalarına neden olmuştur. Son 70 yıldır, kumul ağaçlandırmaları, toprak koruma ve erozyon kontrol çalışmaları nedeniyle Türkiye ormancıları kurak saha ağaçlandırmaları konusunda önemli tecrübeler edinmiştir. Kurak sahalarda kullanılan başlıca ibreli türleri Toros sediri (Cedrus libani), sarıçam (Pinus. sylvestris), karaçam (Pinus nigra), kızılçam (Pinus brutia), servi (Cupressaceae spp.) ve Arizona servisidir (Cupressus arizonica). En çok kullanılan yapraklı türler yalancı akasya (Robinia pseudoacacia), kokarağaç (Ailanthus altissima), dar yapraklı dişbudak (Fraxinus angustifolia), badem (Prunus amygdalus), ve iğdedir (Elaeagnus angustifolia). Bu türlerden kızılçam ve Arizona servisi vadi tabanlarından 1200 m ye kadar olan yükseltilerde, sarıçam 1300 -1700 metreler arası, yalancı akasya, kokarağaç, dişbudak ve iğde ise kurak taban arazilerde ve dere içlerinde iyi gelişim göstermektedir. Şimdiye kadar elde edilen sonuçlar ya dikilen fidanların türlerine ya da orijinlerine yorumlanmıştır. Tahrip edilmiş bitki örtüsünü ve toprak verimliliğini restore edecek olan ağaçlandırma başarılarını arttırmak için tüm süreçleri kapsayan yeni deneme çalışmalarına ihtiyaç duyulmaktadır.

🔖

Cite This Article

YILDIZ, O., AYYÜCE, F., MUA, C., ARSLAN, H., SARGINCI, M., ÇETİN, B., YAPAR, A., KOKAŞ, Y., DÖNMEZ, A. H., MUTLU, Ö., TOPRAK, B., ŞAHİN, U., GÜNER, D., ALTINAY, B., GÜRSOY, İ. (2018). İç Anadolu’da Ağaçlandırma Çalışmaları. Düzce Üniversitesi Orman Fakültesi Ormancılık Dergisi, Cilt: 14 - Sayı: 1, 1–20. https://ajindex.com/articles/118347

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Anonim. 2015. Çölleşme ile Mücadele Ulusal Stratejisi ve Eylem planı (2015-2023). T.C. Orman ve Su İşleri Bakanlığı. Çölleşme ve Erozyonla Mücadele Genel Müdürlüğü, Ankara.
  2. Arslan, H. 2018. İç Anadolu’nun Kurak Bölgelerindeki Ağaçlandırma Çalışmalarında Kullanılan Bazı Ağaç ve Çalı Türlerinin Tutma ve Büyüme Performansları. Yüksek Lisans Tezi. Düzce Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü. Düzce Atalay İ. 2002. Türkiye’nin Ekolojik Bölgeleri. Meta Basimevi, Izmir, Turkey. Avcıoğlu, D. 1979. Türkiye’nin Düzeni. Dün-Bugün-Yarın. 2. Kitap. Tekin Yayınevi. 12. Basım. İstanbul.
  3. Birand, H. 1961. Orta Anadolu’da bozkırında vejetasyon incelemelerinin ilk sonuçları. I. Tuz Gölü çorakçıl bitki birlikleri. Tarım Bakanlığı İlmi Rapor ve Araştırma Serisi. Toprak-Su Umum Müdürlüğü Neşriyatı Sayı: 103. Ayyıldız Matbaası, Ankara.
  4. Ceylan, A., Akgündüz, S., Demirörs, Z., Erkan, A., Çınar, S., Özevren. 2009. I. Ulusal Kuraklık ve Çölleşme Sempozyumu, 16-18
  5. Haziran, Konya. Çalışkan, S., Boydak, M. 2017. Afforestation of arid and semiarid ecosystems in Turkey. Turk J Agric For. 41: 317-330
  6. Çepel, N. 1995. Yok ettiğimiz ormanlarımız kaybolan fonksiyonel değerler ve zamanımızın orman ölümleri. TEMA Vakfı Yayınları, 2, İstanbul.
  7. Çetik, A.R. 1985. Türkiye Vegetasyonu: 1. İç Anadolu’nun Vejetasyonu ve Ekolojisi. Selçuk Üniversitesi Yayınları No:7, Fen Edebiyat Fakültesi Yayınları No:1. Doğan, O. 2011. Çölleşme Nedir? Nasıl mücadele edilir. Kurak ve Yarıkurak Alan Yönetimi Çalıştayı, 5-8 Aralık 2011,
  8. Ürgüp, Nevşehir. Sf. 262-268.
  9. Güner, Ş.T., Çömez, A., Özkan, K., Karataş, R., Çelik, N. 2016. Türkiye’deki karaçam ağaçlandırmalarının verimlilik modellemesi. Journal of the Faculty of Forestry Istanbul University 66(1): 159-172.
  10. Kapur S., Akça E., Özden D.M., Sakarya N., Çimrin K.M., Alagöz U., Ulusoy R., Darıcı C., Kaya Z., Düzenli S., Gülcan H. 2002. In: Jones R.J.A., Montanarella L. (eds.) The JRC enlargement action. Land degradation. 5-6
  11. December, Ispra, Italy. Karataş R., Özkan K. 2017. Toros sediri (Cedrus libani A. Rich.) ağaçlandırmalarının gelişimi İle yetişme ortamı özellikleri arasındaki ilişkiler, Orman Genel Müdürlüğü Ormancılık Araştırma Dergisi, 1(4): 12-21 KHGM. 2005. Türkiye genel jeoloji atlası. Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü Kurumsal Web Sitesi, APK Ulusal Bilgi Merkezi, Sayısal Haritalar. Özhatay, N., Byfield, A., Atay, S. 2003. Türkiye’nin önemli bitki alanları.WWF Türkiye (Doğal Hayatı Koruma Vakfı), İstanbul. Özyuvacı N. 1999. Meteoroloji ve Klimatoloji. İ.Ü. Orma