AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings reveal that despite legal provisions, implementation varies among universities in areas such as service provision, material production, exam adaptations, and digital access.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The right to education is defined as a fundamental right in legislation, particularly in the United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities and the Universal Declaration of Human Rights. When considered alongside the principle of equality, this necessitates structural arrangements that take into account individuals' differing needs. In Turkey, this right is recognised in the constitution, higher education legislation and legal regulations, with the aim of enabling persons with disabilities to participate fully and effectively in education. However, differences in the implementation of rights recognised at the normative level may be encountered when looking specifically at students with visual impairments in higher education institutions. This study examines higher education policies for visually impaired university students from a public administration perspective, evaluating the relationship between legislation and implementation. Within this scope, regulations concerning individuals with disabilities in higher education were thematically classified, and academic studies focusing on the experiences of visually impaired students were comparatively analyzed to identify inconsistencies between policy design and implementation. Using document analysis methods, the research addresses national legislation and international documents and also includes a qualitative literature review. The findings reveal that despite legal provisions, implementation varies among universities in areas such as service provision, material production, exam adaptations, and digital access. Consequently, to achieve inclusive higher education, governance-based mechanisms are needed to reduce implementation gaps, in addition to legislation, and institutional capacity must be strengthened.
Özet
Eğitime erişim hakkı, başta Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi ve İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi olmak üzere mevzuatta temel bir hak olarak tanımlanmakta; eşitlik ilkesiyle birlikte ele alındığında, bireylerin ihtiyaçları arasındaki farkı gözeten yapısal düzenlemeleri zorunlu kılmaktadır. Türkiye’de anayasa, yükseköğretim mevzuatı ve yasal düzenlemeler ile bu hak tanınmakta; engelli bireylerin eğitim hayatına tam ve etkin katılımı hedeflenmektedir. Ancak görme engelli öğrenciler özelinde bakıldığında, normatif düzeyde tanınan hakların yükseköğretim kurumlarında uygulamasında farklılıklarla karşılaşılabilmektedir. Bu çalışma, görme engelli üniversite öğrencilerine yönelik yükseköğretim politikalarını kamu yönetimi perspektifinden incelemekte; mevzuat ile uygulama arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada ulusal mevzuat ve uluslararası belgeler doküman analizi yöntemiyle ele alınmış, ayrıca literatür nitel çözümleme sürecine dahil edilmiştir. Bu kapsamda, yükseköğretimde engelli bireylere ilişkin düzenlemeler tematik olarak sınıflandırılmış, görme engelli öğrencilerin deneyimlerine odaklanan akademik çalışmalar karşılaştırmalı biçimde incelenerek politika ve uygulama arasındaki uyumsuzluklar belirlenmiştir. Bulgular, yasal düzenlemelere rağmen üniversiteler arasında hizmet sunumu, materyal üretimi, sınav uyarlamaları ve dijital erişim gibi alanlarda uygulama farklılıkları olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak kapsayıcı bir yükseköğretim için mevzuatın yanı sıra uygulama boşluklarını azaltacak yönetişim temelli mekanizmaların geliştirilmesi ve kurumsal kapasitenin güçlendirilmesi gerekmektedir.