SavedAdd your journal

Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2012 / Cilt: 7 - Sayı: 2

An Archaic use of the Word “Keri (Geri)” in Turkey Turkish accents

Türkiye Türkçesi ağızlarında “keri (geri)” sözcüğünün eskicil bir kullanımı

BÜLENT HÜNERLİ
Pages
597–604
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This subject will be focused on in this study.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Many archaic elements that aren’t present in standard language are known to live in dialects.
📊
Key Findings & Data:One of the words which keep this archaic role and meaning in Turkey Turkish accents is “Keri (Geri)”.
💡
Conclusion & Impact:This subject will be focused on in this study.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Many archaic elements that aren’t present in standard language are known to live in dialects. Archaism appears not only in suffix and word form which are visible parts of language but also appears in meaning and role. Therefore, many words used in standard Turkey Turkish can appear in Turkey Turkish accents with meanings and roles of archaic. One of the words which keep this archaic role and meaning in Turkey Turkish accents is “Keri (Geri)”. The word “keri” Turkey Turkish in accents comes after nouns wiht dative case and participles as it is in Old Anatolian Turkish and has gained the role of inflectional preposition with the meaning of “-dan sonra”. This subject will be focused on in this study.

Özet

Ağızlarda, ölçünlü dilde bulunmayan pek çok eskicil unsurun yaşadığı bilinmektedir. Eskicillik, sadece dilin görünen kısmı olan ek ve sözcük boyutunda olmayıp anlam ve görev boyutunda da vardır. Dolayısıyla bugün ölçünlü Türkiye Türkçesinde kullanılan pek çok kelime, Türkiye Türkçesi ağızlarında eskicil anlamlarıyla ve görevleriyle karşımıza çıkabilir. Türkiye Türkçesi ağızlarında bu eskicil görevini ve anlamını sürdüren sözcüklerden biri de “keri (geri)”dir. Türkiye Türkçesi ağızlarındaki “Keri” sözcüğü, Eski Anadolu Türkçesinde olduğu gibi ayrılma hâli eki almış isim ve sıfat-fiilden sonra gelmiş ve “-dan sonra” anlamında bir çekim edatı görevi üstlenmiştir. Çalışmada bu konu üzerinde durulacaktır. Bülent

🔖

Cite This Article

HÜNERLİ, B. (2012). An Archaic use of the Word “Keri (Geri)” in Turkey Turkish accents. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 7 - Sayı: 2, 597–604. https://ajindex.com/articles/108974

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (22)

  1. ACAR Ergün, Kastamonu Merkez İlçe ve Köyleri Ağzı, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Türk Dilim Bilim Dalı Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Edirne 2008
  2. AK Coşkun, Bağdatlı Rûhî Dîvânı, Uludağ Üniversitesi Basımevi, Bursa 2001.
  3. AKAR Ali, Muğla Ağızları, Muğla Üniversitesi Yayınları, Muğla 2006. Âşık Paşa, Garib-nâme, (Haz: Kemal Yavuz), TDK Yayınları, Ankara 2000. Ahmed Rıdvân, Hüsrev ü Şirin, (Haz.: Orhan K. Tavukçu), Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı Basılmamış Doktora Tezi, Erzurum 2000.
  4. AYDEMİR Yaşar, Behiştî Divanı, MEB Yayınları, Ankara 2000.
  5. Birgili Muhammed Efendi, Vasiyyet-name, (Haz.: Musa Duman), R Yayınları, İstanbul 2000.
  6. BÜLBÜL Gülfiye, Balıkesir Bigadiç Ağzı, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Basılmamış Yüksek Lisans Tezi, Balıkesir 2007.
  7. CAFEROĞLU Ahmet, Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü, Enderun Kitabevi, İstanbul 1993.
  8. ÇAVUŞOĞLU Mehmet ve TANYERİ M. Ali, Hayretî Divanı, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, İstanbul 1981.
  9. DEMİR Necati, Dânişmend-nâme, Akçağ Yayınları, Ankara 2004.
  10. DEMİR Necati, Ordu İli ve Yöresi Ağızları, TDK Yayınları, Ankara 2001.
  11. Derleme Sözlüğü, TDK Yayınları, Ankara 2009 DURAN Suzan, “Türkçede Cihet ve Mekân Gösteren Ek ve Sözler”, TDAY-B 1956, (1988), s. 1- 110. ERDEM Dursun Mehmet ve KİRİK Esra, Kahramanmaraş ve Yöresi Ağızları, Kahramanmaraş Valiliği Yayınları, Ankara.
  12. ERDEM Dursun Mehmet ve BÖLÜK Ramazan, Antalya ve Yöresi Ağızları, Gazi Kitabevi, Ankara 2012.
  13. EREN Emin M., Zonguldak-Bartın-Karabük İlleri Ağızları, TDK Yayınları, Ankara 1997.
  14. ERGİN Muharrem, Türk Dil Bilgisi, Bayrak Basım / Yayım / Tanıtım, İstanbul 1998.
  15. ERGİN Muharrem, Orhun Abideleri, Boğaziçi Yayınları, İstanbul 2010.
  16. GRÖNBECH K., Türkçenin Yapısı, (Çev.: Mehmet Akalın), TDK Yayınları, Ankara 2000.
  17. GÜLENSOY Tuncer, Kütahya ve Yöresi Ağızları, TDK Yayınları, Ankara, 1988.
  18. GÜNŞEN Ahmet, Kırşehir ve Yöresi Ağızları, TDK Yayınları, Ankara 2000.
  19. GÜLSEVİN Gürer, Uşak İli Ağızları, TDK Yayınları, Ankara 2002.
  20. HACIEMİNOĞLU Necmettin, Türk Dilinde Edatlar, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, İstanbul 1992. Kâşgarlı Mahmud, Divanü Lûgat-it Türk (Dizin), (Çev.: Besim Atalay), TDK Yayınları, Ankara 2006
  21. KÜÇÜK Sabahattin, Bâkî Divanı, TDK Yayınları, Ankara 1994.
  22. Li Song-Yong, Türk Dillerinde Sontakılar, Türk Dilleri Araştırmaları Dizisi, İstanbul 2004. Mahmûd b. Kadî-i Manyâs, Gülistan Tercümesi, (Haz.