Journals / Usul İslam Araştırmaları / 2018 / Sayı: 29

Eş’arî Kelâmında İmâmet Nazariyesi: Cüveynî Örneği

Pages
39–66
Publication Date
2018-07-01
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Böylelikle Eş’arî kelâmında imâmet meselesinin nasıl ele alındığı tespit edilmeye çalışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İslâm düşünce tarihinde Hz.
📊
Key Findings & Data:İmâmet ya da başka bir ifadeyle hilâfet meselesi tarihte bir yönetim sorunu gibi görünse de aslında itikâdî bir tartışmaya dönüştürülmüş ve İslâm inanç ekolleri arasında “Şia” ile ete kemiğe bürünen bir itikadî ekolün varoluşsal esası olmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Böylelikle Eş’arî kelâmında imâmet meselesinin nasıl ele alındığı tespit edilmeye çalışılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Cüveynî · Şia · İmâmiyye Şiası

Özet

İslâm düşünce tarihinde Hz. Peygamber’in vefatını takip eden süreçte her toplumda olabilecek bazı ihtilaflar ortaya çıkmıştır. Bunların arasında önemli bir yere sahip olan konulardan birisi hiç şüphesiz “imâmet” sorunudur. İmâmet ya da başka bir ifadeyle hilâfet meselesi tarihte bir yönetim sorunu gibi görünse de aslında itikâdî bir tartışmaya dönüştürülmüş ve İslâm inanç ekolleri arasında “Şia” ile ete kemiğe bürünen bir itikadî ekolün varoluşsal esası olmuştur. Şia’nın siyasî olan imâmet meselesini bir inanç esası olarak kabul etmesi, imâmın ancak nass ve tayin yoluyla atanabileceği ve masum olması gerektiği gibi fikirleri savunması üzerine Ehl-i Sünnet, imâmet meselesine ilişkin tartışmalara dâhil olmuş ve konuyu Şia’ya reddiye şeklinde ele almıştır. Sünnî kelâm ekolü olan Eş’ariyye de imâmet konusunda İmâmiyye Şiası’nın iddialarını reddetmiştir. Bu iki ekolün imâmet konusunda temel ayrışma noktaları imâmetin vücûbiyetinin temellendirilmesi, imâmetin belirlenme yöntemi, mefdûlün imâmeti, ilk üç halifenin meşruiyeti, imâmda bulunması gereken vasıflar, imâmın görevden azlinin imkânı, her dönemde bir imâmın olmasının gerekliliği gibi yapısal hususlardır. Bu noktada Eş’ariyye, temelde imâmeti ictihadî bir mesele olarak görmüş ve siyasal otoriteyi dinî otoriteden farklı bir düzleme yerleştirme çabasına girişmiştir. Fakat Eş’arî okulun imâmet anlayışını derli toplu ortaya koyan müstakil bir çalışma mevcut değildir. Bu makalede, Eş’arî kelâm okulunun imâmet nazariyesini anlamak için İslâm siyaset anlayışının hatırı sayılır teorisyenlerinden olan İmâmü’l-Haremeyn el-Cüveynî’nin konu ile ilgili görüşleri mercek altına alınmıştır. Öyle ki o, imâmet meselesine ilişkin müstakil eser telif eden birkaç kelâmcıdan biridir. Onun görüşleri temelde İmâmiyye Şiası’nın iddialarına bir reddiye olduğu için, bu çalışmada, öncelikle İmâmiyye Şiası’nın iddiaları kendi kaynaklarından tespit edilerek ele alınmış, ardından da Cüveynî’nin eleştirilerine yer verilmiştir. Böylelikle Eş’arî kelâmında imâmet meselesinin nasıl ele alındığı tespit edilmeye çalışılmıştır.

