Journals / Usul İslam Araştırmaları / 2019 / Sayı: 31

Dini İstismar Eden Örgütlerin Şiddet ve Terör Konusundaki Teolojik Gerekçeleri

Pages
77–98
Publication Date
2019-04-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Söz konusu örgütlerin dini kavramlara sarılırken, genellikle Eş’arîlik ve Mâtürîdîlik ekseninde oluşan Ehl-i Sünnet anlayışından farklı bir yaklaşım sergiledikleri görülmektedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Din istismarı, her dinde ve her dönemde var olabilen negatif bir niteliktir.
📊
Key Findings & Data:Tarihsel süreçte semavi din mensupları olan Yahudi ve Hristiyanlar’da olan bu olgu, İslam dini mensupları için de söz konusudur.
💡
Conclusion & Impact:Söz konusu örgütlerin dini kavramlara sarılırken, genellikle Eş’arîlik ve Mâtürîdîlik ekseninde oluşan Ehl-i Sünnet anlayışından farklı bir yaklaşım sergiledikleri görülmektedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Dini İstismar · Şiddet · Kelam

Özet

Din istismarı, her dinde ve her dönemde var olabilen negatif bir niteliktir. Tarihsel süreçte semavi din mensupları olan Yahudi ve Hristiyanlar’da olan bu olgu, İslam dini mensupları için de söz konusudur. Müslümanların ezici çoğunluğu tarafından onaylanmasa da, bu tür oluşumların temel düşünce yapıları, Kur’an ve hadis kaynaklı inanç ilkelerinin istismarı üzerine kurulmuştur. İslam düşünce tarihinde geniş kapsamlı şiddete başvurmayı benimseyen ve bunu da dini nasların bir gereği olarak gören kesim, kendilerini genellikle Selefilik düşüncesine nispet etmişler ve referanslarında bu ekole mensup kimseleri göstermişlerdir. Davranış ve tutumlarına gerekçe olarak da, tevhid ilkesine olan bağlılıklarını dile getirmişlerdir. Bu haliyle dini istismar eden radikal örgütlerin kendilerine özgü teolojik altyapıları olduğu görülmektedir. Ekseninde oluşan bu itikadi arkaplan, kelam ilminin doğrudan ilgi alanına girmektedir. Söz konusu örgütlerin dini kavramlara sarılırken, genellikle Eş’arîlik ve Mâtürîdîlik ekseninde oluşan Ehl-i Sünnet anlayışından farklı bir yaklaşım sergiledikleri görülmektedir.

🔖

Cite This Article

KURT, F. (2019). Dini İstismar Eden Örgütlerin Şiddet ve Terör Konusundaki Teolojik Gerekçeleri. Usul İslam Araştırmaları, Sayı: 31, 77–98. https://ajindex.com/articles/117241

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. Abdullah Ekinci, “Orta Çağ İslam Dünyasında İhanetler ve Suikastler: İsma’ili, Karmati ve Nizari Gruplar”, Harran Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 21/36, 2016, 30-50.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdullah Ahmed b. Muhammed eş-Şeybani, el-Müsned, İstanbul: Çağrı Yayınları, 1981.
  3. Ali Avcu, Karmatilerin Doğuşu ve Gelişim Süreci, Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2009, (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Ardoğan, Recep, “Kelam Açısından Doğal Kötülüklerin İlahî Adalet İle Bağdaşırlığına İlişkin İzahlar”, Birey ve Toplum, Malatya, 2014, 4:8, 29-74.
  4. Ay, Mahmut, “Eş’ari Kelamında İnsanın Sorumluluğu”, İslami Araştırmalar Dergisi, Ankara, 2004, 17:2, 91-107.
  5. Azzam, Abdullah. Şehit Abdullah Azzam Külliyatı, İstanbul: Buruc Yayınları, 2013.
  6. Biçer, Ramazan, “Why Muslims Become Instruments of Terror?”, Kelam Araştırmaları Dergisi (Kader), 2018, 16/2, 229-240.
  7. Biçer, Ramazan, “Dini Temalı Terörün Hedefi: Bu Kimin İşine Yarıyor”, Terörle Mücadelede Makro ve Mikro Perspektifler, Ankara: Polis Akademisi Yayınları, 2001.
  8. Bloom, Mia, Dying to Kill: The Allure of Suicide Terror, USA: Columbia University Press, 2007.
  9. Bodur, H. Ezber. “Dini Motifli Terör Fenomeni ve İslam’ın Siyasal İstismarı”, Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Kahramanmaraş, 2005, 5, 65-88.
  10. Bulut, Erol, Din Temelli Terör, Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2008, (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Büyükkara, Mehmet Ali, “Selefiliğin Yakın Tarihinden Önemli Bir Yaprak: Yeni Bilgiler Işığında Cuheymân el-Uteybî ve Cemaati”, Konya: Marife, 2009, 9:3, 21-46.
  11. Büyükkara, Mehmet Ali, “Vehhabilik”, Türkiye Diyanet Vakıf İslam Ansiklopedisi, XXXXII, 611-615. Cevherî, Ebû Nasr İsmâîl b. Hammâd, es-Sıhâh Tâcu'l-Luga ve Sıhâhu'l-Arabiyye, thk. A. A. Attâr, Beyrut: Dâru'l-İlm li'l-Melâyîn, 1990.
  12. Cirhinlioğlu, Zafer ve Bulut, Erol, “Terör, Din ve Siyaset”, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Elazığ, 2010, 20:2, 301-322.
  13. Çaman, Efe ve Dağcı, Kenan, “Özbekistan’da İslam, Siyasi Sistem ve Radikalizm”, Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 2014, 5:8, 8-21.
  14. Çelik, Oktay, “Dini İstismar Eden Terör Örgütlerinin Radikalleşme Süreçleri”, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Isparta, 2015, 2:22, 99-122.
  15. Dedeoğlu, Mehmet Münir, “Bir Zihniyet Tutumu ve Düşünme Formu Olarak Dogmatizm Ve Dogmatik Tutum”, OPUS Uuslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, Ankara, 2017, 7/13, 800-823. Diyanet İşleri Başkanlığı, “DAİŞ’in Temel Felsefesi ve Dini Refer