Faktör analizi ve tek faktörlü varyans analizinin (ANOVA) uygulandığı çalışma sonucunda öğrencilerin aylık harcama düzeyinin öğrencilerin yaşam memnuniyetlerini pozitif olarak etkilediği bulgusuna ulaşılmıştır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Bu çalışmada üniversite öğrencilerinin yaşam memnuniyet düzeyleri ile harcama düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmaktadır.
📊
Key Findings & Data:Bu amaç doğrultusunda, öğrencilerin sosyo-demografik özellikleri, yaşam memnuniyet düzeyleri ve aylık harcama düzeylerine ilişkin veri sağlamak için Adana ilinde bulunan 1066 üniversite öğrencisine anket uygulanmıştır.
💡
Conclusion & Impact:Faktör analizi ve tek faktörlü varyans analizinin (ANOVA) uygulandığı çalışma sonucunda öğrencilerin aylık harcama düzeyinin öğrencilerin yaşam memnuniyetlerini pozitif olarak etkilediği bulgusuna ulaşılmıştır.
🔬Design:Survey & Empirical Study
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Yaşam Memnuniyeti · Harcama Düzeyi · Üniversite Öğrencileri
Özet
Bu çalışmada üniversite öğrencilerinin yaşam memnuniyet düzeyleri ile harcama düzeyleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda, öğrencilerin sosyo-demografik özellikleri, yaşam memnuniyet düzeyleri ve aylık harcama düzeylerine ilişkin veri sağlamak için Adana ilinde bulunan 1066 üniversite öğrencisine anket uygulanmıştır. Öğrencilerin yaşam memnuniyet düzeyleri belirlenmesi amacıyla Diener, vd. (1985) tarafından geliştirilen yaşam memnuniyeti ölçeği kullanılmıştır. Faktör analizi ve tek faktörlü varyans analizinin (ANOVA) uygulandığı çalışma sonucunda öğrencilerin aylık harcama düzeyinin öğrencilerin yaşam memnuniyetlerini pozitif olarak etkilediği bulgusuna ulaşılmıştır.
Sigeze, Ç. (2020). ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNİN YAŞAM MEMNUNİYETİ VE HARCAMA DÜZEYİ ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 11 Sayı: 1, 92–109. https://ajindex.com/articles/1178594
Asadullah, M. N., Xiao, S., & Yeoh, E. (2018). Subjective well-being in China, 2005–2010: The role of relative income, gender, and location. China Economic Review, 48, 83-101.
Bekmezci, M. & Mert, İ. S. (2018). Yaşam Tatmini Ölçeğinin Türkçe Geçerlilik ve Güvenirlilik Çalışması. Toros Üniversitesi İİSBF Sosyal Bilimler Dergisi, 5(8), 166-177.
Chow, H. P. (2005). Life satisfaction among university students in a Canadian prairie city: A multivariate analysis. Social indicators research, 70(2), 139-150.
Çirkin, Z., & Göksel, T. (2016). Mutluluk ve Gelir. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 71(2), 375-400.
Dağlı, A. & Baysal, N. (2016). Yaşam Doyumu Ölçeğinin Türkçe ’ye Uyarlanması: Geçerlik Ve Güvenirlik Çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(59).
Diener, E. (1984). “Subjective Well-Being”, Psychological Bulletin, 75(3):542–575.
Diener, E., Emmons, A. R., Larsen, J. R. ve Griffin, S. (1985). “The Satisfaction With Life Scale”, Journal of Personality Assessment, 49 (1): 71–75.
Diener, E. (2006). “Guidelines for National Indicators of Subjective Well–Being and IllBeing”, Journal of Happiness Studies, 7 (4): 397- 404.
Dost, M. T. (2006). Subjective well-being among university students. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31(31), 188-197.
Dost, M. T. (2007). Üniversite öğrencilerinin yaşam doyumunun bazı değişkenlere göre incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(22), 132-143.
Easterlin, R. A., & Angelescu, L. (2009). Happiness and growth the world over: Time series evidence on the happiness-income paradox.
Ferrer-i-Carbonell, A. (2005). Income and well-being: an empirical analysis of the comparison income effect. Journal of public economics, 89(5-6), 997-1019.
Forgeard, M. J., Jayawickreme, E., Kern, M. L., & Seligman, M. E. (2011). Doing the right thing: Measuring wellbeing for public policy. International Journal of Wellbeing, 1(1), 79–106.
Green, S. B., & Salkind, N. J. (2009). Using SPSS for windows and macintosh: Analyzing and understanding data. Uppersaddle River: Prentice Hall.
Kahneman, D., & Deaton, A. (2010). High income improves evaluation of life but not emotional well-being. Proceedings of the national academy of sciences, 107(38), 16489-16493.
Lyubomirsky, S., & Lepper, H. S. (1999). A measure of subjective happiness: Preliminary reliability and construct validation. Social indicators research, 46(2), 137-155.
McGreal, R., & Joseph, S. (1993). The depression-happiness scale. Psychological Reports, 73(3_suppl), 1279-1282.
Møller, V. (1996). Life satisfaction and expectations for the future in a sample of university students: A research note. South African journal of sociology, 27(1), 16-26.
Pavot, W., & Diener, E. (2013). Happiness experienced: The science of subjective well-being. The Oxford handbook of happiness, 134-151.
Peiro, A. (2006). Happiness, satisfaction and socio-economic conditions: Some international evidence. The Journal of Socio-Economics, 35(2), 348-365.
Peterson, C., Park, N., & Seligman, M. E. (2005). Orientations to happiness and life satisfaction: The full life versus the empty life. Journal of happiness studies, 6(1), 25-41.
Stevenson, B., & Wolfers, J. (2008). Economic growth and subjective well-being: reassessing the Easterlin paradox (No. w14282). National Bureau of Economic Research.
Tatlılıoğlu, K. (2015). Üniversite Öğrencilerinin Aylık Gelir Ve Harcama Düzeyi İle Psikolojik İyi Oluşları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi (Bingöl Üniversitesi Örneği). Electronic Journal of Social Sciences, 14(55).