AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study examines some of these discussions about the healing of the souls and reveals the general conviction of both G ̲h̲azzālī and Ibn S īnā .
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Philosophers have generally considered the question of the soul between the common themes of religion and philosophy, and they have dealt with the matter within the context of the science of nature in terms of body-directing and in the context of metaphysical identification in terms of being. According to them, expressions such as the growth, rearing, thinking, reasoning of the body can not be carried out only by the body. This situation naturally brings about the existence of a separate body but a body that is composed of the body or that the body is attached to it. In this respect, Kind ī , Al-F ārābī , and especially Ibn S īnā 's knowledge about his soul shows us that the exquisite subject occupies an important place in Messai philosophers. This article will discuss certain parts of this accumulation of the soul that have been open to discussion through the G ̲h̲azzālī aspect. As it is known, the most important point of the Islamic theological-philosophical debates is the debate among the G ̲h̲azzālī and the philosophers on the subject of the axis of the Incoherence of the Philosophers. In this context, the resurrection of the souls has made it necessary for Ibn S īnā to reveal his views on the soul and to determine how true the allegation of G ̲h̲azzālī is in these discussions in the debates of Incoherence of the Philosophers, as philosophers and especially Ibn S īnā in Incoherence of the Philosophers is a matter accused by the out of faith. These discussions include, from a wider perspective, the nature of the before and after death of the self, the nature of the resurrection, the evaluation of the three interpretations conveyed in this regard, and the invalidity of spiritual emigration. This study examines some of these discussions about the healing of the souls and reveals the general conviction of both G ̲h̲azzālī and Ibn S īnā .
Özet
Filozoflar genel olarak nefis meselesini, din ile felsefenin ortak konular ı ar as ında görmüşler ve bu meseleyi bedeni y önetmesi açısından tabiat ilimlerinin, varl ık olması bakımından ise metafizik ilminin kapsam ında ele alm ışlardır. Onlara göre bedenin büyümesi, üremesi, d üşünmesi, muhakeme etmesi gibi d ışavurumlar sadece beden taraf ından yürütülemez. Bu durum doğal olarak bedenden ayr ı ama bedene birleşen ya da bedenin kendisine bitiştiği bir g ücün varlığını da akıllara getir mektedir. Bu bak ımdan Kind î , F â r â b î ve özellikle de İbn Sînâ’nın nefis hakkın daki birikimi bize Me şşâî filozoflarda nefis konusunun önemli bir yer işgal ettiğini göstermektedir. Bu makale nefis hakk ındaki bu birikimin Gazz â l î boyutuyla tart ışmaya açılmış belli kısımlarını ele alacaktır. Bili ndi ği gibi kelâm-felsefe tart ışmalarının e n önemli konusu Gazz â l î ile filozoflar aras ındaki Teh â f üt eksenli tart ışmalardır. Bu bağlamda nefslerin yeniden dirili şi, Teh â f üt i çerisinde filozoflar ın ve özellikle İbn Sînâ’nın tekfir ile itham edildiği bir mesele olunca, Teh â f üt tart ışmalarında İbn S înâ’nın nefis hakk ındaki görüşlerinin açığa çıkarılmasını ve bu tart ışmalarda Gazz âlî itham ının ne kadar do ğru oldu ğunun belirlenmesini l üzumlu hale getirmektedir. Mevzubahis bu tart ışmalar geniş perspektiften nefsin ölümden önce ve sonraki durumu nu, dirili şin mahiyetini, bu konuda nakledilen üç yorumun değerlendirilmesi ni ve ruh g öçünün geçersizliği ni kapsamaktad ır. Bu çalışma, bunlardan nefislerin bedenlere iadesi hakk ında ki baz ı tartışmaları irdelemekte ve bu konuda hem Gazz âlî’nin hem de İbn Sînâ’nın genel kan aatini ortaya koymaktad ır .