Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2011 / Cilt: 6 - Sayı: 3

From Grand Viziership to Prime Ministry

Sadâret’ten başvekâlet’e sadrazamlık

Pages
1715–1728
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this article, the changes in the institution of Grand Viziership in the first half of the 19th century were investigated.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The Grand Vizier, who had been responsible to the Sultan for the administration of the country, the security of the subjects, foreign policy and wars up to the 19th century, began to lose prominence as a result of the centrist reforms initiated by Mahmut II.
📊
Key Findings & Data:The Sultan appointed the Grand Vizier’s as the Prime Minister and distributed his powers among ministries.
💡
Conclusion & Impact:In this article, the changes in the institution of Grand Viziership in the first half of the 19th century were investigated.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

The Grand Vizier, who had been responsible to the Sultan for the administration of the country, the security of the subjects, foreign policy and wars up to the 19th century, began to lose prominence as a result of the centrist reforms initiated by Mahmut II. The Sultan appointed the Grand Vizier’s as the Prime Minister and distributed his powers among ministries. The Grand Viziership was rapidly institutionalized in the process of adapting to Europe and its main function became determining the politics. However, Sultan Abdulmecit abolished the practice of prime ministry and appointed Koca Hüsrev Pasha as the Grand Vizier after the death of Mahmut II. In this article, the changes in the institution of Grand Viziership in the first half of the 19th century were investigated.

Özet

19. yüzyıla kadar, padişaha karşı ülke yönetiminden, tebaanın güvenliğinden, dış politikadan ve savaşlardan sorumlu olan sadrazam, II. Mahmut’un merkeziyetçi reformları neticesinde yetkileri azalmaya başlamıştır. II. Mahmut, sadrazama bütün vekillerin başı olmak üzere başvekil sanını vererek, yetkilerini nezaretler arasında dağıtmıştır. Avrupa’ya ayak uydurma sürecinde sadrazamlık hızla kurumlaşırken asıl işlevi de siyaseti belirlemek ve uygulamak olmuştur. Lakin II. Mahmut’un ölümünden sonra Sultan Abdülmecit, Koca Hüsrev Paşa’yı sadrazam tayiniyle başvekil unvanı kaldırılarak tekrar sadrazam tabiri kullanılmaya başlanmıştır. Bu makalede, 19. yüzyılın ilk yarısında sadrazamlık kurumundaki değişimler ele alınmıştır.

🔖

Cite This Article

SATIŞ, İ. (2011). From Grand Viziership to Prime Ministry. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 6 - Sayı: 3, 1715–1728. https://ajindex.com/articles/109655

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Başbakanlık Osmanlı Arşivleri (BOA) Sadâret Divân-ı Mühimme Kalemi A.DVN. MHM, 1/9 Sadâret Mektubî Kalemi A. MKT, 134/97. Hatt-ı Hümayun HH, 470/23003 HH, 471/23065 HH, 759/35875 HH, 485/23790 Mâliyeden Müdevver Defter MMD, No. 08999. Ayniyat Defteri AYN, No:796 AYN, No: 796 AYN, No: 766 2. Gazeteler Takvim-i Vekayi TV, 4 Muharrem 1254, Def’a: 163 TV, 11 Safer 1254, Def’a:164 TV, 4 Muharrem 1254, Def’a: 163 TV, 3 RA 1255, Def’a 179 3. BASILI KAYNAKÇA “Abdurrahman Paşa Kanunnâmesi”, Milli Tetebbular Mecmuası, III, İstanbul 1331, s. 497-544.
  2. Ahmet Lütfi Efendi, Vak’anüvis Ahmet Lütfi Efendi Tarihi, (Haz. Yücel Demirel), V, İstanbul 1998.
  3. AKYILDIZ Ali, Tanzimat Dönemi Osmanlı Merkez Teşkilâtında Reform (1836-1856),
  4. Eren Yay., İstanbul 1993.
  5. ALTUNDAĞ Şinasi, Kavalalı Mehmet Ali Paşa İsyanı 1831-1841, Türk Tarih Kurumu Yay. (TTK), Ankara 1988.
  6. Cevdet Paşa, Tezakir 1-12, (Haz. Cavid Baysun), TTK Yay., Ankara 1991.
  7. DANİŞMED İsmail Hami, İzahlı Osmanlı Tarihi, V, İstanbul 1971.
  8. DEVELİOĞLU Ferit, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lûgat, Aydın Yay., Ankara 2009. DEMİRYÜREK Mehmet, “Sadrazam Kıbrıslı Mehmet Kâmil Paşa Hakkında Bazı Notlar ve Kâmil Paşa’nın Terekesi”, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tarih Bölümü Tarih Araştırmaları Dergisi, cilt. 25, sayı: 40, s. 50-105.
  9. FİNDLEY Carter V., Osmanlı Devleti’nde Bürokratik Reform Babıâli (1789-1922),
  10. İz Yay., İstanbul 1994.
  11. GÜMÜŞSOY Emine (2006), Keçecizâde Mehmed Fuad Paşa, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Basılmamış Doktora Tezi, Ankara.
  12. HALAÇOĞLU Yusuf, XIV-XVII. Yüzyıllarda Osmanlılarda Devlet Teşkilâtı ve Sosyal Yapı, TTK Yay. Ankara 2003.
  13. HAYTA Necdet ve Ünal, Uğur, Osmanlı Devleti’nde Yenileşme Hareketleri (XVII. Yüzyıl Başlarından Yıkılışa Kadar), Gazi Yay., Ankara 2005.
  14. İNAL İbnülemin Mahmut Kemal, Son Sadrazamlar, I, İstanbul 1982. İPŞİRLİ Mehmet, “Babıâli”, TDV. İslam Ansiklopedisi, IV, İstanbul 1991, s. 378-386. İPŞİRLİ Mehmet, “Osmanlı Devlet Teşkilatı”, (Edr. Ekmeleddin İhsanoğlu), Osmanlı Devleti Tarihi, I, İstanbul 1999, s. 139-279. İPŞİRLİ Mehmet, “Sadrazam”, TDV. İslam Ansiklopedisi, XXXV, İstanbul 2008, s. 414-419. Kanunnâme-i Âl-i Osman (Tahlil ve Karşılaştırmalı Metin), Haz. Abdülkadir Özcan, Kitapevi Yay., İstanbul 2003.
  15. KARAL Enver Ziya, Osmanlı Tarihi, VIII, TTK Yay., Ankara 1988.
  16. KARAL Enver Ziya, Selim III’ün Hatt-ı Hümayûnları, TTK Yay., Ankara 1988. KÜTÜKOĞLU Mübahat S., “Lütfi Paşa Âsafnâmesi”, Prof. Dr. Bekir Kütükoğlu’na Armağan, İstanbul 1991, s. 49-99. KÜTÜK