AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhen combined with cross K-wires for simple fractures or a caudolateral locking plate for supracondylar comminution, satisfactory long-term clinical outcomes were generally achieved.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Humeral condylar fractures are rare and technically challenging in cats. The objective of this retrospective study was to evaluate the clinical and radiographic outcomes of feline humeral condylar fractures stabilized using the 'inside-out' transcondylar screw technique combined with cross Kirschner wires (K-wires) or locking plates. The medical records of cats brought to the Veterinary Teaching Hospital of Ondokuz Mayıs University with traumatic humeral condylar fractures between 2020 and 2024 were reviewed retrospectively. Signalment, fracture classification, surgical stabilization techniques, complications, and long-term functional outcomes based on owner telephone follow-ups were evaluated. Nineteen fractures in 18 cats were evaluated. Radiographic bone union was achieved at a mean of 10 weeks. Major complications occurred in two cases, while minor complications in three. Long-term clinical follow-up (median, 25 months [18-71 months]) was obtained via telephone for 11/18 cats, with 9/11 regaining full, unrestricted limb function. Based on these findings, the 'inside-out' transcondylar lag screw technique appears to be a viable approach for achieving accurate anatomic reduction and optimal centration in the narrow feline humeral condyle. When combined with cross K-wires for simple fractures or a caudolateral locking plate for supracondylar comminution, satisfactory long-term clinical outcomes were generally achieved.
Özet
Humerusun kondüler kırıkları kedilerde nadir görülür ve teknik olarak tedavisi zordur. Bu retrospektif çalışmanın amacı, “içten-dışa” transkondiler vida tekniği ile çapraz Kirschner telleri (K-telleri) veya kilitli plak kombinasyonu kullanılarak stabilize edilen kedilere ait humerus kondüler kırıklarının klinik ve radyografik sonuçlarını değerlendirmektir. Travmatik humerus kondüler kırığı nedeniyle 2020–2024 yılları arasında Ondokuz Mayıs Üniversitesi Veteriner Fakültesi Hayvan Hastanesine getirilen kedilerin tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastaların eşkal bilgileri, kırık sınıflandırması, cerrahi stabilizasyon teknikleri, komplikasyonlar ve sahiplerle yapılan telefon görüşmelerine dayalı uzun dönem fonksiyonel sonuçlar değerlendirildi. Onsekiz kedide bulunan 19 kırık değerlendirildi. Radyografik kemik kaynaması ortalama 10 haftada sağlandı. İki olguda majör, üç olguda ise minör komplikasyon görüldü. Onsekiz kedinin onbirinde uzun dönem klinik takip bilgileri (medyan, 25 ay [min-maks: 18-71 ay]) hasta sahipleri ile yapılan telefon görüşmeleriyle sağlandı. Uzun dönemde kedilerin 9’unda tam ve kısıtlamasız ekstremite fonksiyonun yeniden kazanıldığı öğrenildi. Bu bulgulara dayanarak, “İçten dışa” transkondiler lag vidası tekniği, kedilerde dar humerus kondilinde doğru anatomik redüksiyon ve optimal merkezleme elde etmek için uygun bir yaklaşım olarak görünmektedir. Basit kırıklarda çapraz K-telleriyle veya suprakondiler kırıklarda kaudolateral kilitli plak ile birleştirildiğinde, genel olarak tatmin edici uzun vadeli klinik sonuçlar elde edilmiştir.