🔖

Cite This Article

ÜNVERDİ, V. (2018). Eş’arî Kelâmında İmâmet Nazariyesi: Cüveynî Örneği. Usul İslam Araştırmaları, Sayı: 29, 39–66. https://ajindex.com/articles/117249

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Abdulhamid, İrfan, İslâm’da İ’tikadî Mezhepler ve Akâid Esasları, ter. M. Saim Yeprem, Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yay., 2014. Aclûnî, İsmail b. Muhammed, Keşfu’l-Hafa, neş. Saîd b. Hâfız-Ahmed el-Halebî, Beyrut 1988.
  2. Ahmed, Manzûriddin, “Kur’an’da Anahtar Siyasi Kavramlar”, İslâmda Siyaset Düşüncesi, ter. Kâzım Güleçyüz, İstanbul 1995. Allâme Eminî, Gadîr-i Hum, ter. Seyyid Ali Hüseyni-Bahri Akyol, İran 1998. Bâkıllânî, Kitâbu’t-Temhîd, neş. İ. Ahmed Haydar, Beyrut 1987.
  3. Bozan, Metin, “İmâmiyye Şiası’nın Peygamberlik ve İmâmet Anlayışlarının Mukayesesi”, Dini Araştırmalar, 2006, IX, ss. 95-112.
  4. Bozan, Metin, İmâmiyye Şiasının İmâmet Tasavvuru, Ankara: İlahiyat Yay., 2007.
  5. Bozan, Metin, İmâmiyye’nin İmâmet Nazariyesinin Teşekkül Süreci, (Basılmamış Doktora Tezi), Ankara 2004.
  6. Cengiz, Yunus, Doğa ve Öznellik Câhız’ın Ahlak Düşüncesi, İstanbul: Klasik Yayınları, 2015. Cürcânî, Seyyid Şerif, Şerhu’l-Mevâkıf, tah. M. Bedruddîn el-Halebî, Mısır 1907. Cüveynî, İmamü’l-Haremeyn, Gıyasü’l-Ümem fî’t-Tiyâsi’z-Zulem, tah. Mustafa Hilmi-Fuad Abdülmün’im, İskenderiye 1979. Cüveynî, İmamü’l-Haremeyn, Gıyasü’l-Ümem fî’t-Tiyâsi’z-Zulem, ter. Abdullah Ünalan, İstanbul 2016. Cüveynî, İmamü’l-Haremeyn, Kitâbü’l-İrşâd, tah. M. Yusuf Musa-Abdulmun’im Abdulhamid, Mısır 1950. Cüveynî, İmâmü’l-Haremeyn, Luma’u’l-Edille fî Kavâidi Akâidi Ehli’s-Sünne ve’l-Cemâa, tah. Fevkiye Hüseyin Mahmud, Beyrut 1987. Demîci, Süleyman, el-İmâmetu’l-Uzma, ter. İbrahim Cücük, İstanbul 1996.
  7. Demir, Ahmet İshak, “İsna Aşeriyye’de İmamın Otoritesi”, Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, III, sayı:3, 2003, ss. 109-125. Ensârî, Abdulhamid İsmail, “Ehlü’l-Hal ve’l-Akd”, DİA, İstanbul 1994, X, ss. 539-541.
  8. Fığlalı, E. Ruhi, İmâmiyye Şiası, İstanbul 1984.
  9. Gecit, M. Salih, “Cüveynî’nin İmâmet Anlayışında Başkanlık Krizinin Çözümü (Gıyâsü’l-Ümem Modeli)”, Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, c.7, sayı:34, ss. 393-408.
  10. Gecit, M. Salih, “Cüveynî’nin Hilafet Anlayışı”, EKEV Akademi Dergisi, yıl:18, sayı:58, 2014, ss. 485-504.
  11. Gölpınarlı, Abdulbakî, Tarih Boyunca İslâm Mezhepleri ve Şîîlik, İstanbul 2011. Hâlisi, Muhammed b. Muhammed, İhyâ’u’ş-Şeri’a fî’l-Mezhebi’ş-Şia, Bağdad 1951. Heytemî, Ahmed b. Hacer, es-Savâiku’l-muhtika fi’r-reddi ala Ehl’il-Bida’i ve’z-Zındıkâ, tlk. Abdülvahhab Abdüllatif, Kahire tsz. Hillî, Allâme, İbn Mutahhar Hasan b. Yusuf, el-Elfeyn fî İmâmeti Emîri’l-Mü’minîn Ali b. Ebî Tâlib, Beyrut 1982. Hillî, Allâme, İbn Mutahhar Hasan b. Yusuf, Nehcu’l-Hak ve Keşfu’s-Sıdk, (neş. A.