AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFrom this perspective, their position within Islamic art warrants reconsideration, as they occupy a theoretically central role in the formation of its aesthetic framework.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines Turkish gardens within the category of the “ideal space” by placing the concept of the garden at the centre of Islamic aesthetic thought. Accordingly, the garden is understood not merely as a motif represented in Islamic art, but as a formative model that shapes various artis-tic disciplines. It is approached from an interdisciplinary perspective encompassing architecture, poetry, miniature painting, carpet art, and Sufi thought. Moving beyond a purely descriptive art-historical account, the study seeks to construct a conceptual framework grounded in aesthetic principles, cosmic harmony, and the relationship between God, humanity, and nature. In this context, the Islamic garden is defined not simply as a physical space, but as an ideal space structured by this relational ontology. The cultural depth of the subject is explored through the role of garden culture in Ottoman society and its reflections in classical Turkish poetry, miniature painting, and decorative arts, thereby revealing its aesthetic continuity across different forms. The distinctive, flexible, and process-oriented structure of the Turkish garden is highlighted through comparison with Western and Iranian models. In contrast to the rigid, geometric, and enclosed forms commonly associated with Islamic gardens, Turkish gardens are characterised by asymmetry, openness, adaptation to topography, and limited human intervention. These features distinguish them from the dominant Iranian (châr-bāgh) model and support the interpretation of the garden as a space of tranquillity and cosmic harmony. Consequently, Turkish gardens can be regarded as a holistic aesthetic model that embodies the fundamental principles of Islamic aesthetics, articulates a balanced relationship between humanity and nature, and informs multiple artistic practices. From this perspective, their position within Islamic art warrants reconsideration, as they occupy a theoretically central role in the formation of its aesthetic framework.
Özet
Çalışma, İslam estetik düşüncesi içinde bahçe kavramını merkeze alarak Türk bahçelerini “ideal mekân” kategorisinde ele almaktadır. Buna göre bahçe, İslam sanatlarında temsil edilen bir motif olmanın ötesinde, farklı sanat dallarını biçimlendiren bir modeldir. Bahçeye mimarî, şiir, minyatür, halı sanatı ve tasavvufî düşünceyi kapsayan disiplinlerarası bir perspektifle yaklaşılmaktadır. Çalışma, yalnızca betimleyici bir sanat tarihi metni olmanın ötesine geçerek estetik ilke, kozmik uyum, tabiat–insan–tanrı ilişkisi ekseninde bir kavramsal çerçeve kurmaya çalışmaktadır. İslam bahçesi sadece fiziksel bir alan olarak değil, tanrı-insan-tabiat ilişkisini temel alan ideal bir mekân biçiminde tanımlanmaktadır. Bahçe kültürünün Osmanlı toplumundaki yeri, klasik Türk şiirine yansıması, minyatürlerdeki tasvirler ve halı sanatındaki izdüşümleri ile ilişkilendirilerek konunun kültürel derinliği ortaya konulmaya çalışılmaktadır. Ayrıca bahçe kültürünün Osmanlı toplumundaki yeri; şiir, minyatür ve süsleme sanatları üzerinden incelenerek bahçenin estetik sürekliliği ortaya konulmaktadır. Türk bahçe modelinin kendine özgü esnek ve değişimi esas alan yapısı, Batı ve İran modelleriyle kıyaslanarak özgünlüğü öne çıkarılmaktadır. İslam bahçelerinin yaygın örnekleriyle genellikle ilişkilendirilen katı geometrik ve kapalı modellerin aksine, Türk bahçeleri asimetriye, açıklığa, topografik uyuma ve sınırlı insan müdahalesine sahip olmakla tanınır. Türk bahçelerini, literatürde baskın olan İran (çâr-bâğ) modelinden ayıran “asimetri”, “topografyaya uyum” ve “dışa dönüklük” gibi özellikler, bahçenin “dinginlik” ve “kozmik uyum”un mekânı olarak tanımlanmasını kolaylaştırmaktadır. Sonuç olarak Türk bahçeleri, İslam estetiğinin temel ilkelerini somutlaştıran, insan ile tabiat arasında dengeli bir ilişki kuran ve farklı sanat dallarına kaynaklık eden bütüncül bir estetik model olarak değerlendirilmektedir. Bu açıdan Türk bahçelerinin İslam sanatları içindeki konumu yeniden değerlendirilmeli ve bu bahçelerin estetik kuram açısından merkezî bir öneme sahip olduğu düşünülmelidir.